City of Masks - Stravaganza bk.1

City of Masks

by Mary Hoffman

 Such a wonderful journey to another world yet so similar and different at the same time with ours.

Lucien is 16yo Londoner sick with brain cancer. After his first chemotherapy he is limited to his house as his exhausted body doesn't permit him any more activity than this. Until his fater brings him an old Italian, at east that's what he thinks, notebook. In fact this notebook is a talisman from Talia ,Italy in a parallel world, of the 16th century brough by the Bellezzan regent Rodolpho.

As Lucien falls to sleepholding his notebook he is transfered to Bellezza...and get hiself in trouble. He materialises in the Forbidden day, a day when no one except people born in Bellzza are allowed in the city. If not for Arriana he would be dead. From now on his life is tied with hers. Rodolpho, Silvia the Bellezzan Duchessa, Enrico, Guido Parola, Ferdinando do Chimici all entangled in a lethal dance in which two lives are about to be lost and all of them changed forever shaping the future of Talia!

A great book with a very strong plot and realistic, stong and interesting characters. I couldn't put it down easily the first time. A real page-turnen. I love Talia. A magical place where the rules of our world do not apply all the time.

A must read! 

Η αυτοβιογραφία του φωτός

Η αυτοβιογραφία του φωτός

Από το Γιώργο Γραμματικάκη

Ένα αριστούργημα! 

Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από τον Γιώργο Γραμματικάκη και πραγματικά με συνεπήρε. Ήταν δώρο της καθηγήτριας Φυσικής μου στο λύκειο, αμέσως μόλις τελείωσαν οι Πανελλήνιες εξετάσεις. Γνωρίζοντας το ενδιαφέρον μου για τη φυσική , θεώρησε ότι το βιβλίο αυτό ήταν ένας κατάλληλος σύντροφος για να περιηγηθώ στα μονοπάτια της εξέλιξης της επιστήμης αυτής. 

Τώρα θα αναρωτηθείτε: Τι σχέση έχει το φως με την εξέλιξη της φυσικής? Μήπως μας κοροιδεύει?

Όχι, δεν κάνω λάθος και φυσικά δε θα σας παραπλανούσα σκόπιμα. Το φως αποτελεί το μέσω με το οποίο ο γνωστός μας κόσμος φανερώνεται μπροστά μας. Μας αποκαλύπτει τα μυστικά του και κρύβει κάποια άλλα. Αποτέλεσε το πρώτο ερέθισμα για τον άνθρωπο να αναζητήσει την αιτία πίσω από τα φαινόμενα που παρακολουθεί. Μας προβλημάτισε με τη φύση του και αποτελεί πανταχού παρών μάρτυρα σε όλα τα σημαντικά γεγονότα. Από την γέννηση του σύμπαντος μέχρι το μαρασμό ενός μικρού λουλουδιού.

Συντροφεύει την ανθρώπινη διάνοια από την αρχή του χρόνου. Μας έδωσε πληροφορίες για πράγματα τόσο μεγάλα όπως ένα ηλιακό σύστημα αλλά και τόσο μικρά όσο τα υποατομικά σωματίδια. Άλλαξε τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και μέσω των ανακαλύψεων που οφείλονται στο ίδιο αλλά και μεταφορικά μέσω των παιχνιδιών του στα έργα τέχνης.

Ενέπνευσε ζωγράφους, γλύπτες, ποιητές, συγγραφείς, φιλοσόφους και επιστήμονες χωρίς διακρίσεις. Είναι, ήταν και θα είναι καθώς ο χρόνος δεν το αγγίζει. Από την αρχή του σύμπαντος μέχρι και σήμερα, 14 δισεκατομμύρια χρόνια μετά το φως δεν σταμάτησε να ταξιδεύει χωρίς όμως να περάσει ο χρόνος από πάνω του. 

Δεν γερνάει αλλά δεν μπορεί να σταθεί και να ξεκουραστεί ούτε μια στιγμή. 

Γιατί είναι το φως.

Και το φως συντροφεύει τη Ζωή από την αρχή.

Ο Γιώργος Γραμματικάκης μετά από μια πολυετή και επίπονη, όπως ο ίδιος ομολογεί, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό έργο τέχνης. Όμορφη γλώσσα, μαγευτικές εικόνες και καθαρότητα σκέψης χαρακτηρίζουν το έργο του χωρίς να λείπουν εδώ και εκεί τα προσωπικά του σχόλια που σε κάνουν να γελάς σιωπηλά.

The new Miley: Part 1 - We can't stop

Αναμφισβήτητα η Miley Cyrus μετά τις ,ίσως όχι τόσο πετυχημένες ταινίες της, έρχεται για να ανατρέψει την εικόνα της ριζικά. Όλοι γνώριζαν ότι έχει κόψει τα μαλλιά της με αποτέλεσμα η εμφάνιση της να ...προκαλεί αίσθηση αν μη τι άλλο. Προσωπικά τη θεωρώ πιο όμορφη με το μακρύ καστανό μαλλί αλλά και το νέο  look την κάνει πιο fashion icon.
Στο καινούριο της τραγούδι ,λοιπόν, με τίτλο we can't stop η Miley σε ένα προκλητικό video-clip μας δείχνει όλες τος τρέλες που γίνονται στα πάρτι του σκανδαλώδους Hollywood, όπως η ίδια ομολογεί σε μια συνέντευξη της. Πινιάτα με λουκάνικα, πάρτι σε πισίνα όπου γλωσσοφιλάει μια κούκλα, σάντουιτς χρημάτων, κρανία από τηγανητές πατάτες και φυσικά TWERKING. Η Miley άφοβη για τις κριτικές φέρνει στο φως τη ζωή που τόσοι ζουν κρυφά αλλά στο φακό κατακρίνουν.
Αποφασισμένη να μη δώσει σημασία στις κακές κριτικές καθώς only God can judge us η Miley δε σταματάει να χορεύει, να τραγουδάει, να περνάει καλά και να εκφράζεται όπως θέλει.
Συμφωνώ με τη γενική ιδέα. Όντως πλέον μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς ενοχές και φόβο για την κοινή γνώμη. Μήπως όμως αυτή την ελευθερία τη καταχρώμαστε? Δηλαδή αν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε στον κόσμο αυτό είναι να ξεσαλώνουμε, να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και τα τρελά πάρτι? Αυτός είναι ο κρυφός καταπιεσμένος εαυτός μας?
Σε αυτό διαφωνώ. Ελευθερία έκφρασης και σκέψης. Να μην σε νοιάζει αν θα ντυθείς πρόστυχα γιατί σου πάει αλλά να θυμάσαι τη Sophie Lancaster και το αγόρι της ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου γιατί ντύθηκαν gothic. Να δώσεις 5000Ε για στυλάτα γυαλιά αλλά να μην ξεχνάς τα 5000 παιδιά που πεθαίνουν καθημερινά από έλλειψη καθαρού νερού. Να κάνεις twerking όσο θες αλλά να μην ξεχνάς το gay και τη λεσβία στο σχολείο σου που έπεσαν θύμα ξυλοδαρμού γιατί έδειξαν ανοιχτά την προτίμηση τους.
Ναι Miley έχεις δίκιο. Στον κόσμο του Hollywood μπορείς να τα κάνεις όλα και το μόνο που θα έχει να αντιμετωπίσει είναι ο χλιαρός σχολιασμός από τα ΜΜΕ το οποίο έχει κάποιο ψυχολογικό βάρος. Αλλά μέσα στα 400.000 thumbs down έχεις και 700.000 thumbs up. Οι υπόλοιποι όμως δεν έχουν ούτε ένα φίλο για να κλάψουν στον ώμο του. Σε συγχαίρω για την ιδέα σου αλλά μήπως απορροφήθηκες τόσο πολύ στο δικό σου υποτιθέμενο πρόβλημα που ξέχασες τον παλιό σου ρόλο? Να είσαι διαφορετική με πιο εποικοδομητικό τρόπο? Αν θες να το θυμηθείς μπορείς να ανατρέξεις στο ίδιο σου το παρελθόν. Και για το βίντεο κλιπ, να από που θα μπορούσες να εμπνευστείς!

City of Swords

City of Swords (Stravaganza #6)

by Mary Hoffman

Very close to 3 out of 5 stars but not quite there..

 It was a short trip back to Talia and the stravaganti world that really brought back happy memories. However, as a book it didn't stand to my expectations..

