Έχω ζωή και χωρίς εσένα!

Καλημέρα σας!

  Να που ξαναθυμήθηκα το δύσμοιρο blog που κάθε φορά που το ανοίγω περιμένω να δω νυχτερίδες και αράχνες με pixels και εγώ να ψάχνω σε κάποιο forum τρόπους να το ξαραχνιάσω! Ευτυχώς που δεν είναι έτσι τα πράγματα...

  Από την άλλη κάποιες άλλες καταστάσεις ζητούν απεγνωσμένα λύσεις και από μέρους μου δεν τις έχω! Ας πάρουμε ένα τελείως υποθετικό παράδειγμα όπου ένας νέος, ωραίος, πανέξυπνος, πολυάσχολος και μετριοπαθής (υποθετικό είναι το παράδειγμα γιατί εγώ δεν είμαι μετριοπαθής!) έχει μία φυσιολογική (και καλά!) σχέση. Ένα από τα προβλήματα που προκύπτουν στη σχέση λόγω έλλειψης χρόνου είναι ότι τα δύο μέλη δεν βλέπονται όσο συχνά θα ήθελαν αμφότεροι. Παρόλα αυτά δείχνουν και οι δύο κατανόηση και η κατάσταση κυλάει με σχετική ομαλότητα. Μέχρι που έρχεται η Παρασκευή και ο νέος, ωραίος, πανέξυπνος, πολυάσχολος και μετριοπαθής ξεστομίζει την ατυχή φράση που θα αποτελούσε την αρχή μυρίων κακών: "Ξέρεις μωρό μου αύριο θα πάω με κάτι συμφοιτητές μου, στο σπίτι κάποιου παιδιού για sushi.."

Αναθεματισμένοι σχιστομάτηδες που ανακαλύψατε στην πανέμορφη χώρα του ανατέλλοντος ήλιου αυτή την συνταγή με ψάρι. Τι ήθελε και το ξεστόμισε? Από το σημείο αυτό ξεκίνησε η γκρίνια: "Σάββατο βράδυ? Και εμείς δε θα συναντηθούμε σάββατο βράδυ? Που έχω τόσο καιρό να σε δω? Δηλαδή πότε θα βλεπόμαστε εμείς οι δύο?"
Έχει ένα point και εκείνη. Φυσικά το τσακωμένο ζεύγος θα βρισκόταν Κυριακή. Αλλά ως γνωστό σε όλους, εκτός από τον πρωταγωνιστή δεν είναι το ίδιο το Σαββατόβραδο με το βράδυ μιας οποιασδήποτε άλλης μέρας. Εμ δεν ήξερες δεν ρώταγες?
 Ας μην πολυλογώ όμως με τέτοιες φαιδρότητες. Τα παραπάνω απλά αποτελούσαν την εισαγωγή για να μπει ο αναγνώστης (που αν δεν βαρέθηκε την ανάγνωση μέχρι εδώ του αξίζει πλατινένιο μετάλλιο!) στο κλίμα. Το θέμα που θα ήθελα να θίξω είναι πώς πρέπει να κινείται ένα άτομο το οποίο βρίσκεται σε μια σχέση και λόγω πιεσμένου προγράμματος δεν μπορεί να βρίσκεται με τον/την σύντροφο του/της αρκετά συχνά? Φυσικά και προσπαθεί να βρει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο αλλά αυτό σημαίνει παράλληλα ότι δεν θα πρέπει να έχει άλλες κοινωνικές συναναστροφές? Ταπεινή μου άποψη πως ΟΧΙ! Μα είναι δυνατόν? Μία σχέση να σε αποκλείει από τον υπόλοιπο κόσμο? Αυτό λέγεται καταπίεση!
  Μπορεί οι λόγοι που ο/η σύντροφος να γίνεται καταπιεστικός/ή να έχουν ποικίλη αιτιολογία. Μπορεί να φταις κι εσύ. Αλλά αν δίνεις χρόνο και προσπαθείς να βελτιώσεις την κατάσταση αλλά αυτή δεν δείχνει σημάδια ανάκαμψης τότε μάλλον κάτι δεν είναι σωστό... Όπως πολύ σοφά λέει και η  αγαπημένη μου Mout Mout η σχέση γίνεται τοξική.
  Για να λειτουργεί σωστά κάποιος σε μια οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση χρειάζεται και χρόνο μόνος του. Δεν είναι δυνατόν να αφιερώνεσαι ψυχή τε και σώματι σε μια κατάσταση χωρίς να πάρεις μια ανάσα καθαρού οξυγόνου ακόμη κι αν το ήθελες. Τέτοιες καταστάσεις μόνο σε ταινίες και βιβλία έχω συναντήσει κι όχι στην πραγματική ζωή.
  Πραγματικά θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας πάνω στο θέμα!
  Let the comments begin!

Τι ώρα είναι?

 Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

  Στον χθεσινό πολύωρο ύπνο μου (μιλάμε για 10 ώρες, όχι αστεία) το υποσυνείδητο μου ήταν ασυνήθιστα δραστήριο. Πέρα από ότι θυμάμαι τρία από τα όνειρα που είδα, είχαν και ιδιαίτερο νόημα. Το τελευταίο που με έκανε εν τέλει να σηκωθώ από το κρεβάτι για τα καλά είχε σχέση με την ώρα. Ήμουν μόνος στο δωμάτιο και μιλούσα με τη σύντροφο μου στο τηλέφωνο αφού είχαμε περάσει ένα πολύ ωραίο ραντεβού μερικές ώρες πριν. Έχοντας ακόμα το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη μου από την πρόσφατη συνάντηση μας, κανονίζαμε να συναντηθούμε το επόμενο πρωί για να φάμε μαζί πρωινό. Τη στιγμή, όμως, που την ρώτησα τι ώρα θα βρισκόμασταν το σήμα χάνεται. Έχοντας ξανασυμβεί, και μάλιστα συχνά, παρόμοιο περιστατικό ξαναρώτησα. Καμία απάντηση όμως. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Διακόπτω τη συζήτηση και ξαναπαίρνω. Μιλάμε για άσχετα θέματα για κανα-δυο λεπτά και ξαναρωτάω: "Τι ώρα θα βρεθούμε?" Φαίνεται πως ούτε αυτή τη φορά με άκουσε. Συνεχίζω να ρωτάω ξανά και ξανά, φωνάζοντας κάθε φορά όλο και πιο δυνατά. Η σύντροφος μου συνέχιζε να μιλάει ακατάπαυστα για όλα τα άσχετα θέματα όλη αυτή την ώρα. Συνέχιζα να φωνάζω  μέχρι που κοκκινισμένος και φτύνοντας σάλια από το θυμό μου κατέρρευσα.

  Σε εκείνο το σημείο ξύπνησα με την αναπνοή μου να είναι ρηχή και να βγαίνει γρήγορα από το στήθος μου. Αφού ανακάθισα στην πλάτη του κρεβατιού , περίμενα λίγο μέχρι η αναπνοή μου να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα, σκέφτηκα τι ήθελε να μου πει το υποσυνείδητο μου. Ύστερα από σύντομη σκέψη κατέληξα σε δύο πιθανές εκδοχές:

α) η κοπέλα μου μιλάει πάρα πολύ και δεν με ακούει ποτέ

β) το πρόγραμμά μου είναι φορτωμένο μέχρι και την τελευταία ελεύθερη ώρα και έχω πάθει εμμονή με το χρόνο.

