Ήταν μία από τις κυριακάτικες προσφορές μιας πολύ γνωστής εφημερίδας.
Αν και δεν ήταν ο λόγος για να πάρω την εφημερίδα καθώς δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής των κόμικς (όλες αυτές οι εικόνες είναι κουραστικές!) τελικά αποδείχθηκε ο λόγος που θα συνεχίσω να την παίρνω τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρώσω τη σειρά!
Βασισμένη στην σατυρική εκδοχή της ελληνικής μυθολογίας του Ν. Τσιφόρου στη συγκεκριμένη σειρά παρακολουθούμε τις γνωστότερες ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας από ένα διαφορετικό πρίσμα. Πιο ανθρώπινο, λιγότερο απρόσωπο και ωραιοποιημένο για τα αυτιά των παιδιών. Η σεξουαλικότητα έκδηλη και η γλώσσα απλή και σε ορισμένα σημεία γελοιοποιεί την αρχαίζουσα. Μια ευχάριστη επιστροφή στην παιδική μου ηλικία όπου οι μύθοι και οι ήρωες ήταν το πάθος μου. Αν και δεν απευθύνεται σε παιδιά ο λίγο πιο ώριμος άνθρωπος θα νιώσει χαρά να ανακαλύψει εκ νέου αυτούς τους τόσο γνώριμους χαρακτήρες. Ένιωσα ικανοποίηση όταν είδα αυτούς τους ήρωες να γίνονται άνθρωποι. Ίσως αποτελέσει ισχυρό πλήγμα στον εγωισμό κάποιων Ελληναράδων να δουν το Θησέα να μπερδεύει τον μίτο με τον μύτο αλλά C'est la vie!
Το σχέδιο και τα χρώματα είναι εκφραστικά και δίνουν ζωή στο έργο. Τα πρόσωπα κρύβουν πονηριά, ερωτισμό και απορία.
Γενικά η ανάγνωση του ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα.
Ελπίζω να άρεσε και σε εσάς αλλά και να αποτελέσει κίνητρο να διαβάσετε την ελληνική μυθολογία του Ν. Τσιφόρου.
It is the story of the turbulent times under king's Henry VIII, from the prespective of Thomas Cromwell.
The narration is great, even though sometimes it gets too much. Hilary Mantel has an excellent way of describing people. Her talent is unique. We can see them as the others do but on the next line we know what's going on inside their minds and hearts. That is also the talent of Mr Cromwell whose story is unique in every way. Sorrow few men have lived to tell, success like no other, pain that has not destroyed him but forged him stronger than rock and metal. All these but in the same time so human that makes you wonder.
So why after all it's 3.5 stars?
Because the story is told with more details than needed to. What is more, for me it lacked emotion.. I couldn't live through the characters their emotions, I couln;t be a part of this world. It was like i watched everything from above, like a God, but not through Cromwell.
So all in all, if you have the time read it! But not because it won the Booker. It might not be what you're expecting..
We all know that Neferet's past is dark and hatred and lust of power and control created today's Neferet, as the author has implied in many parts of the series til now, but what we don't know is what exactly happened.
As so many times before darkness is born out of fear, isolation, rejection, uncertainty and rage that's what happened here once again. Emily is just a little girl taking her first steps into womanhood whaen her dear mother passes. Her father destroyed by the loss is now turning into a heavy drinker and an abusive control-freak. Locking Emily into their mansion, never letting her out, forcing her to take her mother's place as the Lady of the House is starting to tranform Emily from a lively girl to a neurotic shadow of her past self. When love knock's her heart's door hope is blooming again in her. But We can already see what her father and hiw hot burning stares have done to her. Instead of an innocent little girl, her calculating plotting self is starting to appear. This new aspect of herself terrifies her but she convinces herself that it's only because of her current distress. What is more we can see her new arrogant self and her despise for weak people. She wants to help the best people and give them a chance to become the best they can. She wants to do to others what she hasn't the chance to achieve. When the time comes for her transformation, the Goddess's gift is late. Darkness has a strong hold of her. Revenge is in the air she breaths. Rejection of her best friends and previouw love of hers as well as the constant rape oh her soul and finally her body utterly kill the innocents Emily and give birth to Neferet!