 The story-line is pretty strong: Laura ,a 16 year old desperate girl, resolves to self-harming to ease the pain of her demons. The reason why she turns to cutting herself i'll leave it to you to find out as i consider it to be one of the most moving scenes in the book (though i didn't like the way it was described...I expected a more personal and eotional scene). But being one of the sad in Islington, makes you a candidate Stravaganti. So when Prince Jaccobo di Chimici of Fortezza leaves his last breath, Talia is in danger of a great turmoil. So the time comes for a new stravaganti to appear and save the fragile peace of Talia once more. Laura is the chosen one this time but her role is more complicated than the others because duty and love divide Laura's heart.

Laura's task is to travel to Talia with fer talisman, a silver dagger (what an irony it is!) so she can help Princess Luccia to claim and keep her rightfull place on the throne of Fortezza. But on the same time Ludo, a Manoush we met earlier in the series appears to be Jaccobo's elder and only son, an illegitimate one though. The citizens of Fortezza are divided between their loyalty to the royal family and Luccia, a female ruler, and to to Ludo, the new-comer and a male ruler. Finally a civil war starts and Ludo fight for the throne. 

Now, we can all imagine what is the reaction of the rest of the di Chimici family members. So Fortezza is under siege from the army gathered to provide tha Luccia will rise to the throne. Laura's job is to travel between the city and the castle the prncess is held and help Puccia to get back on her throne. The only problem is her love for Ludo. Though in the end it is that love that will save so many lives including their own.

On the same time the other stravaganti are not idle. Rodolfo and Luciano travel tty to coordinate the Orders actions and travel to the City of Swords to provide their help so Luccia is crowned Princess and save as many lives as they can. Lucciano is to marry Arianna (great story!!) but he puts himself in immense danger many times.. 

Except for laura there are two new guest Stravaganti as a surprise. New friendhips are born and old problems emerge from the depth of the heros's hearts. But you have to read to find them out!

What I didn't like...:

Laura story is not fully developed. She keeps repeating the same things over and over. What is more she is cast aside from Lucianno, Nick annd the other stravagante. I know that we have to learn about the others but Laura is such a minor character that i got the feeling that the book wasn;t about her at all. 

The descriptions are shorter than the previous books. I didn't live Fortezza unlike Belezza or Giglia. Something was amiss. The writer developed a great plot with turns and twists (though not unexpected) but doesn't write about life in Fortezza. The city is just a name and not a city-state with its own rules and life.

Last but not least..I almost got bored. I expected everything that happened. There wasn't the element of surprise or the an unexpected turn. For heaven's shake even the previous Stravaganti expected that Laura would be the new one!!

For those who have read the previous books it is a must resd but don't expect to be thrilled.

Heaven by Alexandra Adornetto

Heaven 

by Alexandra Adornetto

1.5/5 stars
Ughh Ok I know i gave good critics to Hades and Halo, but heaven is so different. Beth has changed a lot.. unfortunately. Half the book she is not strong but totally fixated on Xavier and all-whiny! Too many twists in the story and new parallel stories are introduced to the readers but all of them left unanswered. I mean...(spoilers):
1. Xavier's identiry secret wtf???
2. Molly and Gabriel?
3. What happened to Emily?
4. What happened to Beth's friend to Hell?
5. What happened with the Dark Angels?
6. Now the Sevens are happy after seperating Xavier and Beth and have no     interest in his powers?
7. What about the Hell-Heaven war that is about to start?
8. Still waiting for what happened and beth was saved from the pyre....
9. What happened to Ivy after the combined Wade-Sevens intrusion?
10. You mean dear writer that you think with Beth's last words we assume they are going happily ever after??? C'mon!

After reading the book, if you make it, you feel as the story is incomplete.. There should me a sequel or something.
About mrs Adornetto's writing skill I'd say wow! She's really good for a girl her age.. Well she could find something different to write than 'I was scared like a vampire fears the sun' but comparing that to the others defects of her book it is minor.
About the plot.. well i knew what was gonna happen three chapters before except in some little turnp-points. After beth and Xavier decide to get married heaven turns against them while in the same time hell seeks revenge. They 're on the run until their pursecutors finally achieve in seperating them even temporarily (What a surprise!). But there is always a way for you to find your destiny.. Meanwhile we see how some people manipulate otheers in order for them to feel great and the vain and we can't-stop-partying American youth...But Beth and Xavier always perfect and there for each other but too absorbed in themselves to notice anything that goes around them.
Not impressed at all...
I expected much more...

Ελληνική Μυθολογία του Ν. Τσιφόρου - Τα κόμικς

Ήταν μία από τις κυριακάτικες προσφορές μιας πολύ γνωστής εφημερίδας.

Αν και δεν ήταν ο λόγος για να πάρω την εφημερίδα καθώς δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής των κόμικς (όλες αυτές οι εικόνες είναι κουραστικές!) τελικά αποδείχθηκε ο λόγος που θα συνεχίσω να την παίρνω τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρώσω τη σειρά!

Βασισμένη στην σατυρική εκδοχή της ελληνικής μυθολογίας του Ν. Τσιφόρου στη συγκεκριμένη σειρά παρακολουθούμε τις γνωστότερες ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας από ένα διαφορετικό πρίσμα. Πιο ανθρώπινο, λιγότερο απρόσωπο και ωραιοποιημένο για τα αυτιά των παιδιών. Η σεξουαλικότητα έκδηλη  και η γλώσσα απλή και σε ορισμένα σημεία γελοιοποιεί την αρχαίζουσα. Μια ευχάριστη επιστροφή στην παιδική μου ηλικία όπου οι μύθοι και οι ήρωες ήταν το πάθος μου. Αν και δεν απευθύνεται σε παιδιά ο λίγο πιο ώριμος άνθρωπος θα νιώσει χαρά να ανακαλύψει εκ νέου αυτούς τους τόσο γνώριμους χαρακτήρες.  Ένιωσα ικανοποίηση όταν είδα αυτούς τους ήρωες να γίνονται άνθρωποι. Ίσως αποτελέσει ισχυρό πλήγμα στον εγωισμό κάποιων Ελληναράδων να δουν το Θησέα να μπερδεύει τον μίτο με τον μύτο αλλά C'est la vie!

Το σχέδιο και τα χρώματα είναι εκφραστικά και δίνουν ζωή στο έργο. Τα πρόσωπα κρύβουν πονηριά, ερωτισμό και απορία.

Γενικά η ανάγνωση του ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα.

Ελπίζω να άρεσε και σε εσάς αλλά και να αποτελέσει κίνητρο να διαβάσετε την ελληνική μυθολογία του Ν. Τσιφόρου.

Wolf Hall

Wolf Hall

by Hilary Mantel

3.5 stars

I liked it (obviously from my rating)! 

It is the story of the turbulent times under king's Henry VIII, from the prespective of Thomas Cromwell.

The narration is great, even though sometimes it gets too much. Hilary Mantel has an excellent way of describing people. Her talent is unique. We can see them as the others do but on the next line we know what's going on inside their minds and hearts. That is also the talent of Mr Cromwell whose story is unique in every way. Sorrow few men have lived to tell, success like no other, pain that has not destroyed him but forged him stronger than rock and metal. All these but in the same time so human that makes you wonder. 

So why after all it's 3.5 stars?

Because the story is told with more details than needed to. What is more, for me it lacked emotion.. I couldn't live through the characters their emotions, I couln;t be a part of this world. It was like i watched everything from above, like a God, but not through Cromwell.

So all in all, if you have the time read it! But not because it won the Booker. It might not be what you're expecting..

So call me maybe..?

So call me maybe..?

Ναι είναι το κλισέ που βλέπουμε στις ταινίες! 

Συνήθως ή όμορφη αλλά σεμνή πρωταγωνίστρια αφού δώσει το τηλέφωνο της στον επίσης όμορφο πρωταγωνιστή περιμένει το τηλεφώνημα του. Όταν εκείνος δεν παίρνει εκείνη απογοητεύεται, κλαίει βρίζει και κατεβάζει ποσότητες παγωτού που θα ικανοποιούσαν ολόκληρο λόχο και θα κατέστρεφαν την προσεγμένη φιγούρα της. Κάποια στιγμή αφού ξεπεράσει τον πόνο της υποτιθέμενης απόρριψης οι ευειδείς πρωταγωνιστές ξανασυναντιούνται και ο τόπος συνάντησης σύντομα μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη όπου η πρωταγωνίστρια γελοιοποιεί τον πρωταγωνιστή και χαρούμενη με την εκδίκηση της φεύγει θριαμβευτικά για να συναντήσει σύντομα τον Ένα και μοναδικό. Στην πιο ρομαντική εκδοχή ο πρωταγωνιστής ομολογεί ότι έχασε το τηλέφωνο της πάνω σε ένα σοβαρό ατύχημα ή κάνοντας μια ηρωική πράξη και καταλήγουν ευτυχισμένοι μαζί. 