  Από τα παραπάνω μάλλον ισχύουν και τα δύο, αν και για το πρώτα υπερβάλω ελαφρά. Η αλήθεια είναι ότι μιλάει αρκετά αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που είναι καλύτεροι ακροατές από ομιλητές. Όσο για το δεύτερο ενδεχόμενο κι αυτό ορθό είναι. Όταν το πρόγραμμα της σχολής σε έχει περιορισμένο από τις 8 μέχρι τις 4  και στο χρόνο που απομένει θα πρέπει να στριμώξω το τρίωρο που θέλω για να πάω από το σπίτι στη σχολή, το χρόνο του γυμναστηρίου, το χρόνο του φαγητού, της μελέτης και της ξεκούρασης. Μέσα σε αυτά ως κοινωνικό ον έχω και την ανάγκη μιας ερωτικής συντρόφου, με το δικό της πρόγραμμα και τις δικές της απαιτήσεις. Γίνεται φανερό, λοιπόν, ότι για να γίνουν όλα αυτά σωστά πρέπει το πρόγραμμα να είναι ρυθμισμένο στην εντέλεια. 

  Θεωρώ ότι αυτή η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου και η ανάγκη για καλύτερο προγραμματισμό δεν είναι μόνο προσωπικό μου πρόβλημα, αλλά γενικότερο (αν είναι ενημερώστε με να αρχίζω να κόβω φλέβες από τώρα!). Ο σύγχρονος τρόπος ζωής είναι τόσο απαιτητικός αλλά δίνει και τόσες ευκαιρίες για μόρφωση και διασκέδαση. Αυτά σε συνδυασμό με την άπληστη φύση του ανθρώπου, που τον κάνει να τα θέλει όλα, είναι η συνταγή για μια αγχωτική ζωή. Είναι επιλογή μας όλο αυτό.

  Το παραδέχομαι. Θέλω να είμαι ο καλύτερος σε αυτό που κάνω, θέλω να δείχνω ωραίος και γυμνασμένος, θέλω να ασχοληθώ με τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και την μουσική, θέλω να περνάω καλά με την κοπέλα μου. Θέλω. Η μαγική λέξη. Τα θέλω όλα. Μήπως με αυτήν την απληστία και τον εγωκεντρισμό βάζουμε παρωπίδες και δεν μπορούμε να σταθούμε μια στιγμή και να θαυμάσουμε ότι έχουμε καταφέρει? Μάλλον..

  Γιατί αν αργήσεις στο ραντεβού ένα τέταρτο σε περιμένουν θυμωμένοι? Γιατί αν παραδώσεις την εργασία σου με μια μέρα καθυστέρηση απορρίπτεται. Γιατί αν δεν κάνει 6-pack δεν θεωρείσαι ωραίος? 

  Αυτά προς το παρόν από το ανήσυχο υποσυνείδητο μου. 

Να φοβάστε τη συνέχεια!

Η προδοσία

Η προδοσία

(του υπολογιστή, όχι η σειρά με τους χαροκαμένους!)

  Αγαπητοί και μη αναγνώστες,

 Για δεύτερη φορά εν μέσω εξεταστικής ο υπολογιστής μου παθαίνει βλάβη, σε μένα γνωστή ως κοκομπλόκο γιατί δεν μπορώ να μπλέκομαι με πολύ τεχνικούς όρους. Ας μη σχολιάσω την ψυχολογία μου και την ένταση που μου δημιούργησε αυτή η κατάσταση. Ενδεικτικά και μόνο θα αναφέρω ότι μετά τις, φυσικά, αποτυχημένες προσπάθειες μου να διορθώσω την κατάσταση βγήκα έξω να περπατήσω οραματιζόμενος τον εαυτό μου ωσάν Katy Perry του εξωτικού Μελισσοχωρίου να τραγουδάω Roar. 

  Για να μην σας κουράζω, όμως, με αυτές τις ασήμαντες λεπτομέρειες θα επικεντρωθώ στα συναισθήματα που μου γέννησε η κατάσταση αυτή. Η αλήθεια είναι ότι πίσω από το θυμό μου ένιωθα προδομένος. Ναι καλά διαβάσανε τα ματάκια σας. Προδομένος. Γιατί όπως λέει και το πλήρες όνομα του υπολογιστή, pc (personal computer), είναι προσωπικός. Ο υπολογιστής μας ξέρει ποιες είναι οι αγαπημένες μας σελίδες, ποιοι είναι οι φίλοι μας στον πραγματικό κόσμο, ποια είναι τα αγαπημένα μας video clip μέχρι και ποιες τσόντες προτιμάμε. Μας δέχεται αδιαμαρτύρητα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, ντυμένους ή γυμνούς, βρώμικους ή καθαρούς. Αδιαφορεί γι αυτές τις ασήμαντες λεπτομέρειες. Κι εσύ από μέρους τον εμπιστεύεσαι. Του επιτρέπεις να αποθηκεύσει τις προτιμήσεις σου, τους κωδικούς σου, που ούτε στη μάνα σου δε θα έλεγες, να ανανεώνεται χωρίς να σε ρωτάει και να γίνεται καλύτερος. Μετά τα παλιομοδίτικα και άβολα ταξίδια στον πραγματικό κόσμο, πλέον φοράς τις πιτζάμες σου και παρέα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί αφήνεσαι στην μαγεία του διαδικτύου που σου προσφέρει ο προσφιλής υπολογιστής (τον οποίο πρέπει να ονομάσεις πλέον, σαν κάτι άλλο!) και διώχνεις το άγχος της καθημερινότητας που βαραίνει τους ώμους σου.

  Έτσι η ζωή κυλά όμορφα και χωρίς να την καταλαβαίνεις. Μέχρι που μια μέρα όλο και μια εξυπνάδα θα κάνεις ή κάποια από τις αναβαθμίσεις που κατεβάζει ο υπολογιστής έχει θέματα και τσουπ! Να το το κοκομπλόκο!. Βρε τι επανεκινήσεις, τι format αυτός τίποτα. Σε κοιτάει αγέρωχα και συ απελπισμένος βρίζεις τους θεούς της τεχνολογίας που είσαι τόσο άσχετος όσο ο μέσος άνθρωπος με την αγγείωση του εγκεφάλου στα διάφορα είδη των κατοικίδιων θηλαστικών!

  Αυτή η ανάρτηση γράφεται από αυτόν τον υπολογιστή. Μπορεί να διορθώθηκε κάπως το πρόβλημα αλλά η εμπιστοσύνη μου χάθηκε. Γιατί πίσω από τα χαριτωμένα screensavers και την εμπειρία του διαδικτύου που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής και άνετος κρύβεται απλά ένα μηχάνημα, ούτε κακό ούτε καλό. Μπορεί, πλέον, ο υπολογιστής μας να μας ξέρει καλύτερα από τους φίλους μας αλλά στην τελική όταν χτυπήσεις ο φίλος σου θα σπεύσει να σε βοηθήσει κι όχι ο υπολογιστής. 

