Τι ώρα είναι?

 Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

  Στον χθεσινό πολύωρο ύπνο μου (μιλάμε για 10 ώρες, όχι αστεία) το υποσυνείδητο μου ήταν ασυνήθιστα δραστήριο. Πέρα από ότι θυμάμαι τρία από τα όνειρα που είδα, είχαν και ιδιαίτερο νόημα. Το τελευταίο που με έκανε εν τέλει να σηκωθώ από το κρεβάτι για τα καλά είχε σχέση με την ώρα. Ήμουν μόνος στο δωμάτιο και μιλούσα με τη σύντροφο μου στο τηλέφωνο αφού είχαμε περάσει ένα πολύ ωραίο ραντεβού μερικές ώρες πριν. Έχοντας ακόμα το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη μου από την πρόσφατη συνάντηση μας, κανονίζαμε να συναντηθούμε το επόμενο πρωί για να φάμε μαζί πρωινό. Τη στιγμή, όμως, που την ρώτησα τι ώρα θα βρισκόμασταν το σήμα χάνεται. Έχοντας ξανασυμβεί, και μάλιστα συχνά, παρόμοιο περιστατικό ξαναρώτησα. Καμία απάντηση όμως. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Διακόπτω τη συζήτηση και ξαναπαίρνω. Μιλάμε για άσχετα θέματα για κανα-δυο λεπτά και ξαναρωτάω: "Τι ώρα θα βρεθούμε?" Φαίνεται πως ούτε αυτή τη φορά με άκουσε. Συνεχίζω να ρωτάω ξανά και ξανά, φωνάζοντας κάθε φορά όλο και πιο δυνατά. Η σύντροφος μου συνέχιζε να μιλάει ακατάπαυστα για όλα τα άσχετα θέματα όλη αυτή την ώρα. Συνέχιζα να φωνάζω  μέχρι που κοκκινισμένος και φτύνοντας σάλια από το θυμό μου κατέρρευσα.

  Σε εκείνο το σημείο ξύπνησα με την αναπνοή μου να είναι ρηχή και να βγαίνει γρήγορα από το στήθος μου. Αφού ανακάθισα στην πλάτη του κρεβατιού , περίμενα λίγο μέχρι η αναπνοή μου να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα, σκέφτηκα τι ήθελε να μου πει το υποσυνείδητο μου. Ύστερα από σύντομη σκέψη κατέληξα σε δύο πιθανές εκδοχές:

α) η κοπέλα μου μιλάει πάρα πολύ και δεν με ακούει ποτέ

β) το πρόγραμμά μου είναι φορτωμένο μέχρι και την τελευταία ελεύθερη ώρα και έχω πάθει εμμονή με το χρόνο.

  Από τα παραπάνω μάλλον ισχύουν και τα δύο, αν και για το πρώτα υπερβάλω ελαφρά. Η αλήθεια είναι ότι μιλάει αρκετά αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που είναι καλύτεροι ακροατές από ομιλητές. Όσο για το δεύτερο ενδεχόμενο κι αυτό ορθό είναι. Όταν το πρόγραμμα της σχολής σε έχει περιορισμένο από τις 8 μέχρι τις 4  και στο χρόνο που απομένει θα πρέπει να στριμώξω το τρίωρο που θέλω για να πάω από το σπίτι στη σχολή, το χρόνο του γυμναστηρίου, το χρόνο του φαγητού, της μελέτης και της ξεκούρασης. Μέσα σε αυτά ως κοινωνικό ον έχω και την ανάγκη μιας ερωτικής συντρόφου, με το δικό της πρόγραμμα και τις δικές της απαιτήσεις. Γίνεται φανερό, λοιπόν, ότι για να γίνουν όλα αυτά σωστά πρέπει το πρόγραμμα να είναι ρυθμισμένο στην εντέλεια. 

