Τι ώρα είναι?

 Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

  Στον χθεσινό πολύωρο ύπνο μου (μιλάμε για 10 ώρες, όχι αστεία) το υποσυνείδητο μου ήταν ασυνήθιστα δραστήριο. Πέρα από ότι θυμάμαι τρία από τα όνειρα που είδα, είχαν και ιδιαίτερο νόημα. Το τελευταίο που με έκανε εν τέλει να σηκωθώ από το κρεβάτι για τα καλά είχε σχέση με την ώρα. Ήμουν μόνος στο δωμάτιο και μιλούσα με τη σύντροφο μου στο τηλέφωνο αφού είχαμε περάσει ένα πολύ ωραίο ραντεβού μερικές ώρες πριν. Έχοντας ακόμα το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη μου από την πρόσφατη συνάντηση μας, κανονίζαμε να συναντηθούμε το επόμενο πρωί για να φάμε μαζί πρωινό. Τη στιγμή, όμως, που την ρώτησα τι ώρα θα βρισκόμασταν το σήμα χάνεται. Έχοντας ξανασυμβεί, και μάλιστα συχνά, παρόμοιο περιστατικό ξαναρώτησα. Καμία απάντηση όμως. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Διακόπτω τη συζήτηση και ξαναπαίρνω. Μιλάμε για άσχετα θέματα για κανα-δυο λεπτά και ξαναρωτάω: "Τι ώρα θα βρεθούμε?" Φαίνεται πως ούτε αυτή τη φορά με άκουσε. Συνεχίζω να ρωτάω ξανά και ξανά, φωνάζοντας κάθε φορά όλο και πιο δυνατά. Η σύντροφος μου συνέχιζε να μιλάει ακατάπαυστα για όλα τα άσχετα θέματα όλη αυτή την ώρα. Συνέχιζα να φωνάζω  μέχρι που κοκκινισμένος και φτύνοντας σάλια από το θυμό μου κατέρρευσα.

  Σε εκείνο το σημείο ξύπνησα με την αναπνοή μου να είναι ρηχή και να βγαίνει γρήγορα από το στήθος μου. Αφού ανακάθισα στην πλάτη του κρεβατιού , περίμενα λίγο μέχρι η αναπνοή μου να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα, σκέφτηκα τι ήθελε να μου πει το υποσυνείδητο μου. Ύστερα από σύντομη σκέψη κατέληξα σε δύο πιθανές εκδοχές:

α) η κοπέλα μου μιλάει πάρα πολύ και δεν με ακούει ποτέ

β) το πρόγραμμά μου είναι φορτωμένο μέχρι και την τελευταία ελεύθερη ώρα και έχω πάθει εμμονή με το χρόνο.

  Από τα παραπάνω μάλλον ισχύουν και τα δύο, αν και για το πρώτα υπερβάλω ελαφρά. Η αλήθεια είναι ότι μιλάει αρκετά αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που είναι καλύτεροι ακροατές από ομιλητές. Όσο για το δεύτερο ενδεχόμενο κι αυτό ορθό είναι. Όταν το πρόγραμμα της σχολής σε έχει περιορισμένο από τις 8 μέχρι τις 4  και στο χρόνο που απομένει θα πρέπει να στριμώξω το τρίωρο που θέλω για να πάω από το σπίτι στη σχολή, το χρόνο του γυμναστηρίου, το χρόνο του φαγητού, της μελέτης και της ξεκούρασης. Μέσα σε αυτά ως κοινωνικό ον έχω και την ανάγκη μιας ερωτικής συντρόφου, με το δικό της πρόγραμμα και τις δικές της απαιτήσεις. Γίνεται φανερό, λοιπόν, ότι για να γίνουν όλα αυτά σωστά πρέπει το πρόγραμμα να είναι ρυθμισμένο στην εντέλεια. 