Το βιβλίο της Κατερίνας

Το βιβλίο της Κατερίνας

Από τον Αύγουστο Κορτώ

Την κριτική μου για το βιβλίο της Κατερίνας (καμία σχέση με το Book of Eli!) μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: (κριτική στο goodreads)

 Παρόλα αυτά μία συγκεκριμένη σελίδα νομίζω πως δείχνει ακριβώς τι εννοεί ο Αύγουστος όταν λέει ότι η Κατερίνα μεγαλούργησε ταπεινά χάρη στην αγάπη:
" Κι έτσι, αναπολώντας τα καλά και προσπαθώντας να ξεχάσω τα κακά, αυτά τα δύο χρόνια έχω κατορθώσει ως και τον εαυτό μου τον μισητό και τον σιχαμένο ν' αγαπήσω κάπως - ή, έστω, να τον συνηθίσω αφού με δαύτπν θα πορευτώ όσα χρόνια έχω τον γιο μου στο πλευρό μου. Κι εγώ που μια ζωή είχα συνηθίσει να μετράω τα κουσούρια μου, αυτά που με κάνανε λειψή στα μάτια του κόσμου κι ακόμα περισσότερο στα δικά μου, τώρα αθφνής με βλέπω σχεδόν συμπαθή. Στο κάτω-κάτ, λέω, για να με λατρεύει ο Πέτρος, για να λέει << Μάμα!>> και να φωτίζεται το πρόσωπο του, δεν μπορεί, κάτι καλό έκανα κι εγώ στη ζωή μου. Μπορεί να ήμουν άρρωστη, κι ανάποδη, και πικρόχολη, κι εγωίστρια, όμως κατάφερα κάτι που πολλές γυναίκες (πάρε παράδειγμα την αδελφή μου) το σκατώνουν τελείως: να μεγαλώσω ένα παιδί με τόση αγάπη, και τόση πίστη στον εαυτό του, που να μοιάζει ικανό να καταφέρει τα πάντα, που μιλάει και διαβάζει σε δύο ξένες γλώσσες άπταιστα, που αυτοσχεδιάζει υπέροχα κομμάτια στο πιάνο χωρίς μισό μάθημα σε ωδείο, και που σε δέκα-είκοσι χρόνια το πολύ θα κάνει την υφήλιο ολάκερη να ασχολείται με τα ιατρικά του επιτεύγματα. Λίγο το 'χεις; ''

Αυτή είναι η  Κατερίνα και πραγματικά μεγαλούργησε..

Ζητώ συγγνώμη για τυχόν παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν έχω κανένα σκοπό σε κέρδος ή εκμετάλλευση του μόχθου του συγγραφέα. Απλά ένιωσα ότι μέσα στο βιβλίο, αυτό το κομμάτι είναι η Κατερίνα.  

If I die young....Will I ever be able to talk to you again?

Noooo! I haven't turned suicidal (yet! cause studying to be a vet is starting to break me down!)
But after a fight I had today with my partner I thought what if.... this was the last time we had the time to talk to each other. What if when i went out to the street I got hit by a car and never had the chance to apologise?
  Many times i catch myself and other people too saying things they regret immediately. Sometimes we are so lost in our anger, fury and rage that we just want to hurt the person standing on the other side. We don't care about other people's feelings. We keep hurting them. We never listen. It's me myself and I!
 But when they're gone for good, not necessarily dead, but goners, never looking back, never giving a second glance behind when we loose the chance to say we're sorry, then what? Can we live for the rest of our lives knowing that we've hurt someone irreparably, in a way that he prefers to ignore our very existence.
What is more, what if we are that person that is getting hurt so much that we prefer to protect ourselves by shutting the others out or by never giving another chance. The say you fool me once shame on you, you fool me twice shame on me. So there is only a second chance and not another. Some people need more. But it doesn't necessarily means that we can handle more than one time.
 What if you keep trying to reach someone by being nice and kind. But he/she doesn't. Then when you turn rude and unkind everything is your fault. Then you're the one to blame. Because he/she never listened to what you had to say. It's funny when you're dead how people start listening. Cause oir thoughts much more when we're goners.
 So...the conclusion? I leave to you.

Tiger-Donis

Made with #Pixlr # - http://pixlr.com/mobile

City of Masks - Stravaganza bk.1

City of Masks

by Mary Hoffman

 Such a wonderful journey to another world yet so similar and different at the same time with ours.

Lucien is 16yo Londoner sick with brain cancer. After his first chemotherapy he is limited to his house as his exhausted body doesn't permit him any more activity than this. Until his fater brings him an old Italian, at east that's what he thinks, notebook. In fact this notebook is a talisman from Talia ,Italy in a parallel world, of the 16th century brough by the Bellezzan regent Rodolpho.

As Lucien falls to sleepholding his notebook he is transfered to Bellezza...and get hiself in trouble. He materialises in the Forbidden day, a day when no one except people born in Bellzza are allowed in the city. If not for Arriana he would be dead. From now on his life is tied with hers. Rodolpho, Silvia the Bellezzan Duchessa, Enrico, Guido Parola, Ferdinando do Chimici all entangled in a lethal dance in which two lives are about to be lost and all of them changed forever shaping the future of Talia!

A great book with a very strong plot and realistic, stong and interesting characters. I couldn't put it down easily the first time. A real page-turnen. I love Talia. A magical place where the rules of our world do not apply all the time.

A must read! 

Η αυτοβιογραφία του φωτός

Η αυτοβιογραφία του φωτός

Από το Γιώργο Γραμματικάκη

Ένα αριστούργημα! 

Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από τον Γιώργο Γραμματικάκη και πραγματικά με συνεπήρε. Ήταν δώρο της καθηγήτριας Φυσικής μου στο λύκειο, αμέσως μόλις τελείωσαν οι Πανελλήνιες εξετάσεις. Γνωρίζοντας το ενδιαφέρον μου για τη φυσική , θεώρησε ότι το βιβλίο αυτό ήταν ένας κατάλληλος σύντροφος για να περιηγηθώ στα μονοπάτια της εξέλιξης της επιστήμης αυτής. 

Τώρα θα αναρωτηθείτε: Τι σχέση έχει το φως με την εξέλιξη της φυσικής? Μήπως μας κοροιδεύει?

Όχι, δεν κάνω λάθος και φυσικά δε θα σας παραπλανούσα σκόπιμα. Το φως αποτελεί το μέσω με το οποίο ο γνωστός μας κόσμος φανερώνεται μπροστά μας. Μας αποκαλύπτει τα μυστικά του και κρύβει κάποια άλλα. Αποτέλεσε το πρώτο ερέθισμα για τον άνθρωπο να αναζητήσει την αιτία πίσω από τα φαινόμενα που παρακολουθεί. Μας προβλημάτισε με τη φύση του και αποτελεί πανταχού παρών μάρτυρα σε όλα τα σημαντικά γεγονότα. Από την γέννηση του σύμπαντος μέχρι το μαρασμό ενός μικρού λουλουδιού.

Συντροφεύει την ανθρώπινη διάνοια από την αρχή του χρόνου. Μας έδωσε πληροφορίες για πράγματα τόσο μεγάλα όπως ένα ηλιακό σύστημα αλλά και τόσο μικρά όσο τα υποατομικά σωματίδια. Άλλαξε τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και μέσω των ανακαλύψεων που οφείλονται στο ίδιο αλλά και μεταφορικά μέσω των παιχνιδιών του στα έργα τέχνης.

Ενέπνευσε ζωγράφους, γλύπτες, ποιητές, συγγραφείς, φιλοσόφους και επιστήμονες χωρίς διακρίσεις. Είναι, ήταν και θα είναι καθώς ο χρόνος δεν το αγγίζει. Από την αρχή του σύμπαντος μέχρι και σήμερα, 14 δισεκατομμύρια χρόνια μετά το φως δεν σταμάτησε να ταξιδεύει χωρίς όμως να περάσει ο χρόνος από πάνω του. 

Δεν γερνάει αλλά δεν μπορεί να σταθεί και να ξεκουραστεί ούτε μια στιγμή. 

Γιατί είναι το φως.

Και το φως συντροφεύει τη Ζωή από την αρχή.