Έλα μου ντε που όμως δεν είναι έτσι πάντα. Άσε που πλέον πρέπει να αλλάξει το σενάριο και ο όμορφος πρωταγωνιστής θα περιμένει την αδίστακτη πρωταγωνίστρια να τον θυμηθεί..

Στο Sex and the City ο ανέκδοτος νόμος έλεγε ότι αν δε σε πάρει σε τρεις μέρες η υπόθεση είναι τελειωμένη. Και το ξέρεις ότι δεν έχει μέλλον από τη δεύτερη μέρα.. Αλλά αν την φας την κεραμίδα και παρόλο που ξέρεις ότι αυτό που κάνεις στον εαυτό σου λέγεται ψυχολογική βία και κάθε μέρα που περιμένεις νιώθεις χειρότερα και η κατάθλιψη σου χτυπάει επίμονα το κουδούνι και εσύ από φόβο να μη μείνεις μόνος/η την αφήνεις να μπει μέσα στο σπίτι σου και την ταΐζεις, μετά τι κάνεις??

Αν ήταν σενάριο ταινίας τη συνέχεια την είπαμε.. 

Στην πραγματική ζωή όμως δεν είναι έτσι... Μιλώντας από προσωπική εμπειρία περιμένεις αυτό το αναθεματισμένο τηλεφώνημα μια βδομάδα. Και όταν ακούς τον ήχο της κλήσης που παρόλο που είναι μέταλ τραγούδι στα αυτιά σου ακούγεται σαν τα πνευστά του παραδείσου (ειρωνεία ότι στα μέταλ τραγούδια σπάνια ακούς πνευστά!) μετατρέπεσαι σε Flash της Marvel παρόλο που πριν λίγο ήσουν σκουπίδι και πηγαίνεις στο πιο κοντινό παράθυρο για να έχει καλό σήμα και με τρεμάμενο σηκώνεις το τηλέφωνο.. κανονίζεις με το ζόρι να βρεθείς την επόμενη μέρα και πάλι σου λέει : "θα σε πάρω να κανονίσουμε αύριο"

Ε πόσο μαζοχισμό θέλει να κάθεσαι την επόμενη μέρα με το τηλέφωνο δίπλα στην περίπτωση που πάρει ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας προσπαθώντας να κάνεις το χρόνο να περάσει πιο γρήγορα..

Και όμως συμβαίνει. Από ότι έμαθα δεν είμαι το μοναδικό παράδειγμα..Τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Από τη μία σου δίνει κουράγιο γιατί δεν είσαι μόνος σου αλλά ένας ανάμεσα σε άλλους. Από την άλλη... Σιγά την ανωτερότητα του ανθρώπινου γένους! Έχεις δει ποτέ μπαμπουίνο να περιμένει να τον πάρει η μπαμπουίνα???

Ουφ.. Ειλικρινά την κεραμίδα την τρως και σε αφήνει εγκεφαλικά βλαμμένο...

Αλλά τι να κάνεις, όποιος πήγε να τα βάλει με τις ορμόνες του κατέληξε να παίρνει ψυχοφάρμακα..

Αυτά για σήμερα..  

Upside Down - Απλά υπέροχη

Upside Down -  Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Το Upside Down [Ανάμεσα σε δύο κόσμους, στα ελληνικά]  είναι μια εξαιρετική ταινία. Χωρίς υπερβολές, με την απλότητα της, τις όμορφες και φυσικές ερμηνείεςαλλά και τα σκηνικά που σου κόβουν την ανάσα είναι μία από τις ταινίες που αναπολείς όταν τελειώσει.

Μια συμπαραγωγή μεταξυ Καναδά και Η.Π.Α. με πρωταγωνιστές την Kirsten Dunst και τον Jim Sturgess και με τον Juan Diego Solanas ως σεναριογράφο και σκηνοθέτη προβλήθηκε το 2012 στην Ελλάδα με τον τίτλο Ανάμεσα στους δύο κόσμους.

Πρόκειται για μία δραματική ιστορία αγάπης, περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας. Εξελίσσεται σε ένα φανταστικό κόσμο όπου δύο πλανήτες έρχονται πολύ κοντά ώστε οι ατμόσφαιρες τους επικοινωνούν και η μόνη ουσιαστική διαφορά στη λειτοργία του φανταστικού αυτού κόσμου και του δικού μας είναι τρεις βασικοί κανόνες:

•  Η ύλη έλκεται μόνο από τη βαρύτητα του κόσμου από τον οποίο προέρχεται και όχι από του άλλου
• Το βάρος ενός ανικειμένου μπορεί να εξουδετερωθεί από την ύλη που προέρχεται από τον άλλο κόσμο (inverse matter)
•  Μετά από κάποια ώρα το αντικείμενο που έρχεται σε επαφή με την inverse matter φλέγεται.

Κατανοώντας αυτές τις αρχές είναι πολύ εύκολο να ακολουθήσει κανείς το "επιστημονικό" κομμάτι της ταινίας. Σε αυτό τον κόσμο οι κάτοικοι του κάτω πλανήτη είναι φτωχοί και εξαθλιωμένοι, καθώς μια εταιρία η Transworld, εκμεταλλεύται αυτούς και τις φυσικές πηγές του πλανήτη τους για να παράγουν ηλεκτρισμό τον οποίο στη συνέχεια επαναπουλούν σε πολύ υψηλές τιμές στους κατοίκους του πλανήτη αυτού. Αντίθετα στον πάνω πλανήτη οι κάτοικοι είναι πλούσιοι και ζουν σε μια κοινωνία ίδια με τις σύγχρονες κοινωνίες δυτικού τύπου.  Στους δύο πλανήτες βλέπουμε με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο τις ανισότητςες που επικρατούν στον δικό μας. Οι οικονομικά ισχυρές κοινωνίες εκμεταλλεύνται τις οικονομικά πιο αδύναμες κοινωνίες, τα φυσικά πρόσωπα και τους φυσικούς πόρους για να ζήσουν μια ζωή που δεν συμβαδίζει με αυτά που μπορεί να προσφέρει η φύση. Έτσι θυσιάζοντας ένα μέρος της προσπαθούμε να καλύψουμε τις αδηφάγες ανάγκες μας.
Μεταξυ αυτών των δύο κόσμων δεν επιτρέπεται καμία επαφή μεταξύ των κατοίκων εκτός από αυτούς που δουλεύουν στην Transworld και αυτή είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη.
Σε αυτό τον κόσμο ο Adam ένα ορφανό παιδί από τον κάτω πλανήτη σε μία από τις επισκέψεις του στη μοναδική εν ζωή συγγενή του, την θεία του γνωρίζει την Eden μια κοπέλα από τον πάνω κόσμο που έψαχνε ρόδια στο δάσος του βουνού. Αυτή η γνωριμία μαζί με τα δύο παιδιά αναπτύσσεται σε έναν ισχυρό έρωτα. Αυτό συμβαίνει μέχρις ότου η αστυνομία του κάτω κόσμου τους ανακαλύπτει πανω στο βουνό. Στην προσπάθεια του να σώζει την Eden  συμβαίνει ένα ατύχημα και η  Eden  πέφτει στο βουνό του κόσμου της. Σε αυτό το σημείο ο Adam πιστεύει ότη η Eden είναι νεκρή ενώ στην πραγματικόττα το τραύμα της δεν ήτα ν θανατηφόρο αλλά της προκάλεσε αμνησία. Μετά από καιρό όταν ο Adam βλέπει την αγαπημένη του στην τηλεόραση που  δουλεύει στην Transworld κάνει αίτηση να εργαστεί εκεί ως ερευνητής για ένα προιόν ανόρθωσης που βασίζεται σε μια σκόνη από ροζ μέλισσες  οι οποίες μπορούν να ταξιδεύουν και στους δύο κόσμους. Από εκεί βρίσκεται αντιμέτωπος με την αμνησία της Eden. Προκειμένου να τη βοθήσει να ανακτήσει τη μνήμη της  υιοθετεί μια καινούρια ταυτότητα όπου υποδύεται έναν κάτοικο του πάνω κόσμου θέτοντας τη ζωή του σε κίνδυνο κάθε φορά  που την επισκέπτεται. Το τέλος έιναι αναμενόμεν αλλά πάραυτα ικανοποιητικό καθώς δεν βρίσκει χαρούμενο τέλος μια ιστορία αγάπης αλλά και δύο κόσμοι που επιτέλουν ενώνονται.
Η ιστορία είναι έξυπνη αν και όχι τόσο πρωτότυπη. Οι ερμηνείες ειναι πολυ όμοφες, χωρίς υπερβολές. Τα σκηνικά ρεαλιστικά και η αισθητική του σκηνοθέτη απαράμιλη! Χωρίς εκρήξεις, χυδαίους θανάτους και περιττή βία, η ταινία καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τη θλίψη αλλά και να δώσει  μια αισιόδοξη νότα στη μιζέρια που επικρατεί.
Η πρωταγονίστρια είναι ιδιαίτερα όμορφη, όχι με τον υπερβολικό χολλυγουντιανό τρόπο αλλά με ένα απέριττο και ίσως πιο γαλλικό τρόπο.
Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!!
Βαθμός:8.5/10