A beautiful story, nothing too impressing. The plot was expected to be as such. I enjoyed reading it all in all. Though even now i don't like Neferet because when she had the chance to follow a different path, the path of forgiveness and love she tossed it all away, i understand her better now. I understand why she couldn't be under the service of another woman, as she blames partly her mother for what happened to her. Finally, once more it shows that beneath our every action a deeper motive lies.
We should try to stop all kinds of violence and the lucky and fortunate of us should be thankfull to our parents and friend for creating a world safe and happy for us to live.
Συνήθως ή όμορφη αλλά σεμνή πρωταγωνίστρια αφού δώσει το τηλέφωνο της στον επίσης όμορφο πρωταγωνιστή περιμένει το τηλεφώνημα του. Όταν εκείνος δεν παίρνει εκείνη απογοητεύεται, κλαίει βρίζει και κατεβάζει ποσότητες παγωτού που θα ικανοποιούσαν ολόκληρο λόχο και θα κατέστρεφαν την προσεγμένη φιγούρα της. Κάποια στιγμή αφού ξεπεράσει τον πόνο της υποτιθέμενης απόρριψης οι ευειδείς πρωταγωνιστές ξανασυναντιούνται και ο τόπος συνάντησης σύντομα μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη όπου η πρωταγωνίστρια γελοιοποιεί τον πρωταγωνιστή και χαρούμενη με την εκδίκηση της φεύγει θριαμβευτικά για να συναντήσει σύντομα τον Ένα και μοναδικό. Στην πιο ρομαντική εκδοχή ο πρωταγωνιστής ομολογεί ότι έχασε το τηλέφωνο της πάνω σε ένα σοβαρό ατύχημα ή κάνοντας μια ηρωική πράξη και καταλήγουν ευτυχισμένοι μαζί.
Έλα μου ντε που όμως δεν είναι έτσι πάντα. Άσε που πλέον πρέπει να αλλάξει το σενάριο και ο όμορφος πρωταγωνιστής θα περιμένει την αδίστακτη πρωταγωνίστρια να τον θυμηθεί..
Στο Sex and the City ο ανέκδοτος νόμος έλεγε ότι αν δε σε πάρει σε τρεις μέρες η υπόθεση είναι τελειωμένη. Και το ξέρεις ότι δεν έχει μέλλον από τη δεύτερη μέρα.. Αλλά αν την φας την κεραμίδα και παρόλο που ξέρεις ότι αυτό που κάνεις στον εαυτό σου λέγεται ψυχολογική βία και κάθε μέρα που περιμένεις νιώθεις χειρότερα και η κατάθλιψη σου χτυπάει επίμονα το κουδούνι και εσύ από φόβο να μη μείνεις μόνος/η την αφήνεις να μπει μέσα στο σπίτι σου και την ταΐζεις, μετά τι κάνεις??
Αν ήταν σενάριο ταινίας τη συνέχεια την είπαμε..
Στην πραγματική ζωή όμως δεν είναι έτσι... Μιλώντας από προσωπική εμπειρία περιμένεις αυτό το αναθεματισμένο τηλεφώνημα μια βδομάδα. Και όταν ακούς τον ήχο της κλήσης που παρόλο που είναι μέταλ τραγούδι στα αυτιά σου ακούγεται σαν τα πνευστά του παραδείσου (ειρωνεία ότι στα μέταλ τραγούδια σπάνια ακούς πνευστά!) μετατρέπεσαι σε Flash της Marvel παρόλο που πριν λίγο ήσουν σκουπίδι και πηγαίνεις στο πιο κοντινό παράθυρο για να έχει καλό σήμα και με τρεμάμενο σηκώνεις το τηλέφωνο.. κανονίζεις με το ζόρι να βρεθείς την επόμενη μέρα και πάλι σου λέει : "θα σε πάρω να κανονίσουμε αύριο"
Ε πόσο μαζοχισμό θέλει να κάθεσαι την επόμενη μέρα με το τηλέφωνο δίπλα στην περίπτωση που πάρει ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας προσπαθώντας να κάνεις το χρόνο να περάσει πιο γρήγορα..