Ο Γιώργος Γραμματικάκης μετά από μια πολυετή και επίπονη, όπως ο ίδιος ομολογεί, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό έργο τέχνης. Όμορφη γλώσσα, μαγευτικές εικόνες και καθαρότητα σκέψης χαρακτηρίζουν το έργο του χωρίς να λείπουν εδώ και εκεί τα προσωπικά του σχόλια που σε κάνουν να γελάς σιωπηλά.

TFF summit Berlin 2013: The trip

You know when a lot of people say that the road is more important than the destination itself?
Well in my case I hope the destination will prove to be more important than ths road. Otherwise what i've learned so far is that sleeping on the airport floor is NOT comfortable and that airports never sleep even though a lot of travelers including me try to. What is more, apparently in the BGY airport in Milan the departures area is open to travelers only specific hours a day and of course not during my in-the-middle-of the night stay here. The sad thing is that you have to find it all by yourself as the information kiosks are not available during the night and the sfaff isn't very helpful or friendly. Thank God Greeks are everywhere and you can find one even when you sit to eat your napoli panino and drink your no-gas drink you orderd from an only-italian speaker.. Talking about desperation?? Yep i've had my share!
Furthermore, my flight with ryanair sucked majorly! I mean the crew was more intrested in selling snacks and perfumes than to explain the safety rules. They hardly spoke english with a heavy italian accent which made things really bad..  Plus it doesn't seem to be a decent wi-fi connection.. WTF???
Fortunately i've stolen a few hours of uncomfortable yet much needed sleep and my journey is bound to continue in a few hours.
I hope the shots i've taken shows you more than i can tell (or write in that case)!

The new Miley: Part 1 - We can't stop

Αναμφισβήτητα η Miley Cyrus μετά τις ,ίσως όχι τόσο πετυχημένες ταινίες της, έρχεται για να ανατρέψει την εικόνα της ριζικά. Όλοι γνώριζαν ότι έχει κόψει τα μαλλιά της με αποτέλεσμα η εμφάνιση της να ...προκαλεί αίσθηση αν μη τι άλλο. Προσωπικά τη θεωρώ πιο όμορφη με το μακρύ καστανό μαλλί αλλά και το νέο  look την κάνει πιο fashion icon.
Στο καινούριο της τραγούδι ,λοιπόν, με τίτλο we can't stop η Miley σε ένα προκλητικό video-clip μας δείχνει όλες τος τρέλες που γίνονται στα πάρτι του σκανδαλώδους Hollywood, όπως η ίδια ομολογεί σε μια συνέντευξη της. Πινιάτα με λουκάνικα, πάρτι σε πισίνα όπου γλωσσοφιλάει μια κούκλα, σάντουιτς χρημάτων, κρανία από τηγανητές πατάτες και φυσικά TWERKING. Η Miley άφοβη για τις κριτικές φέρνει στο φως τη ζωή που τόσοι ζουν κρυφά αλλά στο φακό κατακρίνουν.
Αποφασισμένη να μη δώσει σημασία στις κακές κριτικές καθώς only God can judge us η Miley δε σταματάει να χορεύει, να τραγουδάει, να περνάει καλά και να εκφράζεται όπως θέλει.
Συμφωνώ με τη γενική ιδέα. Όντως πλέον μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς ενοχές και φόβο για την κοινή γνώμη. Μήπως όμως αυτή την ελευθερία τη καταχρώμαστε? Δηλαδή αν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε στον κόσμο αυτό είναι να ξεσαλώνουμε, να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και τα τρελά πάρτι? Αυτός είναι ο κρυφός καταπιεσμένος εαυτός μας?
Σε αυτό διαφωνώ. Ελευθερία έκφρασης και σκέψης. Να μην σε νοιάζει αν θα ντυθείς πρόστυχα γιατί σου πάει αλλά να θυμάσαι τη Sophie Lancaster και το αγόρι της ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου γιατί ντύθηκαν gothic. Να δώσεις 5000Ε για στυλάτα γυαλιά αλλά να μην ξεχνάς τα 5000 παιδιά που πεθαίνουν καθημερινά από έλλειψη καθαρού νερού. Να κάνεις twerking όσο θες αλλά να μην ξεχνάς το gay και τη λεσβία στο σχολείο σου που έπεσαν θύμα ξυλοδαρμού γιατί έδειξαν ανοιχτά την προτίμηση τους.
Ναι Miley έχεις δίκιο. Στον κόσμο του Hollywood μπορείς να τα κάνεις όλα και το μόνο που θα έχει να αντιμετωπίσει είναι ο χλιαρός σχολιασμός από τα ΜΜΕ το οποίο έχει κάποιο ψυχολογικό βάρος. Αλλά μέσα στα 400.000 thumbs down έχεις και 700.000 thumbs up. Οι υπόλοιποι όμως δεν έχουν ούτε ένα φίλο για να κλάψουν στον ώμο του. Σε συγχαίρω για την ιδέα σου αλλά μήπως απορροφήθηκες τόσο πολύ στο δικό σου υποτιθέμενο πρόβλημα που ξέχασες τον παλιό σου ρόλο? Να είσαι διαφορετική με πιο εποικοδομητικό τρόπο? Αν θες να το θυμηθείς μπορείς να ανατρέξεις στο ίδιο σου το παρελθόν. Και για το βίντεο κλιπ, να από που θα μπορούσες να εμπνευστείς!

City of Swords

City of Swords (Stravaganza #6)

by Mary Hoffman

Very close to 3 out of 5 stars but not quite there..

 It was a short trip back to Talia and the stravaganti world that really brought back happy memories. However, as a book it didn't stand to my expectations..

 The story-line is pretty strong: Laura ,a 16 year old desperate girl, resolves to self-harming to ease the pain of her demons. The reason why she turns to cutting herself i'll leave it to you to find out as i consider it to be one of the most moving scenes in the book (though i didn't like the way it was described...I expected a more personal and eotional scene). But being one of the sad in Islington, makes you a candidate Stravaganti. So when Prince Jaccobo di Chimici of Fortezza leaves his last breath, Talia is in danger of a great turmoil. So the time comes for a new stravaganti to appear and save the fragile peace of Talia once more. Laura is the chosen one this time but her role is more complicated than the others because duty and love divide Laura's heart.

Laura's task is to travel to Talia with fer talisman, a silver dagger (what an irony it is!) so she can help Princess Luccia to claim and keep her rightfull place on the throne of Fortezza. But on the same time Ludo, a Manoush we met earlier in the series appears to be Jaccobo's elder and only son, an illegitimate one though. The citizens of Fortezza are divided between their loyalty to the royal family and Luccia, a female ruler, and to to Ludo, the new-comer and a male ruler. Finally a civil war starts and Ludo fight for the throne. 

Now, we can all imagine what is the reaction of the rest of the di Chimici family members. So Fortezza is under siege from the army gathered to provide tha Luccia will rise to the throne. Laura's job is to travel between the city and the castle the prncess is held and help Puccia to get back on her throne. The only problem is her love for Ludo. Though in the end it is that love that will save so many lives including their own.

On the same time the other stravaganti are not idle. Rodolfo and Luciano travel tty to coordinate the Orders actions and travel to the City of Swords to provide their help so Luccia is crowned Princess and save as many lives as they can. Lucciano is to marry Arianna (great story!!) but he puts himself in immense danger many times.. 

Except for laura there are two new guest Stravaganti as a surprise. New friendhips are born and old problems emerge from the depth of the heros's hearts. But you have to read to find them out!

What I didn't like...:

Laura story is not fully developed. She keeps repeating the same things over and over. What is more she is cast aside from Lucianno, Nick annd the other stravagante. I know that we have to learn about the others but Laura is such a minor character that i got the feeling that the book wasn;t about her at all. 