  Θεωρώ ότι αυτή η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου και η ανάγκη για καλύτερο προγραμματισμό δεν είναι μόνο προσωπικό μου πρόβλημα, αλλά γενικότερο (αν είναι ενημερώστε με να αρχίζω να κόβω φλέβες από τώρα!). Ο σύγχρονος τρόπος ζωής είναι τόσο απαιτητικός αλλά δίνει και τόσες ευκαιρίες για μόρφωση και διασκέδαση. Αυτά σε συνδυασμό με την άπληστη φύση του ανθρώπου, που τον κάνει να τα θέλει όλα, είναι η συνταγή για μια αγχωτική ζωή. Είναι επιλογή μας όλο αυτό.

  Το παραδέχομαι. Θέλω να είμαι ο καλύτερος σε αυτό που κάνω, θέλω να δείχνω ωραίος και γυμνασμένος, θέλω να ασχοληθώ με τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και την μουσική, θέλω να περνάω καλά με την κοπέλα μου. Θέλω. Η μαγική λέξη. Τα θέλω όλα. Μήπως με αυτήν την απληστία και τον εγωκεντρισμό βάζουμε παρωπίδες και δεν μπορούμε να σταθούμε μια στιγμή και να θαυμάσουμε ότι έχουμε καταφέρει? Μάλλον..

  Γιατί αν αργήσεις στο ραντεβού ένα τέταρτο σε περιμένουν θυμωμένοι? Γιατί αν παραδώσεις την εργασία σου με μια μέρα καθυστέρηση απορρίπτεται. Γιατί αν δεν κάνει 6-pack δεν θεωρείσαι ωραίος? 

  Αυτά προς το παρόν από το ανήσυχο υποσυνείδητο μου. 

Να φοβάστε τη συνέχεια!

Το βιβλίο της Κατερίνας

Το βιβλίο της Κατερίνας

Από τον Αύγουστο Κορτώ

Την κριτική μου για το βιβλίο της Κατερίνας (καμία σχέση με το Book of Eli!) μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: (κριτική στο goodreads)

 Παρόλα αυτά μία συγκεκριμένη σελίδα νομίζω πως δείχνει ακριβώς τι εννοεί ο Αύγουστος όταν λέει ότι η Κατερίνα μεγαλούργησε ταπεινά χάρη στην αγάπη:
" Κι έτσι, αναπολώντας τα καλά και προσπαθώντας να ξεχάσω τα κακά, αυτά τα δύο χρόνια έχω κατορθώσει ως και τον εαυτό μου τον μισητό και τον σιχαμένο ν' αγαπήσω κάπως - ή, έστω, να τον συνηθίσω αφού με δαύτπν θα πορευτώ όσα χρόνια έχω τον γιο μου στο πλευρό μου. Κι εγώ που μια ζωή είχα συνηθίσει να μετράω τα κουσούρια μου, αυτά που με κάνανε λειψή στα μάτια του κόσμου κι ακόμα περισσότερο στα δικά μου, τώρα αθφνής με βλέπω σχεδόν συμπαθή. Στο κάτω-κάτ, λέω, για να με λατρεύει ο Πέτρος, για να λέει << Μάμα!>> και να φωτίζεται το πρόσωπο του, δεν μπορεί, κάτι καλό έκανα κι εγώ στη ζωή μου. Μπορεί να ήμουν άρρωστη, κι ανάποδη, και πικρόχολη, κι εγωίστρια, όμως κατάφερα κάτι που πολλές γυναίκες (πάρε παράδειγμα την αδελφή μου) το σκατώνουν τελείως: να μεγαλώσω ένα παιδί με τόση αγάπη, και τόση πίστη στον εαυτό του, που να μοιάζει ικανό να καταφέρει τα πάντα, που μιλάει και διαβάζει σε δύο ξένες γλώσσες άπταιστα, που αυτοσχεδιάζει υπέροχα κομμάτια στο πιάνο χωρίς μισό μάθημα σε ωδείο, και που σε δέκα-είκοσι χρόνια το πολύ θα κάνει την υφήλιο ολάκερη να ασχολείται με τα ιατρικά του επιτεύγματα. Λίγο το 'χεις; ''

Αυτή είναι η  Κατερίνα και πραγματικά μεγαλούργησε..

Ζητώ συγγνώμη για τυχόν παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν έχω κανένα σκοπό σε κέρδος ή εκμετάλλευση του μόχθου του συγγραφέα. Απλά ένιωσα ότι μέσα στο βιβλίο, αυτό το κομμάτι είναι η Κατερίνα.  