Και το τρέιλερ της ταινίας:

 

Marie Sklodowska-Curie

Marie Sklodowska-Curie

Πραγματικά τα λόγια είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν ,όχι μόνο το έργο και τη δύναμη αυτής της γυναίκας που άλλαξε τον κόσμο με τις ανακαλύψεις της αλλά και το παράδειγμα της, αλλά το πνεύμα της. Τόσο καθάριο, εμποτισμένο από βαθιές ανθρωπιστικές και επιστημονικές αρχές , τόσο απαλλαγμένο από τη διαφθορά και τη ματαιοδοξία της δόξας ώστε απορεί κανείς αν η Μαρί Κιουρί ήταν πραγματικός άνθρωπος, αν η ιστορία γύρω από το όνομα της είναι μόνο μύθος ή αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Κι όμως η Μαρί Κιουρί έζησε, ανακάλυψε και κατάφερε μέσα σε λιγότερο από 40 χρόνια να αλλάξει τη μορφή του κόσμου.

Αφορμή γι αυτή την ,θεωρητικά άκαιρη, ανάρτηση αποτελεί το βιβλίο της κόρης της Εύας Κιουρί "Μαντάμ Κιουρί" το οποίο αποτελεί βιογραφία της Μαρί Κιουρί. 

Το βιβλίο σαν λογοτεχνικό έργο δε με συγκλόνισε. Η γλώσσα είναι σχετικά κοινή και χωρίς ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν ένα λογοτεχνικό έργο μεγάλης αξίας. Παρόλα αυτά είναι ένα όμορφο βιβλίο που διατηρεί ένα καλό επίπεδο και με κανένα τρόπο δεν προσβάλει την αισθητική του αναγνώστη ούτε και το επίπεδο του με υπερβολικούς συναισθηματισμούς αλλά ούτε και είναι μια ψυχρή αναφορά στο έργο της μεγάλης αυτής επιστήμονα. Διατηρεί μια λεπτή ισορροπία που είναι ιδιαίτερα ευχάριστη.

Στο βιβλίο της Εύας η Μαρί εμφανίζεται με πολλά πρόσωπα. Αυτό του πανέξυπνου παιδιού, της Μαρίας, που μέσα στη κατεχόμενη Πολωνία διαβάζει πυρετωδώς όλα τα μαθήματα αν και δείχνει ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά και τη φυσική (στα οποία αργότερα θα διακριθεί στη σχολή Θετικών επιστημών στη Σορβόννη με τη δεύτερη και πρώτη θέση αντίστοιχα), στα πολωνικά ενώ είναι απαγορευμένη η εθνική της γλώσσα στα σχολεία. Δείχνει αυτό το κορίτσι που διαπρέπει σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες να προσπαθεί να μεταδώσει τις γνώσεις της σε παιδιά που η οικονομική τους κατάσταση δε τους επέτρεπε να μορφωθούν. Δείχνει την νέα Μαρί να σπουδάζει στη Γαλλία και να παίρνει το πτυχίο της στα μαθηματικά και τη φυσική και στη συνέχεια να διδάσκει στις Σέβρες. Κάνοντας τη διδακτορική της διατριβή να ανακαλύπτει το ράδιο και το πολώνιο (αποφάσισε να δώσει στο στοιχείο που ανακάλυψε το όνομα της κατεχόμενης πατρίδας της και όχι το δικό της. Το όνομα κιούριο δόθηκε αργότερα από την ερευνητική ομάδα του Σίμποργκ). Τη βλέπουμε να κερδίζει πολυάριθμα βραβεία της επιστημονικής κοινότητας ,μεταξύ άλλων δύο Νόμπελ , ένα φυσικής με το σύζυγο της Πιέρ και ένα Χημείας μετά το θάνατο του, καθώς και το βρετανικό βραβείο Davy. Η Μαρί γίνεται η πρώτη γυναίκα που δίνει διάλεξη στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης καθώς και πρώτη γυναίκα στη Γαλλία που κατέχει έδρα πανεπιστημίου.

Η Μαρί όμως δε ζήτησε τίποτα από όλα αυτά. Η μικρή Μάνια ήθελε να επιζήσουν η μητέρα και η αδερφή της και αργότερα όταν η πίστη της δεν ήταν αρκετή για να βοηθήσει τη φλόγα της ζωής των δύο αγαπημένων της προσώπων επιμένει να κάνει χαρούμενο τον πατέρα της. Αργότερα, η έφηβη και νέα Μαρία αγωνίζεται για μια ελεύθερη Πολωνία κάνοντας κρυφά μαθήματα στα πολωνικά. Η Μαρία αυτή θα θυσιάσει τα πιστεύω της ,προσωρινά, και θα προσληφθεί ως καθηγήτρια από ένα εύπορο ιδιοκτήτη εργοστασίου στη επαρχία της Πολωνίας, προκειμένου να μαζέψει χρήματα για να σπουδάσει η αδερφή της Μπρόνια στη Γαλλία ιατρική. Όμως και εκεί θα κάνει μαθήματα στα φτωχά παιδιά των εργατών. Όταν ο καιρός θα φτάσει για τη Μαρί Σκλοντόφσκα να πάει και εκείνη στη Γαλλία για να σπουδάσει στις θετικές επιστήμες απομακρύνει τον εαυτό της από οτιδήποτε υλικό ,μέχρι και το φαγητό και τη ζέστη, προκειμένου οι σπουδές της να γίνουν με το μικρότερο κόστος για τον πατέρα της που της δίνει όσα μπορεί, μόλις 40 φράγκα το μήνα, αλλά και να επιτύχει στις σπουδές της. Ακόμη και όταν ο έρωτας της εμφανίζεται με τη μορφή του Πιέρ Κιουρί ,μελλοντικού συζύγου της, απορρίπτει την πρώτη πρόταση γάμου που της κάνει με το φόβο ότι αν δεχτεί θα μείνει για πάντα στη Γαλλία, δηλαδή μακριά από τον πολυαγαπημένο πατέρα της. Βλέπουμε στη συνέχεια, τη Μαρί Κιουρί να εργάζεται με αυταπάρνηση και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες που όχι μόνο κλονίζουν την υγεία της αλλά και δυσχεραίνουν το έργο της να ανακαλύπτει το Πολώνιο και το Ράδιο.

Ερευνά ακόμη περισσότερο τις ιδιότητες των ραδιενεργών ουσιών και ανακαλύπτουν τη χρησιμότητα τους στην καταπολέμηση του καρκίνου. Γίνεται μητέρα δύο κοριτσιών, της Ιρέν που ακολουθώντας τα βήματα της μητέρας της θα κερδίσει ένα Νόμπελ Φυσικής και την Εύα που θα γίνει συγγραφέας. Μετά το θάνατο του άντρα της η Μαρί θα παλέψει την κατάθλιψη και τη στεναχώρια και θα διδάξει εμπνέοντας πολλούς νέους επιστήμονες. Θα δημιουργήσει με τα χρήματα που κέρδισε από τα βραβεία το ίδρυμα ερευνών Ραδίου στη Γαλλία καθώς και το εργαστήρι που τόσο ονειρευόταν.