The descriptions are shorter than the previous books. I didn't live Fortezza unlike Belezza or Giglia. Something was amiss. The writer developed a great plot with turns and twists (though not unexpected) but doesn't write about life in Fortezza. The city is just a name and not a city-state with its own rules and life.

Last but not least..I almost got bored. I expected everything that happened. There wasn't the element of surprise or the an unexpected turn. For heaven's shake even the previous Stravaganti expected that Laura would be the new one!!

For those who have read the previous books it is a must resd but don't expect to be thrilled.

Heaven by Alexandra Adornetto

Heaven 

by Alexandra Adornetto

1.5/5 stars
Ughh Ok I know i gave good critics to Hades and Halo, but heaven is so different. Beth has changed a lot.. unfortunately. Half the book she is not strong but totally fixated on Xavier and all-whiny! Too many twists in the story and new parallel stories are introduced to the readers but all of them left unanswered. I mean...(spoilers):
1. Xavier's identiry secret wtf???
2. Molly and Gabriel?
3. What happened to Emily?
4. What happened to Beth's friend to Hell?
5. What happened with the Dark Angels?
6. Now the Sevens are happy after seperating Xavier and Beth and have no     interest in his powers?
7. What about the Hell-Heaven war that is about to start?
8. Still waiting for what happened and beth was saved from the pyre....
9. What happened to Ivy after the combined Wade-Sevens intrusion?
10. You mean dear writer that you think with Beth's last words we assume they are going happily ever after??? C'mon!

After reading the book, if you make it, you feel as the story is incomplete.. There should me a sequel or something.
About mrs Adornetto's writing skill I'd say wow! She's really good for a girl her age.. Well she could find something different to write than 'I was scared like a vampire fears the sun' but comparing that to the others defects of her book it is minor.
About the plot.. well i knew what was gonna happen three chapters before except in some little turnp-points. After beth and Xavier decide to get married heaven turns against them while in the same time hell seeks revenge. They 're on the run until their pursecutors finally achieve in seperating them even temporarily (What a surprise!). But there is always a way for you to find your destiny.. Meanwhile we see how some people manipulate otheers in order for them to feel great and the vain and we can't-stop-partying American youth...But Beth and Xavier always perfect and there for each other but too absorbed in themselves to notice anything that goes around them.
Not impressed at all...
I expected much more...

Έβελυν by Evelyn Doyle

Βαθμολογία: 2/5

Ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι πολύ καλό αλλά τελικά δεν προσφέρει και πολλά.

Όταν το αγόρασα και ξεκίνησα την ανάγνωση του, νόμιζα ότι αφηγητής θα ήταν ο πατέρας. Τελικά αποδείχθηκε ότι η Έβελυν, το μεγαλύτερο από τα παιδιά, θα είχε αυτό τον ρόλο. Αν και αρχικά με ξένισε καθώς η αφήγηση ήταν πολύ παιδική, καμία σοβαρή περιγραφή και τα συναισθήματα καθώς και οι σκέψεις που αποτυπώνονταν ήταν συγκεχυμένα, καθώς προχωρούσε η υπόθεση το συνήθισα και τελικά μου άρεσε. Ήταν μια τελείως διαφορετική ματιά στην υπόθεση. Παρόλα αυτά σύντομα η αφήγηση αλλάζει οπτική γωνία και παρόλο που η Έβελυν είναι αυτή που αφηγείται, περιγράφει καταστάσεις από τις οποίες απουσιάζει: " ο μπαμπάς πήγε στο δικηγόρο/ γύρισε στο σπίτι αφηνιασμένος και μόνο η Τζέσι ήταν εκεί" Πάρα πολύ κακή η συγγραφή του βιβλίου. Επίσης, υπάρχουν και πολλές άστοχες παρατηρήσεις όπως : "μετά από εκείνη την στιγμή ποτέ δεν είδα τον μπαμπά να κλαίει ξανά " ενώ μετά από 5 σελίδες διαβάζουμε "τον είδα να γυρίζει από την άλλη πλευρά για να κρύψει ότι έκλαιγε". Υπάρχουν όμως και καλές στιγμές στο βιβλίο που παρουσιάζονται η αγωνία, η σύγχυση, οι σκέψεις αλλά και οι πραγματικές σκέψεις ενός κοριτσιού που ζει σε ένα βίαιο περιβάλλον καταπίεσης και εξαθλίωσης από την μία και έντονου θρησκευτικού πνεύματος από την άλλη.

Η πλοκή όμως και τα γεγονότα που παρουσιάζονται παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Βλέπουμε από τη μία την έλλειψη αναγνώρισης δικαιωμάτων στις μονογονικές οικογένειες, την αισχρή οικονομική κατάσταση της Ιρλανδίας μετά τον δεύτερο παγκόσμιοι πόλεμο, τη διάδοση των σχολείων εργασίας καθώς και την κυριαρχία του καθολιτικισμού στην Ιρλανδία αλλά και την αμοιβαία αντιπάθεια των Ιρλανδών με τους Άγγλους.

Όσων αφορά την πλοκή, η Έβελυν είναι η μεγαλύτερη από τα 6 παιδιά μιας φτωχής οικογένειας εργατών στην Ιρλανδία που ζουν  σε ένα διαμέρισμα εργατικών πολυκατοικιών. Η ιστορία ξεκινάει όταν ο πατέρας της έχει ένα ατύχημα και αναγκάζεται να παραμείνει στο νοσοκομείο για ένα μεγάλο διάστημα αφήνοντας την οικογένεια χωρίς κανένα εισόδημα. Βλέπουμε τα παιδιά να ζητιανεύουν για μερικές κούτες από το τοπικό παντοπωλείο και να τρώνε τις σταφίδες που έχουν μείνει μέσα. Πραγματικά θλιβερές καταστάσεις. Η μητέρα της οικογένειας δυστυχισμένη στο γάμο της συνάπτει παράνομο δεσμό με τον ξάδερφο του συζύγου της και παρακολουθούμε τις επιδράσεις που έχει αυτή η κατάσταση στην οικογένεια αλλά και την αντιμετώπιση της κοινωνίας. Συχνά η μητέρα λείπει και η Έβελυν αναγκάζεται να αναλάβει την επίβλεψη των μικρότερων αδερφών της με αποτέλεσμα πολλά τραγικά ατυχήματα. Όταν η μητέρα της εν τέλει εγκαταλείπει την οικογένεια ο πατέρας λόγω οικονομικής αδυναμίας να συντηρήσει την οικογένεια του, παραδίδει προσωρινά τα παιδιά του στην προστασία του κράτους. Τα παιδιά τοποθετούνται σε σχολεία εργασίας, δηλαδή μονές στις οποίες τα παιδιά συμμετέχουν στις δουλειές συντήρησης τους. Δεν είναι τόσο τραγικό όσο ακούγεται, τουλάχιστον σύμφωνα με τα λεγόμενα της ηρωίδας. Όταν ο πατέρας καταφέρνει να ορθοποδήσει και βρίσκει μια καινούρια σύντροφο την οποία εμφανίζει ως οικονόμο λόγω της συντηρητικής κοινωνίας και διεκδικεί τα παιδιά του πίσω σκοντάφτει στο νομικό πλαίσιο που απαιτεί και τη σύμφωνη υπογραφή της εξαφανισμένης όμως μητέρας. Εκεί ξεκινάει μια δικαστική διαμάχη διάρκειας ενός χρόνου με αμφίβολο το αποτέλεσμα.