  Θεωρώ ότι αυτή η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου και η ανάγκη για καλύτερο προγραμματισμό δεν είναι μόνο προσωπικό μου πρόβλημα, αλλά γενικότερο (αν είναι ενημερώστε με να αρχίζω να κόβω φλέβες από τώρα!). Ο σύγχρονος τρόπος ζωής είναι τόσο απαιτητικός αλλά δίνει και τόσες ευκαιρίες για μόρφωση και διασκέδαση. Αυτά σε συνδυασμό με την άπληστη φύση του ανθρώπου, που τον κάνει να τα θέλει όλα, είναι η συνταγή για μια αγχωτική ζωή. Είναι επιλογή μας όλο αυτό.

  Το παραδέχομαι. Θέλω να είμαι ο καλύτερος σε αυτό που κάνω, θέλω να δείχνω ωραίος και γυμνασμένος, θέλω να ασχοληθώ με τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και την μουσική, θέλω να περνάω καλά με την κοπέλα μου. Θέλω. Η μαγική λέξη. Τα θέλω όλα. Μήπως με αυτήν την απληστία και τον εγωκεντρισμό βάζουμε παρωπίδες και δεν μπορούμε να σταθούμε μια στιγμή και να θαυμάσουμε ότι έχουμε καταφέρει? Μάλλον..

  Γιατί αν αργήσεις στο ραντεβού ένα τέταρτο σε περιμένουν θυμωμένοι? Γιατί αν παραδώσεις την εργασία σου με μια μέρα καθυστέρηση απορρίπτεται. Γιατί αν δεν κάνει 6-pack δεν θεωρείσαι ωραίος? 

  Αυτά προς το παρόν από το ανήσυχο υποσυνείδητο μου. 

Να φοβάστε τη συνέχεια!

Στρατόπεδα στα Πανεπιστήμια?

Στρατόπεδα στα πανεπιστήμια

Καλησπέρα! Ξέρω πως έχω να γράψω πολύ καιρό και οφείλω να ολοκληρώσω τη σειρά αναρτήσεων για το μάτι! Αλλά πολλά έτυχαν. Μέσα σε αυτά είναι και μια εργασία που είχα να παραδώσω...

Το θέμα αυτής ήταν ο πόνος και αν θα πουλήσω φτηνό χιούμορ για να εξιλεωθώ από την πολυήμερη απουσία μου πρέπει να σας πω ότι πραγματικά ήταν μια επώδυνη εργασία.

Παρόλα αυτά μου άρεσε πάρα πολύ το θέμα και να με δυσκόλεψε καθώς το πρόγραμμα μου ήταν φορτισμένο και με άλλες δραστηριότητες στις οποίες θα αναφερθώ σε προσεχείς αναρτήσεις.

Όπως και να 'χει η κατάσταση μετά από ένα κοπιαστικό σαββατοκύριακο από θέμα εργασίας κατάφερα να ολοκληρώσω την εν λόγω εργασία και εμφανώς ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα αποφάσισα μαζί με τη συμφοιτήτρια μου να την παραδώσουμε...

Ο επιβλέπων καθηγητής μας μας υποδέχτηκε ιδιαίτερα εγκάρδια και μιλήσαμε για την όλη διαδικασία και το αποτέλεσμα της αρκετά, παρά το μεγάλο φόρτο εργασίας που είχε εκείνη τη στιγμή όπως διαπίστωνα.. Στη συνέχεια, αποφασίσαμε να δώσουμε ένα αντίγραφο και σε μία άλλη καθηγήτρια που μας βοήθησε ιδιαίτερα με τις συμβουλές της καθώς και με τη βιβλιογραφία που μας έδωσε. Πραγματικά χωρίς τη δική της βοήθεια η εργασία δε θα ολοκληρωνόταν ποτέ ή έστω θα στερούσε πολλών βασικών στοιχείων. Τα παραπάνω της τα ανέφερα με πραγματική ειλικρίνεια, χωρίς κανένα δόλο, και εκείνη με τη σειρά της μας ευχαρίστησε για την πράξη. Την τελευταία στιγμή όμως μας είπε: ''Όπως σας είχα πει και από την αρχή αυτό το θέμα είναι πολύ περισσότερο του δικού μου γνωστικού αντικειμένου". Πραγματικά εκείνη τη στιγμή πάγωσα.