Η αυτοβιογραφία του φωτός

Η αυτοβιογραφία του φωτός

Από το Γιώργο Γραμματικάκη

Ένα αριστούργημα! 

Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από τον Γιώργο Γραμματικάκη και πραγματικά με συνεπήρε. Ήταν δώρο της καθηγήτριας Φυσικής μου στο λύκειο, αμέσως μόλις τελείωσαν οι Πανελλήνιες εξετάσεις. Γνωρίζοντας το ενδιαφέρον μου για τη φυσική , θεώρησε ότι το βιβλίο αυτό ήταν ένας κατάλληλος σύντροφος για να περιηγηθώ στα μονοπάτια της εξέλιξης της επιστήμης αυτής. 

Τώρα θα αναρωτηθείτε: Τι σχέση έχει το φως με την εξέλιξη της φυσικής? Μήπως μας κοροιδεύει?

Όχι, δεν κάνω λάθος και φυσικά δε θα σας παραπλανούσα σκόπιμα. Το φως αποτελεί το μέσω με το οποίο ο γνωστός μας κόσμος φανερώνεται μπροστά μας. Μας αποκαλύπτει τα μυστικά του και κρύβει κάποια άλλα. Αποτέλεσε το πρώτο ερέθισμα για τον άνθρωπο να αναζητήσει την αιτία πίσω από τα φαινόμενα που παρακολουθεί. Μας προβλημάτισε με τη φύση του και αποτελεί πανταχού παρών μάρτυρα σε όλα τα σημαντικά γεγονότα. Από την γέννηση του σύμπαντος μέχρι το μαρασμό ενός μικρού λουλουδιού.

Συντροφεύει την ανθρώπινη διάνοια από την αρχή του χρόνου. Μας έδωσε πληροφορίες για πράγματα τόσο μεγάλα όπως ένα ηλιακό σύστημα αλλά και τόσο μικρά όσο τα υποατομικά σωματίδια. Άλλαξε τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και μέσω των ανακαλύψεων που οφείλονται στο ίδιο αλλά και μεταφορικά μέσω των παιχνιδιών του στα έργα τέχνης.

Ενέπνευσε ζωγράφους, γλύπτες, ποιητές, συγγραφείς, φιλοσόφους και επιστήμονες χωρίς διακρίσεις. Είναι, ήταν και θα είναι καθώς ο χρόνος δεν το αγγίζει. Από την αρχή του σύμπαντος μέχρι και σήμερα, 14 δισεκατομμύρια χρόνια μετά το φως δεν σταμάτησε να ταξιδεύει χωρίς όμως να περάσει ο χρόνος από πάνω του. 

Δεν γερνάει αλλά δεν μπορεί να σταθεί και να ξεκουραστεί ούτε μια στιγμή. 

Γιατί είναι το φως.

Και το φως συντροφεύει τη Ζωή από την αρχή.

Ο Γιώργος Γραμματικάκης μετά από μια πολυετή και επίπονη, όπως ο ίδιος ομολογεί, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό έργο τέχνης. Όμορφη γλώσσα, μαγευτικές εικόνες και καθαρότητα σκέψης χαρακτηρίζουν το έργο του χωρίς να λείπουν εδώ και εκεί τα προσωπικά του σχόλια που σε κάνουν να γελάς σιωπηλά.

TFF summit Berlin 2013: The trip

You know when a lot of people say that the road is more important than the destination itself?
Well in my case I hope the destination will prove to be more important than ths road. Otherwise what i've learned so far is that sleeping on the airport floor is NOT comfortable and that airports never sleep even though a lot of travelers including me try to. What is more, apparently in the BGY airport in Milan the departures area is open to travelers only specific hours a day and of course not during my in-the-middle-of the night stay here. The sad thing is that you have to find it all by yourself as the information kiosks are not available during the night and the sfaff isn't very helpful or friendly. Thank God Greeks are everywhere and you can find one even when you sit to eat your napoli panino and drink your no-gas drink you orderd from an only-italian speaker.. Talking about desperation?? Yep i've had my share!
Furthermore, my flight with ryanair sucked majorly! I mean the crew was more intrested in selling snacks and perfumes than to explain the safety rules. They hardly spoke english with a heavy italian accent which made things really bad..  Plus it doesn't seem to be a decent wi-fi connection.. WTF???
Fortunately i've stolen a few hours of uncomfortable yet much needed sleep and my journey is bound to continue in a few hours.
I hope the shots i've taken shows you more than i can tell (or write in that case)!