Θεωρώ ότι η συγγραφέας, που είναι η ίδια ή Έβελυν της ιστορίας, αντί να μας δώσει τις αναμνήσεις της, τις εντυπώσεις της αλλά και ίσως τη συνέχεια της ιστορίας με μεγαλύτερη ενάργεια κατέληξε να αναλώνεται στην αναφορά ποιών άρθρων να χρησιμοποιούσε η δικηγορική ομάδα του πατέρα της. Κρίμα.

Ελληνική Μυθολογία του Ν. Τσιφόρου - Τα κόμικς

Ήταν μία από τις κυριακάτικες προσφορές μιας πολύ γνωστής εφημερίδας.

Αν και δεν ήταν ο λόγος για να πάρω την εφημερίδα καθώς δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής των κόμικς (όλες αυτές οι εικόνες είναι κουραστικές!) τελικά αποδείχθηκε ο λόγος που θα συνεχίσω να την παίρνω τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρώσω τη σειρά!

Βασισμένη στην σατυρική εκδοχή της ελληνικής μυθολογίας του Ν. Τσιφόρου στη συγκεκριμένη σειρά παρακολουθούμε τις γνωστότερες ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας από ένα διαφορετικό πρίσμα. Πιο ανθρώπινο, λιγότερο απρόσωπο και ωραιοποιημένο για τα αυτιά των παιδιών. Η σεξουαλικότητα έκδηλη  και η γλώσσα απλή και σε ορισμένα σημεία γελοιοποιεί την αρχαίζουσα. Μια ευχάριστη επιστροφή στην παιδική μου ηλικία όπου οι μύθοι και οι ήρωες ήταν το πάθος μου. Αν και δεν απευθύνεται σε παιδιά ο λίγο πιο ώριμος άνθρωπος θα νιώσει χαρά να ανακαλύψει εκ νέου αυτούς τους τόσο γνώριμους χαρακτήρες.  Ένιωσα ικανοποίηση όταν είδα αυτούς τους ήρωες να γίνονται άνθρωποι. Ίσως αποτελέσει ισχυρό πλήγμα στον εγωισμό κάποιων Ελληναράδων να δουν το Θησέα να μπερδεύει τον μίτο με τον μύτο αλλά C'est la vie!

Το σχέδιο και τα χρώματα είναι εκφραστικά και δίνουν ζωή στο έργο. Τα πρόσωπα κρύβουν πονηριά, ερωτισμό και απορία.

Γενικά η ανάγνωση του ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα.

Ελπίζω να άρεσε και σε εσάς αλλά και να αποτελέσει κίνητρο να διαβάσετε την ελληνική μυθολογία του Ν. Τσιφόρου.

Wolf Hall

Wolf Hall

by Hilary Mantel

3.5 stars

I liked it (obviously from my rating)! 

It is the story of the turbulent times under king's Henry VIII, from the prespective of Thomas Cromwell.

The narration is great, even though sometimes it gets too much. Hilary Mantel has an excellent way of describing people. Her talent is unique. We can see them as the others do but on the next line we know what's going on inside their minds and hearts. That is also the talent of Mr Cromwell whose story is unique in every way. Sorrow few men have lived to tell, success like no other, pain that has not destroyed him but forged him stronger than rock and metal. All these but in the same time so human that makes you wonder. 

So why after all it's 3.5 stars?

Because the story is told with more details than needed to. What is more, for me it lacked emotion.. I couldn't live through the characters their emotions, I couln;t be a part of this world. It was like i watched everything from above, like a God, but not through Cromwell.

So all in all, if you have the time read it! But not because it won the Booker. It might not be what you're expecting..

Neferet's Curse

Neferet's Curse

by P.C and Kristin Cast

Neferet's curse is a rather enlightening book! 

We all know that Neferet's past is dark and hatred and lust of power and control created today's Neferet, as the author has implied in many parts of the series til now, but what we don't know is what exactly happened.

As so many times before darkness is born out of fear, isolation, rejection, uncertainty and rage that's what happened here once again. Emily is just a little girl taking her first steps into womanhood whaen her dear mother passes. Her father destroyed by the loss is now turning into a heavy drinker and an abusive control-freak. Locking Emily into their mansion, never letting her out, forcing her to take her mother's place as the Lady of the House is starting to tranform Emily from a lively girl to a neurotic shadow of her past self. When love knock's her heart's door hope is blooming again in her. But We can already see what her father and hiw hot burning stares have done to her. Instead of an innocent little girl, her calculating plotting self is starting to appear. This new aspect of herself terrifies her but she convinces herself that it's only because of her current distress. What is more we can see her new arrogant self and her despise for weak people. She wants to help the best people and give them a chance to become the best they can. She wants to do to others what she hasn't the chance to achieve. When the time comes for her transformation, the Goddess's gift is late. Darkness has a strong hold of her. Revenge is in the air she breaths. Rejection of her best friends and previouw love of hers as well as the constant rape oh her soul and finally her body utterly kill the innocents Emily and give birth to Neferet!

A beautiful story, nothing too impressing. The plot was expected to be as such. I enjoyed reading it all in all. Though even now i don't like Neferet because when she had the chance to follow a different path, the path of forgiveness and love she tossed it all away, i understand her better now. I understand why she couldn't be under the service of another woman, as she blames partly her mother for what happened to her. Finally, once more it shows that beneath our every action a deeper motive lies. 

We should try to stop all kinds of violence and the lucky and fortunate of us should be thankfull to our parents and friend for creating a world safe and happy for us to live.

So call me maybe..?

So call me maybe..?

Ναι είναι το κλισέ που βλέπουμε στις ταινίες! 

Συνήθως ή όμορφη αλλά σεμνή πρωταγωνίστρια αφού δώσει το τηλέφωνο της στον επίσης όμορφο πρωταγωνιστή περιμένει το τηλεφώνημα του. Όταν εκείνος δεν παίρνει εκείνη απογοητεύεται, κλαίει βρίζει και κατεβάζει ποσότητες παγωτού που θα ικανοποιούσαν ολόκληρο λόχο και θα κατέστρεφαν την προσεγμένη φιγούρα της. Κάποια στιγμή αφού ξεπεράσει τον πόνο της υποτιθέμενης απόρριψης οι ευειδείς πρωταγωνιστές ξανασυναντιούνται και ο τόπος συνάντησης σύντομα μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη όπου η πρωταγωνίστρια γελοιοποιεί τον πρωταγωνιστή και χαρούμενη με την εκδίκηση της φεύγει θριαμβευτικά για να συναντήσει σύντομα τον Ένα και μοναδικό. Στην πιο ρομαντική εκδοχή ο πρωταγωνιστής ομολογεί ότι έχασε το τηλέφωνο της πάνω σε ένα σοβαρό ατύχημα ή κάνοντας μια ηρωική πράξη και καταλήγουν ευτυχισμένοι μαζί. 

Έλα μου ντε που όμως δεν είναι έτσι πάντα. Άσε που πλέον πρέπει να αλλάξει το σενάριο και ο όμορφος πρωταγωνιστής θα περιμένει την αδίστακτη πρωταγωνίστρια να τον θυμηθεί..

Στο Sex and the City ο ανέκδοτος νόμος έλεγε ότι αν δε σε πάρει σε τρεις μέρες η υπόθεση είναι τελειωμένη. Και το ξέρεις ότι δεν έχει μέλλον από τη δεύτερη μέρα.. Αλλά αν την φας την κεραμίδα και παρόλο που ξέρεις ότι αυτό που κάνεις στον εαυτό σου λέγεται ψυχολογική βία και κάθε μέρα που περιμένεις νιώθεις χειρότερα και η κατάθλιψη σου χτυπάει επίμονα το κουδούνι και εσύ από φόβο να μη μείνεις μόνος/η την αφήνεις να μπει μέσα στο σπίτι σου και την ταΐζεις, μετά τι κάνεις??