Θα γίνει θρύλος, ένα πλάσμα ονειρικό που ακροβατούσε μεταξύ του θείου και του ανθρώπινου. 

Όπως ο ίδιος ο Einstein είπε ότι η Μαρί δεν έπεσε θύμα της διαφθοράς της δόξας που κέρδισε. Έζησε μια απλή ζωή χωρίς καμία από τις υπερβολές και πολυτέλειες που τόσο απεχθανόταν. Στα παιδιά της δεν άφησε υλική περιουσία αντάξια των χρημάτων που κέρδισε. Αντίθετα τα χρήματα αυτά τα έδωσε σε άτομα που πάλευαν για την επιστήμη κάτω από δυσμενείς οικονομικές συνθήκες. Σε  Πολωνούς φοιτητές, στα παιδιά του εργαστηρίου, σε μια μαθήτρια της σχολής Σεβρών που ήταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση.

Η Μαρί μίσησε τη δημοσιότητα που έφερε το βραβείο Νόμπελ. Την απασχολούσε από το επιστημονικό της έργο και δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί όπως έπρεπε. Μια φράση που θα την χαρακτηρίσει καθώς ζωγραφίζει την ύπαρξη της, την κλίση της και τον χαρακτήρα της είναι : "Στην επιστήμη πρέπει να νοιαζόμαστε για τα πράγματα όχι για τα πρόσωπα".

Στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η Μαρί έστησε κινητές και σταθερές ακτινολογικές μονάδες που έσωσαν τη ζωή χιλιάδων.

Μέχρι και τα βαθιά γεράματα η Μαρί διατήρησε το κοφτερό μυαλό της που συνδύαζε εξαίσια την τόλμη για το καινούριο αλλά και την γνώση του παλιού. Έπεσε θύμα της ακτινοβολίας της ανακάλυψης της. Πέθανε από λευχαιμία που προκλήθηκε από τη χρόνια έκθεση της στην ακτινοβολία. Αυτό το θαυματουργό ράδιο που έσωσε τόσο κόσμο τελικά τη σκότωσε αφού της είχε κάψει τα χέρια. Αυτά τα χέρια που κινούνταν πάντα νευρικά και έδωσαν στην ανθρωπότητα ένα ακόμα κομμάτι από την άπειρη γνώση που περιμένει να ανακαλυφθεί από τολμηρούς επιστήμονες, γενναίους ταξιδιώτες στον κόσμο του άγνωστου...Ερευνητές

Η Μαρί ήταν μια γυναίκα που αποτελεί παράδειγμα για όλους.  Η ανθρώπινη φύση της και οι ακλόνητες αξίες της να είναι οδηγός για τους νέος επιστήμονες. Η δύναμη της να αντεπεξέλθει ασθένειες, κακουχίες και θανάτους να θυμίζει σε κάθε άνθρωπο τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Γιατί δεν είναι ο Θεός που κάνει θαύματα αλλά η Πίστη.

Νομίζω ότι όλοι μας θα θέλαμε να ανακαλύψουμε κάτι με τόση σημασία όση και αυτή της Μαρί. Το ράδιο δημιούργησε ένα νέο κλάδο στις θετικές επιστήμες, δημιούργησε ένα καινούριο τρόπο θεραπείας, χρησιμοποιήθηκε για τη διάγνωση πολλών καταστάσεων και γέννησε μια νέα βιομηχανία. Χαρίζει φως σε εκατομμύρια ανθρώπους καθημερινά, χωρίς να επιβαρύνει την ατμόσφαιρα. Ακούγεται θαύμα. 

Και όμως για να αντικρούσω αυτούς που θεωρού ότι η κατάκτηση της γνώση είναι αυτοκαταστροφική για την ανθρωπότητα θα παραθέσω τα λόγια του Πιέρ Κιουρί:

"Μπορεί ακόμη να βγει το συμπέρασμα πως αν το ράδιο πέσει σε εγκληματικά χέρια, μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο. Κι εδώ μπορούμε να αναρωτηθούμε  αν είναι πλεονέκτημα να γνωρίζει η ανθρωπότητα τα μυστικά που κρύβει η φύση. Αν είναι ώριμη να ωφεληθεί από αυτά  ή μην τυχόν η γνώση τούτη γίνει για την ανθρωπότητα βλαβερή. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Νόμπελ: οι ισχυρές εκρηκτικές ύλες βοήθησαν τους ανθρώπους να φτιάξουν θαυμάσια έργα. Είναι όμως και ένα τρομακτικό καταστροφικό μέσο που το παίρνουν στα χέρια τους μεγάλοι εγκληματίες, παρασέρνοντας τους λαούς στον πόλεμο. Είμαι από τους ανθρώπους που στοχάζονται μαζί με τον Νόμπελ,πως η ανθρωπότητα πιότερο καλό θα αντλήσει παρά κακό από τις νέες ανακαλύψεις.".

Ημερολόγιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Ημερολόγιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 

16 Σεπτεμβρίου: Διεθνής ημέρα για την προστασία του όζοντος

1 Οκτωβρίου: Διεθνής ημέρα για την Τρίτη ηλικία

5 Οκτωβρίου: Παγκόσμια ημέρα καθηγητών (σε αυτήν κάνουμε μάθημα?!?!?!?!)

17 Οκτωβρίου: Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της φτώχειας (εδώ επανεμφανίστηκε στην Ελλάδα!)

24 Οκτωβρίου: Ημέρα Ηνωμένων Εθνών

9 Νοεμβρίου: Διεθνής ημέρα ενάντια στον φασισμό

11 Νοεμβρίου: Διεθνής ημέρα επιστήμης και ειρήνης

16 Νοεμβρίου: Διεθνής ημέρα ανοχής

20 Νοεμβρίου: Ημέρα παιδιού

25 Νοεμβρίου:  Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

1 Δεκεμβρίου: Ημέρα κατά του AIDS

2 Δεκεμβρίου: Διεθνής ημέρα κατά της δουλείας (μη σκέφτεσαι μόνο τους μαύρους σκλάβους στις φυτείες, υπάρχουν και πιο σύγχρονες μορφές δουλείας)

3 Δεκεμβρίου: Διεθνής ημέρα για τα άτομα με αναπηρίες 

5 Δεκεμβρίου: Διεθνής ημέρα κοινωνικού εθελοντισμού (πόσες  γιαγιάδες πέρασε ο Τοτός απέναντι χωρίς να το θέλουν!! )

10 Δεκεμβρίου: Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

18 Δεκεμβρίου: Ημέρα Προσφύγων

20 Φεβρουαρίου: Ημέρα αντίστασης χωρίς βία

21 Φεβρουαρίου: Διεθνής ημέρα μητρικής γλώσσας

8 Μαρτίου: Ημέρα της γυναίκας

21 Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα κατά των φυλετικών διακρίσεων

22 Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα των υδάτινων πόρων

7 Απριλίου: Παγκόσμια ημέρα υγείας

8 Απριλίου: Παγκόσμια ημέρα για τους Ρομ

22 Απριλίου: Παγκόσμια ημέρα της Γης

30 Απριλίου: Ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος

1 Μαΐου: Εργατική πρωτομαγιά

8 Μαΐου: Ημέρα του Ερυθρού Σταυρού

15 Μαΐου: Παγκόσμια ημέρα για την οικογένεια

Έχουμε μια τέτοια στα περίχωρα!!

31 Μαΐου: Παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος

4 Ιουνίου: Διεθνής ημέρα για τα ανήλικα θύματα βίας

5 Ιουνίου: Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος (κάντε κλικ εδώ για την ανάρτηση μου σχετικά με την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος 2013)

Παρατηρείτε ότι το καλοκαίρι τα ανθρώπινα δικαιώματα κάνουν διακοπές!!!

LOL: laughing Out Loud - The Movie

LOL: Laughing Out Loud - The Movie

Ε είναι δυνατόν ως γνήσιος Smiler να μη δω την ταινία και να μη σχολιάσω?

Χαχα εννοείται πως όχι! Καταλαβαίνετε ότι το πολύ διάβασμα της εξεταστικής έχει κακές επιδράσεις πάνω μου.