City of Swords

City of Swords (Stravaganza #6)

by Mary Hoffman

Very close to 3 out of 5 stars but not quite there..

 It was a short trip back to Talia and the stravaganti world that really brought back happy memories. However, as a book it didn't stand to my expectations..

 The story-line is pretty strong: Laura ,a 16 year old desperate girl, resolves to self-harming to ease the pain of her demons. The reason why she turns to cutting herself i'll leave it to you to find out as i consider it to be one of the most moving scenes in the book (though i didn't like the way it was described...I expected a more personal and eotional scene). But being one of the sad in Islington, makes you a candidate Stravaganti. So when Prince Jaccobo di Chimici of Fortezza leaves his last breath, Talia is in danger of a great turmoil. So the time comes for a new stravaganti to appear and save the fragile peace of Talia once more. Laura is the chosen one this time but her role is more complicated than the others because duty and love divide Laura's heart.

Laura's task is to travel to Talia with fer talisman, a silver dagger (what an irony it is!) so she can help Princess Luccia to claim and keep her rightfull place on the throne of Fortezza. But on the same time Ludo, a Manoush we met earlier in the series appears to be Jaccobo's elder and only son, an illegitimate one though. The citizens of Fortezza are divided between their loyalty to the royal family and Luccia, a female ruler, and to to Ludo, the new-comer and a male ruler. Finally a civil war starts and Ludo fight for the throne. 

Now, we can all imagine what is the reaction of the rest of the di Chimici family members. So Fortezza is under siege from the army gathered to provide tha Luccia will rise to the throne. Laura's job is to travel between the city and the castle the prncess is held and help Puccia to get back on her throne. The only problem is her love for Ludo. Though in the end it is that love that will save so many lives including their own.

On the same time the other stravaganti are not idle. Rodolfo and Luciano travel tty to coordinate the Orders actions and travel to the City of Swords to provide their help so Luccia is crowned Princess and save as many lives as they can. Lucciano is to marry Arianna (great story!!) but he puts himself in immense danger many times.. 

Except for laura there are two new guest Stravaganti as a surprise. New friendhips are born and old problems emerge from the depth of the heros's hearts. But you have to read to find them out!

What I didn't like...:

Laura story is not fully developed. She keeps repeating the same things over and over. What is more she is cast aside from Lucianno, Nick annd the other stravagante. I know that we have to learn about the others but Laura is such a minor character that i got the feeling that the book wasn;t about her at all. 

The descriptions are shorter than the previous books. I didn't live Fortezza unlike Belezza or Giglia. Something was amiss. The writer developed a great plot with turns and twists (though not unexpected) but doesn't write about life in Fortezza. The city is just a name and not a city-state with its own rules and life.

Last but not least..I almost got bored. I expected everything that happened. There wasn't the element of surprise or the an unexpected turn. For heaven's shake even the previous Stravaganti expected that Laura would be the new one!!

For those who have read the previous books it is a must resd but don't expect to be thrilled.

Ελληνική Μυθολογία του Ν. Τσιφόρου - Τα κόμικς

Ήταν μία από τις κυριακάτικες προσφορές μιας πολύ γνωστής εφημερίδας.

Αν και δεν ήταν ο λόγος για να πάρω την εφημερίδα καθώς δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής των κόμικς (όλες αυτές οι εικόνες είναι κουραστικές!) τελικά αποδείχθηκε ο λόγος που θα συνεχίσω να την παίρνω τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρώσω τη σειρά!