Αν ήταν σενάριο ταινίας τη συνέχεια την είπαμε.. 

Στην πραγματική ζωή όμως δεν είναι έτσι... Μιλώντας από προσωπική εμπειρία περιμένεις αυτό το αναθεματισμένο τηλεφώνημα μια βδομάδα. Και όταν ακούς τον ήχο της κλήσης που παρόλο που είναι μέταλ τραγούδι στα αυτιά σου ακούγεται σαν τα πνευστά του παραδείσου (ειρωνεία ότι στα μέταλ τραγούδια σπάνια ακούς πνευστά!) μετατρέπεσαι σε Flash της Marvel παρόλο που πριν λίγο ήσουν σκουπίδι και πηγαίνεις στο πιο κοντινό παράθυρο για να έχει καλό σήμα και με τρεμάμενο σηκώνεις το τηλέφωνο.. κανονίζεις με το ζόρι να βρεθείς την επόμενη μέρα και πάλι σου λέει : "θα σε πάρω να κανονίσουμε αύριο"

Ε πόσο μαζοχισμό θέλει να κάθεσαι την επόμενη μέρα με το τηλέφωνο δίπλα στην περίπτωση που πάρει ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας προσπαθώντας να κάνεις το χρόνο να περάσει πιο γρήγορα..

Και όμως συμβαίνει. Από ότι έμαθα δεν είμαι το μοναδικό παράδειγμα..Τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Από τη μία σου δίνει κουράγιο γιατί δεν είσαι μόνος σου αλλά ένας ανάμεσα σε άλλους. Από την άλλη... Σιγά την ανωτερότητα του ανθρώπινου γένους! Έχεις δει ποτέ μπαμπουίνο να περιμένει να τον πάρει η μπαμπουίνα???

Ουφ.. Ειλικρινά την κεραμίδα την τρως και σε αφήνει εγκεφαλικά βλαμμένο...

Αλλά τι να κάνεις, όποιος πήγε να τα βάλει με τις ορμόνες του κατέληξε να παίρνει ψυχοφάρμακα..

Αυτά για σήμερα..  

Clockwork Princess

Clockwork Princess 

by  Cassandra Clare

An absolutely gorgeous book. 

The introduction is so strong that hooked me immediately. Ms Clare knows her things. Gives hope and tear it apart with her vicious pen! At first i didn't get the whole connection of the characters and I knew from the beginning who would get the girl. I mean it's as obvious as the sun in a sunny day! But the way the plot twist, secrets are revealed, others are left hidden just is what makes the book worth-reading. 

Tessa, the protagonist, fights her feelings for Will in order to be properly with Jem without hurting none of them. At the same time she tries to fond the truth about her identity (which is really amazing and unimaginable together!)

Will fights too to hide his emotion about Tessa but also for his young sister who is a very nice character. 

Jem is trying to survive, always the greater man and his decision didn't surprise for even a second.

Charlotte, Henry, Sophie and the Lightwoods brothers are there to move the plot and give it some interesting twists.

What i didn't like was the Consul's constant interference! [ I would love to be the one to decapacitate him! (hide spoiler)]

The solve to the mystery and the way the good wins this tim left m speechless. It was such a brilliant idea!

The end made me cry.. I was expecting it but the narration was so clear and fluid, the emotion overwhelming me i just couldn't help it.

All in all a great book!

Upside Down - Απλά υπέροχη

Upside Down -  Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Το Upside Down [Ανάμεσα σε δύο κόσμους, στα ελληνικά]  είναι μια εξαιρετική ταινία. Χωρίς υπερβολές, με την απλότητα της, τις όμορφες και φυσικές ερμηνείεςαλλά και τα σκηνικά που σου κόβουν την ανάσα είναι μία από τις ταινίες που αναπολείς όταν τελειώσει.

Μια συμπαραγωγή μεταξυ Καναδά και Η.Π.Α. με πρωταγωνιστές την Kirsten Dunst και τον Jim Sturgess και με τον Juan Diego Solanas ως σεναριογράφο και σκηνοθέτη προβλήθηκε το 2012 στην Ελλάδα με τον τίτλο Ανάμεσα στους δύο κόσμους.

Πρόκειται για μία δραματική ιστορία αγάπης, περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας. Εξελίσσεται σε ένα φανταστικό κόσμο όπου δύο πλανήτες έρχονται πολύ κοντά ώστε οι ατμόσφαιρες τους επικοινωνούν και η μόνη ουσιαστική διαφορά στη λειτοργία του φανταστικού αυτού κόσμου και του δικού μας είναι τρεις βασικοί κανόνες:

•  Η ύλη έλκεται μόνο από τη βαρύτητα του κόσμου από τον οποίο προέρχεται και όχι από του άλλου
• Το βάρος ενός ανικειμένου μπορεί να εξουδετερωθεί από την ύλη που προέρχεται από τον άλλο κόσμο (inverse matter)
•  Μετά από κάποια ώρα το αντικείμενο που έρχεται σε επαφή με την inverse matter φλέγεται.

Κατανοώντας αυτές τις αρχές είναι πολύ εύκολο να ακολουθήσει κανείς το "επιστημονικό" κομμάτι της ταινίας. Σε αυτό τον κόσμο οι κάτοικοι του κάτω πλανήτη είναι φτωχοί και εξαθλιωμένοι, καθώς μια εταιρία η Transworld, εκμεταλλεύται αυτούς και τις φυσικές πηγές του πλανήτη τους για να παράγουν ηλεκτρισμό τον οποίο στη συνέχεια επαναπουλούν σε πολύ υψηλές τιμές στους κατοίκους του πλανήτη αυτού. Αντίθετα στον πάνω πλανήτη οι κάτοικοι είναι πλούσιοι και ζουν σε μια κοινωνία ίδια με τις σύγχρονες κοινωνίες δυτικού τύπου.  Στους δύο πλανήτες βλέπουμε με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο τις ανισότητςες που επικρατούν στον δικό μας. Οι οικονομικά ισχυρές κοινωνίες εκμεταλλεύνται τις οικονομικά πιο αδύναμες κοινωνίες, τα φυσικά πρόσωπα και τους φυσικούς πόρους για να ζήσουν μια ζωή που δεν συμβαδίζει με αυτά που μπορεί να προσφέρει η φύση. Έτσι θυσιάζοντας ένα μέρος της προσπαθούμε να καλύψουμε τις αδηφάγες ανάγκες μας.
Μεταξυ αυτών των δύο κόσμων δεν επιτρέπεται καμία επαφή μεταξύ των κατοίκων εκτός από αυτούς που δουλεύουν στην Transworld και αυτή είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη.
Σε αυτό τον κόσμο ο Adam ένα ορφανό παιδί από τον κάτω πλανήτη σε μία από τις επισκέψεις του στη μοναδική εν ζωή συγγενή του, την θεία του γνωρίζει την Eden μια κοπέλα από τον πάνω κόσμο που έψαχνε ρόδια στο δάσος του βουνού. Αυτή η γνωριμία μαζί με τα δύο παιδιά αναπτύσσεται σε έναν ισχυρό έρωτα. Αυτό συμβαίνει μέχρις ότου η αστυνομία του κάτω κόσμου τους ανακαλύπτει πανω στο βουνό. Στην προσπάθεια του να σώζει την Eden  συμβαίνει ένα ατύχημα και η  Eden  πέφτει στο βουνό του κόσμου της. Σε αυτό το σημείο ο Adam πιστεύει ότη η Eden είναι νεκρή ενώ στην πραγματικόττα το τραύμα της δεν ήτα ν θανατηφόρο αλλά της προκάλεσε αμνησία. Μετά από καιρό όταν ο Adam βλέπει την αγαπημένη του στην τηλεόραση που  δουλεύει στην Transworld κάνει αίτηση να εργαστεί εκεί ως ερευνητής για ένα προιόν ανόρθωσης που βασίζεται σε μια σκόνη από ροζ μέλισσες  οι οποίες μπορούν να ταξιδεύουν και στους δύο κόσμους. Από εκεί βρίσκεται αντιμέτωπος με την αμνησία της Eden. Προκειμένου να τη βοθήσει να ανακτήσει τη μνήμη της  υιοθετεί μια καινούρια ταυτότητα όπου υποδύεται έναν κάτοικο του πάνω κόσμου θέτοντας τη ζωή του σε κίνδυνο κάθε φορά  που την επισκέπτεται. Το τέλος έιναι αναμενόμεν αλλά πάραυτα ικανοποιητικό καθώς δεν βρίσκει χαρούμενο τέλος μια ιστορία αγάπης αλλά και δύο κόσμοι που επιτέλουν ενώνονται.
Η ιστορία είναι έξυπνη αν και όχι τόσο πρωτότυπη. Οι ερμηνείες ειναι πολυ όμοφες, χωρίς υπερβολές. Τα σκηνικά ρεαλιστικά και η αισθητική του σκηνοθέτη απαράμιλη! Χωρίς εκρήξεις, χυδαίους θανάτους και περιττή βία, η ταινία καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τη θλίψη αλλά και να δώσει  μια αισιόδοξη νότα στη μιζέρια που επικρατεί.
Η πρωταγονίστρια είναι ιδιαίτερα όμορφη, όχι με τον υπερβολικό χολλυγουντιανό τρόπο αλλά με ένα απέριττο και ίσως πιο γαλλικό τρόπο.
Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!!
Βαθμός:8.5/10