Και όμως συμβαίνει. Από ότι έμαθα δεν είμαι το μοναδικό παράδειγμα..Τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Από τη μία σου δίνει κουράγιο γιατί δεν είσαι μόνος σου αλλά ένας ανάμεσα σε άλλους. Από την άλλη... Σιγά την ανωτερότητα του ανθρώπινου γένους! Έχεις δει ποτέ μπαμπουίνο να περιμένει να τον πάρει η μπαμπουίνα???
Ουφ.. Ειλικρινά την κεραμίδα την τρως και σε αφήνει εγκεφαλικά βλαμμένο...
Αλλά τι να κάνεις, όποιος πήγε να τα βάλει με τις ορμόνες του κατέληξε να παίρνει ψυχοφάρμακα..
The introduction is so strong that hooked me immediately. Ms Clare knows her things. Gives hope and tear it apart with her vicious pen! At first i didn't get the whole connection of the characters and I knew from the beginning who would get the girl. I mean it's as obvious as the sun in a sunny day! But the way the plot twist, secrets are revealed, others are left hidden just is what makes the book worth-reading.
Tessa, the protagonist, fights her feelings for Will in order to be properly with Jem without hurting none of them. At the same time she tries to fond the truth about her identity (which is really amazing and unimaginable together!)
Will fights too to hide his emotion about Tessa but also for his young sister who is a very nice character.
Jem is trying to survive, always the greater man and his decision didn't surprise for even a second.
Charlotte, Henry, Sophie and the Lightwoods brothers are there to move the plot and give it some interesting twists.
What i didn't like was the Consul's constant interference! [ I would love to be the one to decapacitate him! (hide spoiler)]
The solve to the mystery and the way the good wins this tim left m speechless. It was such a brilliant idea!
The end made me cry.. I was expecting it but the narration was so clear and fluid, the emotion overwhelming me i just couldn't help it.
Το Upside Down [Ανάμεσα σε δύο κόσμους, στα ελληνικά] είναι μια εξαιρετική ταινία. Χωρίς υπερβολές, με την απλότητα της, τις όμορφες και φυσικές ερμηνείεςαλλά και τα σκηνικά που σου κόβουν την ανάσα είναι μία από τις ταινίες που αναπολείς όταν τελειώσει.
Μια συμπαραγωγή μεταξυ Καναδά και Η.Π.Α. με πρωταγωνιστές την Kirsten Dunst και τον Jim Sturgess και με τον Juan Diego Solanas ως σεναριογράφο και σκηνοθέτη προβλήθηκε το 2012 στην Ελλάδα με τον τίτλο Ανάμεσα στους δύο κόσμους.
Πρόκειται για μία δραματική ιστορία αγάπης, περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας. Εξελίσσεται σε ένα φανταστικό κόσμο όπου δύο πλανήτες έρχονται πολύ κοντά ώστε οι ατμόσφαιρες τους επικοινωνούν και η μόνη ουσιαστική διαφορά στη λειτοργία του φανταστικού αυτού κόσμου και του δικού μας είναι τρεις βασικοί κανόνες:
Η ύλη έλκεται μόνο από τη βαρύτητα του κόσμου από τον οποίο προέρχεται και όχι από του άλλου
Το βάρος ενός ανικειμένου μπορεί να εξουδετερωθεί από την ύλη που προέρχεται από τον άλλο κόσμο (inverse matter)
Μετά από κάποια ώρα το αντικείμενο που έρχεται σε επαφή με την inverse matter φλέγεται.