Βασισμένη στην σατυρική εκδοχή της ελληνικής μυθολογίας του Ν. Τσιφόρου στη συγκεκριμένη σειρά παρακολουθούμε τις γνωστότερες ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας από ένα διαφορετικό πρίσμα. Πιο ανθρώπινο, λιγότερο απρόσωπο και ωραιοποιημένο για τα αυτιά των παιδιών. Η σεξουαλικότητα έκδηλη  και η γλώσσα απλή και σε ορισμένα σημεία γελοιοποιεί την αρχαίζουσα. Μια ευχάριστη επιστροφή στην παιδική μου ηλικία όπου οι μύθοι και οι ήρωες ήταν το πάθος μου. Αν και δεν απευθύνεται σε παιδιά ο λίγο πιο ώριμος άνθρωπος θα νιώσει χαρά να ανακαλύψει εκ νέου αυτούς τους τόσο γνώριμους χαρακτήρες.  Ένιωσα ικανοποίηση όταν είδα αυτούς τους ήρωες να γίνονται άνθρωποι. Ίσως αποτελέσει ισχυρό πλήγμα στον εγωισμό κάποιων Ελληναράδων να δουν το Θησέα να μπερδεύει τον μίτο με τον μύτο αλλά C'est la vie!

Το σχέδιο και τα χρώματα είναι εκφραστικά και δίνουν ζωή στο έργο. Τα πρόσωπα κρύβουν πονηριά, ερωτισμό και απορία.

Γενικά η ανάγνωση του ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα.

Ελπίζω να άρεσε και σε εσάς αλλά και να αποτελέσει κίνητρο να διαβάσετε την ελληνική μυθολογία του Ν. Τσιφόρου.

Neferet's Curse

Neferet's Curse

by P.C and Kristin Cast

Neferet's curse is a rather enlightening book! 

We all know that Neferet's past is dark and hatred and lust of power and control created today's Neferet, as the author has implied in many parts of the series til now, but what we don't know is what exactly happened.

As so many times before darkness is born out of fear, isolation, rejection, uncertainty and rage that's what happened here once again. Emily is just a little girl taking her first steps into womanhood whaen her dear mother passes. Her father destroyed by the loss is now turning into a heavy drinker and an abusive control-freak. Locking Emily into their mansion, never letting her out, forcing her to take her mother's place as the Lady of the House is starting to tranform Emily from a lively girl to a neurotic shadow of her past self. When love knock's her heart's door hope is blooming again in her. But We can already see what her father and hiw hot burning stares have done to her. Instead of an innocent little girl, her calculating plotting self is starting to appear. This new aspect of herself terrifies her but she convinces herself that it's only because of her current distress. What is more we can see her new arrogant self and her despise for weak people. She wants to help the best people and give them a chance to become the best they can. She wants to do to others what she hasn't the chance to achieve. When the time comes for her transformation, the Goddess's gift is late. Darkness has a strong hold of her. Revenge is in the air she breaths. Rejection of her best friends and previouw love of hers as well as the constant rape oh her soul and finally her body utterly kill the innocents Emily and give birth to Neferet!

A beautiful story, nothing too impressing. The plot was expected to be as such. I enjoyed reading it all in all. Though even now i don't like Neferet because when she had the chance to follow a different path, the path of forgiveness and love she tossed it all away, i understand her better now. I understand why she couldn't be under the service of another woman, as she blames partly her mother for what happened to her. Finally, once more it shows that beneath our every action a deeper motive lies. 

We should try to stop all kinds of violence and the lucky and fortunate of us should be thankfull to our parents and friend for creating a world safe and happy for us to live.

Imaginarium by NIghtwish!

                              Imaginarium by Nightwish!

 

Επιτέλους μετά από καιρό βρήκα το χρόνο και τον τρόπο να δω μια ταινία που είχα βάλει στο πρόγραμμα μήνες πριν παιχθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δυστυχώς στη Θεσσαλονίκη δεν έμαθα να παίζει καν σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα ενώ αντίθετα στη Γερμανία λόγω της μεγάλης ζήτησης θα ξαναπαιχθεί σε πολλές. Ας μην παραπονιέμαι όμως!