Και το τρέιλερ της ταινίας:

 

Tarja Turunen - Victim of Ritual

Tarja Turunen - Victim of Ritual

Η αγαπημένη μου Tarja Turunen  πριν μερικές μέρες έβγαλε το καινούριο της video clip από το καινούριο single της με τίτλο Victim of Ritual, το οποίο θα συμπεριλαμβάνεται στο τρίτο studio album της  Colours in the Dark.

Η καινούρια δουλειά της σοπράνο από τη Φιλανδία για ακόμη μία φορά αναμένεται πολλά υποσχόμενη, όπως φαίνεται από το Victim of Ritual αλλά και από τα Into the Sun και Never Enough, τα οποία παρουσίασε στο What Lies Beneath Tour. Ειδικότερα για το Never enough υπάρχει και ένα lyric video.

Επιστρέφοντας τώρα στο video clip και το τραγούδι...

Είναι ιδιαίτερο τραγούδι που δείχνει την εξέλιξη της Tarja ως συνθέτριας αλλά και ως ερμηνεύτριας. Τα φωνητικά της είναι άψογα. Η δυνατή και καθαρή φωνή της με την ιδιαίτερη χροιά, συναίσθημα, ένταση και εύρος δε θα αφήσει κανένα ασυγκίνητο. Έχοντας εξελιχθεί τόσο τεχνικά όσο και συναισθηματικά από το προηγούμενο album της η Tarja μας δίνει ένα εξαίρετο δείγμα της καινούριας της δουλειάς. Η μουσική εμπνευσμένη από το Bolero του Maurice Ravel με έντονη χροιά metal και δραματικές πινελιές που αναδεικνύουν την μοναδική φωνή της ερμηνεύτριας δημιουργούν ένα ιδιαίτερα επικό και δραματικό κομμάτι με έντονη συναισθηματική φόρτιση.

Από την άλλη το video clip δίνει νόημα στους στίχους και συνάδει απόλυτα με το γενικότερο θεματικό πλαίσιο του Colours in the Dark. Τα γυρίσματα του έγιναν στο Βερολίνο και το αποτέλεσμα ικανοποίησε ιδιαίτερα τη καλλιτέχνιδα όπως λέει στο προσωπικό της ιστολόγιο. 

Στο συγκεκριμένο video μεταφερόμαστε σε δύο δωμάτια όπου τρεις καλλιτέχνες μία μουσικός, ένας χορευτής και ένας ζωγράφος χαμένοι στην μονοτονία της μηχανικής επανάληψης είναι "νεκροί", χωρίς έμπνευση και ζωντάνια. Η Tarja εμφανίζεται διακριτικά κοντά τους και τραγουδώντας δίνει χρώμα-έμπνευση-ζωή σε αυτούς χωρίς όμως να την αντιλαμβάνονται. Τη δράση της παρακολουθούν 4 μαυροντυμένοι χαρακτήρες οι οποίοι παίρνουν πίσω τα δώρα δημιουργίας της Tarja και την κυνηγούν. Στη μάχη που εκτυλίσσεται μεταξύ τους η Tarja δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει μόνη και χάνει. Οι καλλιτέχνες που προηγουμένως είχαν δεχθεί τη βοήθεια της, έχοντας πια γνώση του δώρου της δημιουργίας αναλαμβάνουν πρωτοβουλία και έρχονται προς υπεράσπιση της και εντέλει οι τρεις τους ενωμένοι με χρώμα και έμπνευση διώχνουν το σκοτάδι και τον αποκλεισμό της ψυχής από τη δημιουργία. Στη συνέχεια, ντυμένοι στα λευκά, απαλλαγμένοι από το σκοτάδι που τους περιέβαλλε τόσο καιρό με το χρώμα της έμπνευσης τους δίνουν πάλι ζωή στη Tarja όπως είχε κάνει και εκείνη.

Ιδιαίτερα καλλιτεχνικό και ιδιαίτερα αλληγορικό, με έντονη ευρωπαϊκή χροιά απαλλαγμένο από την σωματική βία που βλέπουμε συχνά σε αντίστοιχα videos που ακολουθούν το αμερικανικό πρότυπο με σκηνές ωμές βίας, η Tarja με την κατάλληλη επιλογή των συνεργατών της δείχνει την μοναδική της προσωπικότητα και το στυλ της μουσικής της που απαλλαγμένο από φθηνές μιμήσεις και επαναλήψεις είναι κάθε φορά μια καινούρια εμπειρία. Στα κοντινά της πλάνα μπορείτε να δείτε τις ομοιότητες με τα video vlip της I feel imortal και Until my Last Breath.

Αυτό που δεν με ενθουσίασε καθόλου είναι οι στίχοι του τραγουδιού. Καθόλου πρωτότυποι, καθόλου ποιητικοί. Δυνατές λέξεις όπως tragical, critical, cynical, hysterical ταιριάζουν απόλυτα με τη μουσική και με την εκρηκτική φωνή της ερμηνεύτριας αλλά χωρίς το video clip  δεν έχει να πει κάτι. Ίσως όμως να είναι αυτό που περνάει  με το video clip της καθώς η μονοτονία συνθλίβεται μόνο όταν όλες οι τέχνες ενώνονται. Η μουσική, ο χορός, η ζωγραφική είναι όλα αναπόσπαστο μέρος της νέας δουλειάς της Tarja. Παρόλα αυτά θα ήθελα να έχει καλύτερους, πιο δυνατούς στίχους.

Απολαύστε το παρακάτω αν δεν το έχετε κάνει ήδη και υποκλιθείτε!!!