Ποτέ δεν πίστευα να ακούσω από έναν άνθρωπο τόσο υψηλού επιπέδου, όχι μόνο μορφωτικού, και κυρίως ποτέ δεν περίμενα να ακούσω από ένα πραγματικό επιστήμονα να πει κάτι τέτοιο. Τι θα πει δικού μου γνωστικού επιπέδου? Η γνώση δεν χωρίζεται! Είναι ένα ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο. Δεν μπορώ να πω ότι ένα κομμάτι της είναι δικό μου.

Είναι τελείως διαφορετικό που κατά τη διαδικασία της μάθησης έρχονται διαφορετικών ειδικοτήτων να μας εξηγήσουν ένα ορισμένο κεφάλαιο. Σε αυτή την περίπτωση η διαμερισματοποίηση  έχει σκοπό τη διευκόλυνση των φοιτητών να κατηγοριοποιήσουν τη γνώση και προφανώς ο κάθε επιστήμονας στο δικό του κλάδο ξέρει κάτι περισσότερο από κάποιον άλλο συγγενή κλάδου. Με τον τρόπο αυτό θεωρώ ότι αυτή η διαδικασία ωφελεί τον φοιτητή. Ένα τετοιο παράδειγμα είναι πως την αφαίρεση στο σχολείο τη διδάσκει ο εκπαιδευτικός και όχι ο παππούς που βλέπει τη σύνταξη του να μειώνεται με τους φόρους και τις κρατήσεις που αυξάνονται.

Είναι δυνατόν όμως ένα θέμα όπως ο πόνος να είναι αντικείμενο περισσότερο του ενός και όχι του άλλου κλάδου. Ένας κοινωνιολόγος και ένας ψυχολόγος θα μπορούσαν εξίσου να μιλήσουν για αυτό το φαινόμενο με έναν ανατόμο και ένα φυσιολόγο. Ένας κλινικός γιατρός επίσης!

Ελπίζω πως η εν λόγω καθηγήτρια δεν έκανε αυτή την παρατήρηση με σκοπό να μεταφέρει το μήνυμα που αντιλήφθηκα καθώς πραγματικά θα απογοητευόμουν και φυσικά δε θέλω να κατηγορήσω κανέναν. Ο καθένας δικαιούται την άποψη του. Απλά η παρατήρηση της με έκανε να σκεφτώ πόσο συχνό φαινόμενο είναι αυτό , όχι μόνο στα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Ανάλογο παράδειγμα άκουσα από έναν άλλο καθηγητή ο οποίος θεωρούσε ότι μόνο μεταπτυχιακοί φοιτητές της χειρουργικής θα έπρεπε να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις των κλινικών και όχι φοιτητές από ένα άλλο μεταπτυχιακό πρόγραμμα.

Ο καθηγητής στον οποίο έκανα την εργασία είχε πει μια φορά στο μάθημα προφανώς χωρίς να το σκεφτεί πολύ πρώτα , καθώς είναι είναι ιδιαίτερα μετρημένος στα λόγια του, πώς δε θα μπει σε λεπτομέρειες της λειτουργίας της νευρικής σύναψης γιατί είναι χωράφια άλλου. Φυσικά το είπε με πικρία και μια δόση απογοήτευσης, προφανώς για την κατάσταση που επικρατεί γενικά σε όλο τον ακαδημαϊκό κόσμο. Έχει ένα ιδιαίτερο κείμενο στο βιβλίο του που αναφέρεται στις νευροεπιστήμες και αναφέρει πως χρειάζονται επιστήμονες όλων των ιδιοτήτων προκειμένου να βγουν αποτελέσματα καθώς ο καθένας κατέχει καλύτερα από τον άλλο ένα μικρό λίθο του μεγαλύτερου αυτού οικοδομήματος.