 Μετά το νέο album των Nightwish  ανακοινώθηκε ότι ο Tomas μαζί με τον Stobe Harju θα γράψουν το σενάριο για μια ταινία που θα βασίζεται στο νέο album. O τελευταίος ανέλαβε και τη σκηνοθεσία της ταινίας. Αν και στην αρχή ήμουν σκεπτικός κατά πόσο πετυχημένο θα ήταν ένα τέτοια εγχείρημα, καθώς φανταζόμουν ότι μια ταινία που βασίζεται σε ένα album θα είναι σαν ένα μεγάλο video-clip τελικά διαψεύστηκα πανηγυρικά! 

 Το σενάριο ήταν εξαιρετικό! Ο Τομ είναι ένας ηλικιωμένος συνθέτης ο οποίος υποφέρει από μια σοβαρή νευρολογική ασθένεια και ζει μόνιμα στην παιδική του ηλικία καθώς δεν έχει καμία ανάμνηση από την ενήλική ζωή του. Η μουσική του, οι φίλοι του, η κόρη του δεν είναι τίποτα παρά μόνο μια θολή ανάμνηση στο άρρωστο και εύθραυστο μυαλό του. Τι πιο λυπηρό πριν το τέλος να χάσεις το μόνο πράγμα που αποδεικνύει ότι κάποτε έζησες? Τις αναμνήσεις σου. Το μόνο που τπυ έχει απομείνει είναι η φαντασία ενός 10χρονου αγοριού. Τα εγκεφαλικά κρούσματα πληθαίνουν και η κόρη του καλείται να πάρει την απόφαση για το αν θα πρέπει να συνεχίσουν να τον επαναφέρουν μετά από κάθε περιστατικό. Προφανώς δεν αποτελεί τόσο μεγάλο δίλημμα όσο φαίνεται για τους υπόλοιπους μας καθώς θεωρεί ότι ο πατέρας της δεν ενδιαφέρεται για κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό του. Έτσι αποφασίζει μετά το τελευταίο του περιστατικό που τον βυθίζει σε κόμμα να υπογράψει τα χαρτιά μη ανάνηψης. 

 Η ταινία κινείται μέσα σε δύο διαστάσεις: Στον πραγματικό κόσμο που ο Τομ είναι σε κόμμα κι η κόρη του επιστρέφει στο πατρικό της όπου μαζί με την Ανν την ερμηνεύτρια της μουσικής του Τομ ξεκινάνε ένα ταξίδι στο οποίο η Ανν προσπαθεί να δείξει στην GEm (την κόρη του Τομ) τις άγνωστες πλευρές του πατέρα της και να της αποδείξει ότι την αγαπούσε. Στην άλλη διάσταση ο Τομ που είναι σε κόμμα ξαναζεί ως 10χρονος σε ένα φανταστικό κόσμο που οι αναμνήσεις του τον κυνηγάνε και εκείνος ψάχνει να βρει την αλήθεια που κάλυψε μόνος του με τις φανταστικές του ιστορίες. Σύντροφος του και εφιάλτης του ο χιονάνθρωπος, ένα κορίτσι που 

συνεχώς είναι εκεί αλλά πάντα εξαφανίζεται λίγο πριν από το τέλος.

 Η ταινία είναι καλογυρισμένη, οι ερμηνείες πολύ καλές και το σενάριο υπέροχο. Στην αρχή προκαλεί σύγχυση αλλά εάν έχεις την υπομονή να παρακολουθήσεις μέχρι το τέλος όλα γίνονται κατανοητά. Οι αλληγορίες μεταξύ των πραγμάτων των αναμνήσεων και των προσώπων πραγματικά με συνεπήραν. Είναι πολλά παραπάνω από αυτό που περίμενα

Η μπάντα εμφανίζεται σε μερικά σημεία κάνοντας την ταινία πιο ενδιαφέρουσα για  όλους εμάς τους θαυμαστές! 

Γενικά εξιστορείται με ποιητικό τρόπο όλη η ιστορία και η μουσική τη συμπληρώνει με μοναδικό τρόπο. αν μπορούσα να τη βαθμολογήσω θα έβαζα 9.5/10 γιατί απλά δεν έπαιζα εγώ σε αυτή! Λοιπόν σας αφήνω με τη συμβουλή να τη δείτε όσο πιο σύντομα γίνεται!