Έτσι λοιπόν θα αφήσω κατά μέρους την πιο επίσημη γλώσσα και όποια σοβαροφάνεια με διακρίνει (καλά δεν είναι και τόσο μεγάλη!) και θα μιλήσω για την ταινία.

Λίγα λόγια για το σενάριο αρχικά... Η ταινία περιφέρεται γύρω από τη ζωή της έφηβης Lola, παιδί χωρισμένων γονιών, μιας αρκετά διαλλακτικής μητέρας και μέσα στην τρέλα της εφηβείας. Πραγματική τρέλα όμως. Οι διαθέσεις αλλάζουν μέσα σε δευτερόλεπτα, ο σύντροφος της ζωής σου σε απατάει με κάποια άλλη, αρχίζεις να ερωτεύεσαι τον καλύτερο σου φίλο, η κολλητή σου που θέλει τον καθηγητή μαθηματικών τελικά φασώνεται με το εναλλακτικό παιδί της παρέας και όλα διαλύονται. 

Σαν πλοκή δε λέει και πολλά. Οι ρόλοι είναι απλοί, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Οι χαρακτήρες της ταινίες συνηθισμένοι καθημερινοί άνθρωποι και όχι τραγικοί ή χαρακτήρες σύμβολα.

Το casting της ταινίας ήταν ικανοποιητικό, αν και εντάξει πως γίνεται σε αυτό το αμερικάνικο λύκειο όλοι οι μαθητές να είναι θεοί και θεές να διαβάζουν ελάχιστα και να περνάνε όλα τα μαθήματα και με βαθμούς δεν το έχω καταλάβει. 

Γενικά, το νόημα της ταινίας είναι να δείξει ότι μπορεί τα status να αλλάζουν αλλά στην αγάπη τα πράγματα αν και φαίνονται δύσκολα και περίπλοκα όλα λύνονται αρκεί να είσαι ο εαυτός σου. Χαζοαμερικανιά κανονική αλλά όπως και να έχει.... η Miley ήταν τέλεια (τώρα μίλησε ο smiler!)

Γενικά η ταινία δε λέει πολλά. Παρόλα αυτά στάθηκε αφορμή να αναλογιστώ ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά των εφήβων στη σύγχρονη κοινωνία..

Παλιά οι έφηβοι ήταν σαν μινιατούρες ενηλίκων. Τώρα όμως έχουν το δικό τους πολιτισμό με όλη την έννοια του όρου. Δική τους τέχνη, δικά τους τραγούδια, δικό τους κώδικα ενδυμασίας μέχρι και δική τους γλώσσα. Θέλουν να μεγαλώσουν γρήγορα, να δοκιμάσουν άπληστα τη ζωή που σιγά σιγά ανακαλύπτουν πως διαφέρει από αυτό που είχαν στο μυαλό τους. Θέλουν να εξερευνήσουν όλες τις δυνατότητες που τους δίνονται χωρίς να σκέφτονται τις επιπτώσεις. Είναι λογικό αλλά και επιθυμητό καθώς μόνο έτσι μπορούν πραγματικά να ωριμάσουν και να αγκαλιάσουν τον εαυτό τους, καθώς μη λησμονούμε ότι η εφηβεία είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας. 

Ανακαλύπτουμε το στρες της καθημερινής ζωής, τις υποχρεώσεις και την αγωνία για το αύριο αλλά και τη σεξουαλικότητα, την αγάπη, την φιλία. Οι δεσμοί οικογενειακοί, ερωτικοί, φιλικοί δοκιμάζονται, σπάνε, σφυρηλατούνται ισχυρότεροι. 

Έτσι και η Lola ,οι φίλοι της και η οικογένεια της μέσα στην ταινία μας δέιχνουν αυτό το ταξίδι από όλες τις οπτικές γωνίες.

Τρία πράγματα να επισημάνω από όλη την ταινία, δύο που μου άρεσαν και ένα που με δυσαρέστησε ιδιαίτερα... 

Αυτά που με εξέπληξαν ευχάριστα είναι η αληθοφάνεια και η ένταση με την οποία η Lola επιμένει και υποστηρίζει ότι το σώμα της είναι δικό της και μπορεί να κάνει ότι θέλει με αυτό. Είναι θεωρώ μία από τις πιο επίμονες ιδέες που υπάρχουν στο εφηβικό μυαλό και πολλές φορές δοκιμάζουμε πράγματα για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Είναι η πρώτη δήλωση διακήρυξης της ανεξαρτησίας των εφήβων. Το επόμενο είναι ότι στη ταινία λέγεται ξεκάθαρα αυτό που πολλοί γονείς αδυνατούν να καταλάβουν. Τα παιδιά τους, τους αγαπούν πραγματικά και τους εμπιστεύονται. Όμως αρχίζουν να έχουν τη δική τους ζωή και μερικές από τις πράξεις τους ξέρουν ότι θα κατακριθούν και θα προκαλέσουν αναίτια ανησυχία στους γονείς. Δε θέλουν να τους πληγώσουν, να τους οδηγήσουν σε αμφισβήτηση του ίδιου τους του εαυτού καθώς όσο καλός γονιός κι αν είναι κάποιος πάντα ο έφηβος θέλει να τολμήσει, να δοκιμάσει, να εξερευνήσει, να νιώσει ,τέλος, τις πιο έντονες συγκινήσεις που μπορεί να προσφέρει η ζωή απλά και μόνο γιατί μπορεί.

Αυτό που με δυσαρέστησε είναι το γεγονός ότι ενώ γίνεται μία διάλεξη από κάποιο αστυνόμο για τις αρνητικές επιπτώσεις των ναρκωτικών, έστω και των πιο μαλακών όταν ο ίδιος βρίσκεται σε μια παρέα που καπνίζουν χασίς όχι μόνο δεν το κατακρίνει αλλά συμμετέχει κιόλας. Είναι σαν να κατευνάζει τις ανησυχίες και να περνάει το μήνυμα: μια στο τόσο μέχρι και ο αστυνομικός το κάνει. Πόσο λάθος μπορεί να είναι αυτό?

Αυτά λοιπόν και σήμερα!

Μια ερώτηση τελικά.. Αυτός ο καθηγητής μαθηματικών τι ρόλο βαράει?!? 

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος 2013!

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος 2013

Η 5η Ιουνίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος το 1972. Βέβαια μία μόνο μέρα δεν αρκεί για τη διατήρηση της πανίδας και της χλωρίδας της Γης, ούτε για τη διάσωση των πηγών ενέργειας και της βιοποικιλότητας του πλανήτη μας.

Ωστόσο κάθε χρόνο, η 5η Ιουνίου, πρέπει να θεωρείται γιορτή και παγκόσμια ευγνωμοσύνη προς το Δημιουργό της Γης, καθώς και προς τους συνειδητοποιημένους ανθρώπους σ’ όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη μας, για τα όσα επιτελούν, για τα οικολογικά προβλήματα της εποχής μας.

Το θέμα της φετινού εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος είναι Σκέψου.Φάε.Φύλαξε (Think.Eat.Save). Η φετινή καμπάνια έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει το ευρύ κοινό για την σπατάλη και απώλεια τροφίμων με στόχο την μείωση του ενεργειακού αποτυπώματος μας. Σύμφωνα με τον οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) κάθε χρόνο 1.3 δισεκατομμύρια τόνοι τροφίμων σπαταλιέται. Αυτό το ποσό είναι ισοδύναμο με τη συνολική παραγωγή τροφίμων όλης της υποσαχάριας Αφρικής. Ταυτόχρονα 1 στους 7 ανθρώπους στον κόσμο πηγαίνουν για ύπνο νηστικοί και περισσότερα από 20.000 παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν ημερησίως από πείνα. 

 Ενώ ο πλανήτης μετά βίας μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του σημερινού πληθυσμού των 7 δισεκατομμυρίων ανθρώπων (το 2050 υπολογίζεται ότι θα ανέλθει στα 9 δισεκατομμύρια) υπολογίζεται ότι το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων σπαταλιέται ή πετιέται. 

Η παγκόσμια παραγωγή τροφίμων καταλαμβάνει το 25% του κατοικήσιμου εδάφους και είναι υπεύθυνη για το 70% της κατανάλωσης φρέσκου νερού., το 80% της αποψίλωσης των δασών και το 30% της παραγωγής των αερίων του θερμοκηπίου.