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους βοήθησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυτή την προσπάθεια (ναι για τον πόνο λέω!) και ιδιαίτερα το χαμογελαστό παιδί στο τυπογραφείο που δεν δυσανασχέτησε ούτε στιγμή από την παράλογη οργάνωση της εργασίας σε 17 κεφάλαια και τις τραγικές απαιτήσεις μου στο εξώφυλλο. Και όλα αυτά για τρία αντίτυπα!

Πόσο άνθρωποι είμαστε τελικά?

Πόσο άνθρωποι είμαστε τελικά?

Μετά από αυτό το βίντεο δεν έχω λόγια....

Πόσο άνθρωποι είμαστε τελικά? 

Είναι δυνατόν κάποιος να παρακολουθήσει μια τέτοια σκηνή και όχι από φόβο ή δειλία που είναι κατ' εμένα ανθρώπινα συναισθήματα, αλλά από προσωπική φιλοδοξία να αφήσει μια ανθρώπινη ζωή να παρθεί βίαια μπροστά στα μάτια του? 

Ζούμε εν τέλει σε ένα κόσμο που ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι πιο ωφέλιμος από τη ζωή του? Πόσο λάθος μπορεί να είναι μια τέτοια αρχή που όπως φαίνεται διέπει την κοινωνία μας.

Νιώθουμε Θεοί στο δικό μας μικρόκοσμο, Θεοί των μικρών πραγμάτων, ώστε όταν κληθούμε να δράσουμε ανθρώπινα απορρίπτουμε την ιδέα, αποφεύγουμε το καθήκον μας και προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από μια φωτογραφική μηχανή, πίσω από μια οθόνη όπου νιώθουμε απρόσβλητοι και πανίσχυροι. 

Όσο όμως και αν προσπαθούμε να αποφύγουμε τα συναισθήματα και τις τύψεις, αυτά που μας κάνουν ανθρώπους, είτε απλά καθυστερούμε το αναπόφευκτο είτε οδηγούμαστε με μικρά βήματα στην τρέλα και την απόρριψη του ίδιου μας του ατόμου..

  Ένα εκατοστό του δευτερολέπτου - όπου πρέπει κάποια στιγμή στη ζωή του να διαλέξει καθένας από μας....να ενεργήσει με τη ψυχή του ή με το μυαλό του και τη λογική .....να βοηθήσει τον άλλο ή να κάνει τη δουλειά του καλά .....και αν διαλέξει το μυαλό ....η ψυχή του εκδικείται....με τις τύψεις .... Για αυτό είμαστε άνθρωποι.......

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει ψυχή με την έννοια που κυριαρχεί στη πλειονότητα του κόσμου. Αυτό που ονομάζουμε ψυχή είναι μέρη της λειτουργίας του εγκεφάλου. Ως άνθρωποι όμως αποκτήσαμε κριτική ικανότητα και γι αυτό μπορούμε να διαλέξουμε τι θέλουμε να είμαστε και τι να γίνουμε. Άνθρωποι πραγματικοί ή Θεοί των μικρών πραγμάτων?

Imaginarium by NIghtwish!

                              Imaginarium by Nightwish!

 

Επιτέλους μετά από καιρό βρήκα το χρόνο και τον τρόπο να δω μια ταινία που είχα βάλει στο πρόγραμμα μήνες πριν παιχθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δυστυχώς στη Θεσσαλονίκη δεν έμαθα να παίζει καν σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα ενώ αντίθετα στη Γερμανία λόγω της μεγάλης ζήτησης θα ξαναπαιχθεί σε πολλές. Ας μην παραπονιέμαι όμως!

 Μετά το νέο album των Nightwish  ανακοινώθηκε ότι ο Tomas μαζί με τον Stobe Harju θα γράψουν το σενάριο για μια ταινία που θα βασίζεται στο νέο album. O τελευταίος ανέλαβε και τη σκηνοθεσία της ταινίας. Αν και στην αρχή ήμουν σκεπτικός κατά πόσο πετυχημένο θα ήταν ένα τέτοια εγχείρημα, καθώς φανταζόμουν ότι μια ταινία που βασίζεται σε ένα album θα είναι σαν ένα μεγάλο video-clip τελικά διαψεύστηκα πανηγυρικά! 