Αν αυτά τα στοιχεία σας φαίνονται μεγάλα και δραματοποιημένα προκειμένου να προκαλέσουν μαζική συγκίνηση και υστερία ας δούμε ένα απλό παράδειγμα:

Χρειάζονται περίπου 1000 λίτρα νερού για να παραχθεί 1 λίτρο γάλακτος και περίπου 16.000 λίτρα νερού χρειάζεται μία αγελάδα για να παραχθεί ένα hamburger. Ας κρατήσουμε κατά νου και τα μεγάλα ποσά αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου (μεθάνιο και διοξείδιο του άνθρακα) που θα παράγει η αγελάδα κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της και της παραγωγής.

Όλα αυτά πηγαίνουν χαμένα κάθε φορά που πετάμε φαγητό ή το σπαταλάμε άσκοπα καθώς τόσοι άνθρωποι μερικά χιλιόμετρα από εμάς πεθαίνουν λόγω ασιτία η αδυνατούν να τραφούν ικανοποιητικά.

Δεδομένου αυτής της τεράστιας ανισορροπίας λόγω του καταναλωτικού τρόπου ζωής στον ανεπτυγμένο κόσμο (πλέον δεν είναι μόνο ο Δυτικός καθώς ο Δράκος της Ασίας, η Κίνα έχει σημαντικό μερίδιο στην σπατάλη και κατανάλωση τροφίμων) και των καταστροφικών συνεπειών για ανθρώπους και περιβάλλον το θέμα της φετινής καμπάνιας, Σκέψου.Φάε Φύλαξε , μας ενθαρρύνει να αποκτήσουμε μεγαλύτερη επίγνωση και να πληροφορηθούμε για τις επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα των διατροφικών μας επιλογών και να πάρουμε συνειδητοποιημένες αποφάσεις. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι πλέον θα επιλέγουμε τροφές που έχουν μικρότερο περιβαλλοντικό κόστος όπως τρόφιμα από τοπικούς παραγωγούς ,ώστε να εξασφαλιστεί μικρότερη εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου κατά τη μεταφορά τους, ή βιολογικά τρόφιμα στα οποία δεν χρησιμοποιήθηκαν χημικά τα οποία βλάπτουν το οικοσύστημα.

Πέρα από αυτά η φετινή καμπάνια μας παροτρύνει να δούμε και να εμπνευστούμε από τον τρόπο που συλλογικές δράσεις οδήγησαν στη μείωση της σπατάλης τροφίμων, στην εξοικονόμηση χρημάτων, στην ελαχιστοποίηση του περιβαλλοντικού κόστους μέσω της βελτιστοποίησης των διαδικασιών παραγωγής και επεξεργασίας των τροφίμων.

Έτσι σκέψου πριν φας και βοήθησε να σώσουμε το περιβάλλον.

Στρατόπεδα στα Πανεπιστήμια?

Στρατόπεδα στα πανεπιστήμια

Καλησπέρα! Ξέρω πως έχω να γράψω πολύ καιρό και οφείλω να ολοκληρώσω τη σειρά αναρτήσεων για το μάτι! Αλλά πολλά έτυχαν. Μέσα σε αυτά είναι και μια εργασία που είχα να παραδώσω...

Το θέμα αυτής ήταν ο πόνος και αν θα πουλήσω φτηνό χιούμορ για να εξιλεωθώ από την πολυήμερη απουσία μου πρέπει να σας πω ότι πραγματικά ήταν μια επώδυνη εργασία.

Παρόλα αυτά μου άρεσε πάρα πολύ το θέμα και να με δυσκόλεψε καθώς το πρόγραμμα μου ήταν φορτισμένο και με άλλες δραστηριότητες στις οποίες θα αναφερθώ σε προσεχείς αναρτήσεις.

Όπως και να 'χει η κατάσταση μετά από ένα κοπιαστικό σαββατοκύριακο από θέμα εργασίας κατάφερα να ολοκληρώσω την εν λόγω εργασία και εμφανώς ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα αποφάσισα μαζί με τη συμφοιτήτρια μου να την παραδώσουμε...

Ο επιβλέπων καθηγητής μας μας υποδέχτηκε ιδιαίτερα εγκάρδια και μιλήσαμε για την όλη διαδικασία και το αποτέλεσμα της αρκετά, παρά το μεγάλο φόρτο εργασίας που είχε εκείνη τη στιγμή όπως διαπίστωνα.. Στη συνέχεια, αποφασίσαμε να δώσουμε ένα αντίγραφο και σε μία άλλη καθηγήτρια που μας βοήθησε ιδιαίτερα με τις συμβουλές της καθώς και με τη βιβλιογραφία που μας έδωσε. Πραγματικά χωρίς τη δική της βοήθεια η εργασία δε θα ολοκληρωνόταν ποτέ ή έστω θα στερούσε πολλών βασικών στοιχείων. Τα παραπάνω της τα ανέφερα με πραγματική ειλικρίνεια, χωρίς κανένα δόλο, και εκείνη με τη σειρά της μας ευχαρίστησε για την πράξη. Την τελευταία στιγμή όμως μας είπε: ''Όπως σας είχα πει και από την αρχή αυτό το θέμα είναι πολύ περισσότερο του δικού μου γνωστικού αντικειμένου". Πραγματικά εκείνη τη στιγμή πάγωσα.

Ποτέ δεν πίστευα να ακούσω από έναν άνθρωπο τόσο υψηλού επιπέδου, όχι μόνο μορφωτικού, και κυρίως ποτέ δεν περίμενα να ακούσω από ένα πραγματικό επιστήμονα να πει κάτι τέτοιο. Τι θα πει δικού μου γνωστικού επιπέδου? Η γνώση δεν χωρίζεται! Είναι ένα ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο. Δεν μπορώ να πω ότι ένα κομμάτι της είναι δικό μου.

Είναι τελείως διαφορετικό που κατά τη διαδικασία της μάθησης έρχονται διαφορετικών ειδικοτήτων να μας εξηγήσουν ένα ορισμένο κεφάλαιο. Σε αυτή την περίπτωση η διαμερισματοποίηση  έχει σκοπό τη διευκόλυνση των φοιτητών να κατηγοριοποιήσουν τη γνώση και προφανώς ο κάθε επιστήμονας στο δικό του κλάδο ξέρει κάτι περισσότερο από κάποιον άλλο συγγενή κλάδου. Με τον τρόπο αυτό θεωρώ ότι αυτή η διαδικασία ωφελεί τον φοιτητή. Ένα τετοιο παράδειγμα είναι πως την αφαίρεση στο σχολείο τη διδάσκει ο εκπαιδευτικός και όχι ο παππούς που βλέπει τη σύνταξη του να μειώνεται με τους φόρους και τις κρατήσεις που αυξάνονται.

Είναι δυνατόν όμως ένα θέμα όπως ο πόνος να είναι αντικείμενο περισσότερο του ενός και όχι του άλλου κλάδου. Ένας κοινωνιολόγος και ένας ψυχολόγος θα μπορούσαν εξίσου να μιλήσουν για αυτό το φαινόμενο με έναν ανατόμο και ένα φυσιολόγο. Ένας κλινικός γιατρός επίσης!

Ελπίζω πως η εν λόγω καθηγήτρια δεν έκανε αυτή την παρατήρηση με σκοπό να μεταφέρει το μήνυμα που αντιλήφθηκα καθώς πραγματικά θα απογοητευόμουν και φυσικά δε θέλω να κατηγορήσω κανέναν. Ο καθένας δικαιούται την άποψη του. Απλά η παρατήρηση της με έκανε να σκεφτώ πόσο συχνό φαινόμενο είναι αυτό , όχι μόνο στα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Ανάλογο παράδειγμα άκουσα από έναν άλλο καθηγητή ο οποίος θεωρούσε ότι μόνο μεταπτυχιακοί φοιτητές της χειρουργικής θα έπρεπε να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις των κλινικών και όχι φοιτητές από ένα άλλο μεταπτυχιακό πρόγραμμα.

Ο καθηγητής στον οποίο έκανα την εργασία είχε πει μια φορά στο μάθημα προφανώς χωρίς να το σκεφτεί πολύ πρώτα , καθώς είναι είναι ιδιαίτερα μετρημένος στα λόγια του, πώς δε θα μπει σε λεπτομέρειες της λειτουργίας της νευρικής σύναψης γιατί είναι χωράφια άλλου. Φυσικά το είπε με πικρία και μια δόση απογοήτευσης, προφανώς για την κατάσταση που επικρατεί γενικά σε όλο τον ακαδημαϊκό κόσμο. Έχει ένα ιδιαίτερο κείμενο στο βιβλίο του που αναφέρεται στις νευροεπιστήμες και αναφέρει πως χρειάζονται επιστήμονες όλων των ιδιοτήτων προκειμένου να βγουν αποτελέσματα καθώς ο καθένας κατέχει καλύτερα από τον άλλο ένα μικρό λίθο του μεγαλύτερου αυτού οικοδομήματος.

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους βοήθησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυτή την προσπάθεια (ναι για τον πόνο λέω!) και ιδιαίτερα το χαμογελαστό παιδί στο τυπογραφείο που δεν δυσανασχέτησε ούτε στιγμή από την παράλογη οργάνωση της εργασίας σε 17 κεφάλαια και τις τραγικές απαιτήσεις μου στο εξώφυλλο. Και όλα αυτά για τρία αντίτυπα!

Πόσο άνθρωποι είμαστε τελικά?

Πόσο άνθρωποι είμαστε τελικά?

Μετά από αυτό το βίντεο δεν έχω λόγια....

Πόσο άνθρωποι είμαστε τελικά? 

Είναι δυνατόν κάποιος να παρακολουθήσει μια τέτοια σκηνή και όχι από φόβο ή δειλία που είναι κατ' εμένα ανθρώπινα συναισθήματα, αλλά από προσωπική φιλοδοξία να αφήσει μια ανθρώπινη ζωή να παρθεί βίαια μπροστά στα μάτια του? 

Ζούμε εν τέλει σε ένα κόσμο που ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι πιο ωφέλιμος από τη ζωή του? Πόσο λάθος μπορεί να είναι μια τέτοια αρχή που όπως φαίνεται διέπει την κοινωνία μας.

Νιώθουμε Θεοί στο δικό μας μικρόκοσμο, Θεοί των μικρών πραγμάτων, ώστε όταν κληθούμε να δράσουμε ανθρώπινα απορρίπτουμε την ιδέα, αποφεύγουμε το καθήκον μας και προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από μια φωτογραφική μηχανή, πίσω από μια οθόνη όπου νιώθουμε απρόσβλητοι και πανίσχυροι. 

Όσο όμως και αν προσπαθούμε να αποφύγουμε τα συναισθήματα και τις τύψεις, αυτά που μας κάνουν ανθρώπους, είτε απλά καθυστερούμε το αναπόφευκτο είτε οδηγούμαστε με μικρά βήματα στην τρέλα και την απόρριψη του ίδιου μας του ατόμου..

  Ένα εκατοστό του δευτερολέπτου - όπου πρέπει κάποια στιγμή στη ζωή του να διαλέξει καθένας από μας....να ενεργήσει με τη ψυχή του ή με το μυαλό του και τη λογική .....να βοηθήσει τον άλλο ή να κάνει τη δουλειά του καλά .....και αν διαλέξει το μυαλό ....η ψυχή του εκδικείται....με τις τύψεις .... Για αυτό είμαστε άνθρωποι.......

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει ψυχή με την έννοια που κυριαρχεί στη πλειονότητα του κόσμου. Αυτό που ονομάζουμε ψυχή είναι μέρη της λειτουργίας του εγκεφάλου. Ως άνθρωποι όμως αποκτήσαμε κριτική ικανότητα και γι αυτό μπορούμε να διαλέξουμε τι θέλουμε να είμαστε και τι να γίνουμε. Άνθρωποι πραγματικοί ή Θεοί των μικρών πραγμάτων?

Imaginarium by NIghtwish!

                              Imaginarium by Nightwish!

 

Επιτέλους μετά από καιρό βρήκα το χρόνο και τον τρόπο να δω μια ταινία που είχα βάλει στο πρόγραμμα μήνες πριν παιχθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δυστυχώς στη Θεσσαλονίκη δεν έμαθα να παίζει καν σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα ενώ αντίθετα στη Γερμανία λόγω της μεγάλης ζήτησης θα ξαναπαιχθεί σε πολλές. Ας μην παραπονιέμαι όμως!

 Μετά το νέο album των Nightwish  ανακοινώθηκε ότι ο Tomas μαζί με τον Stobe Harju θα γράψουν το σενάριο για μια ταινία που θα βασίζεται στο νέο album. O τελευταίος ανέλαβε και τη σκηνοθεσία της ταινίας. Αν και στην αρχή ήμουν σκεπτικός κατά πόσο πετυχημένο θα ήταν ένα τέτοια εγχείρημα, καθώς φανταζόμουν ότι μια ταινία που βασίζεται σε ένα album θα είναι σαν ένα μεγάλο video-clip τελικά διαψεύστηκα πανηγυρικά! 

 Το σενάριο ήταν εξαιρετικό! Ο Τομ είναι ένας ηλικιωμένος συνθέτης ο οποίος υποφέρει από μια σοβαρή νευρολογική ασθένεια και ζει μόνιμα στην παιδική του ηλικία καθώς δεν έχει καμία ανάμνηση από την ενήλική ζωή του. Η μουσική του, οι φίλοι του, η κόρη του δεν είναι τίποτα παρά μόνο μια θολή ανάμνηση στο άρρωστο και εύθραυστο μυαλό του. Τι πιο λυπηρό πριν το τέλος να χάσεις το μόνο πράγμα που αποδεικνύει ότι κάποτε έζησες? Τις αναμνήσεις σου. Το μόνο που τπυ έχει απομείνει είναι η φαντασία ενός 10χρονου αγοριού. Τα εγκεφαλικά κρούσματα πληθαίνουν και η κόρη του καλείται να πάρει την απόφαση για το αν θα πρέπει να συνεχίσουν να τον επαναφέρουν μετά από κάθε περιστατικό. Προφανώς δεν αποτελεί τόσο μεγάλο δίλημμα όσο φαίνεται για τους υπόλοιπους μας καθώς θεωρεί ότι ο πατέρας της δεν ενδιαφέρεται για κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό του. Έτσι αποφασίζει μετά το τελευταίο του περιστατικό που τον βυθίζει σε κόμμα να υπογράψει τα χαρτιά μη ανάνηψης. 

 Η ταινία κινείται μέσα σε δύο διαστάσεις: Στον πραγματικό κόσμο που ο Τομ είναι σε κόμμα κι η κόρη του επιστρέφει στο πατρικό της όπου μαζί με την Ανν την ερμηνεύτρια της μουσικής του Τομ ξεκινάνε ένα ταξίδι στο οποίο η Ανν προσπαθεί να δείξει στην GEm (την κόρη του Τομ) τις άγνωστες πλευρές του πατέρα της και να της αποδείξει ότι την αγαπούσε. Στην άλλη διάσταση ο Τομ που είναι σε κόμμα ξαναζεί ως 10χρονος σε ένα φανταστικό κόσμο που οι αναμνήσεις του τον κυνηγάνε και εκείνος ψάχνει να βρει την αλήθεια που κάλυψε μόνος του με τις φανταστικές του ιστορίες. Σύντροφος του και εφιάλτης του ο χιονάνθρωπος, ένα κορίτσι που 

συνεχώς είναι εκεί αλλά πάντα εξαφανίζεται λίγο πριν από το τέλος.

 Η ταινία είναι καλογυρισμένη, οι ερμηνείες πολύ καλές και το σενάριο υπέροχο. Στην αρχή προκαλεί σύγχυση αλλά εάν έχεις την υπομονή να παρακολουθήσεις μέχρι το τέλος όλα γίνονται κατανοητά. Οι αλληγορίες μεταξύ των πραγμάτων των αναμνήσεων και των προσώπων πραγματικά με συνεπήραν. Είναι πολλά παραπάνω από αυτό που περίμενα

Η μπάντα εμφανίζεται σε μερικά σημεία κάνοντας την ταινία πιο ενδιαφέρουσα για  όλους εμάς τους θαυμαστές! 

Γενικά εξιστορείται με ποιητικό τρόπο όλη η ιστορία και η μουσική τη συμπληρώνει με μοναδικό τρόπο. αν μπορούσα να τη βαθμολογήσω θα έβαζα 9.5/10 γιατί απλά δεν έπαιζα εγώ σε αυτή! Λοιπόν σας αφήνω με τη συμβουλή να τη δείτε όσο πιο σύντομα γίνεται!