 Το σενάριο ήταν εξαιρετικό! Ο Τομ είναι ένας ηλικιωμένος συνθέτης ο οποίος υποφέρει από μια σοβαρή νευρολογική ασθένεια και ζει μόνιμα στην παιδική του ηλικία καθώς δεν έχει καμία ανάμνηση από την ενήλική ζωή του. Η μουσική του, οι φίλοι του, η κόρη του δεν είναι τίποτα παρά μόνο μια θολή ανάμνηση στο άρρωστο και εύθραυστο μυαλό του. Τι πιο λυπηρό πριν το τέλος να χάσεις το μόνο πράγμα που αποδεικνύει ότι κάποτε έζησες? Τις αναμνήσεις σου. Το μόνο που τπυ έχει απομείνει είναι η φαντασία ενός 10χρονου αγοριού. Τα εγκεφαλικά κρούσματα πληθαίνουν και η κόρη του καλείται να πάρει την απόφαση για το αν θα πρέπει να συνεχίσουν να τον επαναφέρουν μετά από κάθε περιστατικό. Προφανώς δεν αποτελεί τόσο μεγάλο δίλημμα όσο φαίνεται για τους υπόλοιπους μας καθώς θεωρεί ότι ο πατέρας της δεν ενδιαφέρεται για κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό του. Έτσι αποφασίζει μετά το τελευταίο του περιστατικό που τον βυθίζει σε κόμμα να υπογράψει τα χαρτιά μη ανάνηψης. 

 Η ταινία κινείται μέσα σε δύο διαστάσεις: Στον πραγματικό κόσμο που ο Τομ είναι σε κόμμα κι η κόρη του επιστρέφει στο πατρικό της όπου μαζί με την Ανν την ερμηνεύτρια της μουσικής του Τομ ξεκινάνε ένα ταξίδι στο οποίο η Ανν προσπαθεί να δείξει στην GEm (την κόρη του Τομ) τις άγνωστες πλευρές του πατέρα της και να της αποδείξει ότι την αγαπούσε. Στην άλλη διάσταση ο Τομ που είναι σε κόμμα ξαναζεί ως 10χρονος σε ένα φανταστικό κόσμο που οι αναμνήσεις του τον κυνηγάνε και εκείνος ψάχνει να βρει την αλήθεια που κάλυψε μόνος του με τις φανταστικές του ιστορίες. Σύντροφος του και εφιάλτης του ο χιονάνθρωπος, ένα κορίτσι που 

συνεχώς είναι εκεί αλλά πάντα εξαφανίζεται λίγο πριν από το τέλος.

 Η ταινία είναι καλογυρισμένη, οι ερμηνείες πολύ καλές και το σενάριο υπέροχο. Στην αρχή προκαλεί σύγχυση αλλά εάν έχεις την υπομονή να παρακολουθήσεις μέχρι το τέλος όλα γίνονται κατανοητά. Οι αλληγορίες μεταξύ των πραγμάτων των αναμνήσεων και των προσώπων πραγματικά με συνεπήραν. Είναι πολλά παραπάνω από αυτό που περίμενα

Η μπάντα εμφανίζεται σε μερικά σημεία κάνοντας την ταινία πιο ενδιαφέρουσα για  όλους εμάς τους θαυμαστές! 

Γενικά εξιστορείται με ποιητικό τρόπο όλη η ιστορία και η μουσική τη συμπληρώνει με μοναδικό τρόπο. αν μπορούσα να τη βαθμολογήσω θα έβαζα 9.5/10 γιατί απλά δεν έπαιζα εγώ σε αυτή! Λοιπόν σας αφήνω με τη συμβουλή να τη δείτε όσο πιο σύντομα γίνεται!