Κατανοώντας αυτές τις αρχές είναι πολύ εύκολο να ακολουθήσει κανείς το "επιστημονικό" κομμάτι της ταινίας. Σε αυτό τον κόσμο οι κάτοικοι του κάτω πλανήτη είναι φτωχοί και εξαθλιωμένοι, καθώς μια εταιρία η Transworld, εκμεταλλεύται αυτούς και τις φυσικές πηγές του πλανήτη τους για να παράγουν ηλεκτρισμό τον οποίο στη συνέχεια επαναπουλούν σε πολύ υψηλές τιμές στους κατοίκους του πλανήτη αυτού. Αντίθετα στον πάνω πλανήτη οι κάτοικοι είναι πλούσιοι και ζουν σε μια κοινωνία ίδια με τις σύγχρονες κοινωνίες δυτικού τύπου. Στους δύο πλανήτες βλέπουμε με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο τις ανισότητςες που επικρατούν στον δικό μας. Οι οικονομικά ισχυρές κοινωνίες εκμεταλλεύνται τις οικονομικά πιο αδύναμες κοινωνίες, τα φυσικά πρόσωπα και τους φυσικούς πόρους για να ζήσουν μια ζωή που δεν συμβαδίζει με αυτά που μπορεί να προσφέρει η φύση. Έτσι θυσιάζοντας ένα μέρος της προσπαθούμε να καλύψουμε τις αδηφάγες ανάγκες μας.
Μεταξυ αυτών των δύο κόσμων δεν επιτρέπεται καμία επαφή μεταξύ των κατοίκων εκτός από αυτούς που δουλεύουν στην Transworld και αυτή είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη.
Σε αυτό τον κόσμο ο Adam ένα ορφανό παιδί από τον κάτω πλανήτη σε μία από τις επισκέψεις του στη μοναδική εν ζωή συγγενή του, την θεία του γνωρίζει την Eden μια κοπέλα από τον πάνω κόσμο που έψαχνε ρόδια στο δάσος του βουνού. Αυτή η γνωριμία μαζί με τα δύο παιδιά αναπτύσσεται σε έναν ισχυρό έρωτα. Αυτό συμβαίνει μέχρις ότου η αστυνομία του κάτω κόσμου τους ανακαλύπτει πανω στο βουνό. Στην προσπάθεια του να σώζει την Eden συμβαίνει ένα ατύχημα και η Eden πέφτει στο βουνό του κόσμου της. Σε αυτό το σημείο ο Adam πιστεύει ότη η Eden είναι νεκρή ενώ στην πραγματικόττα το τραύμα της δεν ήτα ν θανατηφόρο αλλά της προκάλεσε αμνησία. Μετά από καιρό όταν ο Adam βλέπει την αγαπημένη του στην τηλεόραση που δουλεύει στην Transworld κάνει αίτηση να εργαστεί εκεί ως ερευνητής για ένα προιόν ανόρθωσης που βασίζεται σε μια σκόνη από ροζ μέλισσες οι οποίες μπορούν να ταξιδεύουν και στους δύο κόσμους. Από εκεί βρίσκεται αντιμέτωπος με την αμνησία της Eden. Προκειμένου να τη βοθήσει να ανακτήσει τη μνήμη της υιοθετεί μια καινούρια ταυτότητα όπου υποδύεται έναν κάτοικο του πάνω κόσμου θέτοντας τη ζωή του σε κίνδυνο κάθε φορά που την επισκέπτεται. Το τέλος έιναι αναμενόμεν αλλά πάραυτα ικανοποιητικό καθώς δεν βρίσκει χαρούμενο τέλος μια ιστορία αγάπης αλλά και δύο κόσμοι που επιτέλουν ενώνονται.
Η ιστορία είναι έξυπνη αν και όχι τόσο πρωτότυπη. Οι ερμηνείες ειναι πολυ όμοφες, χωρίς υπερβολές. Τα σκηνικά ρεαλιστικά και η αισθητική του σκηνοθέτη απαράμιλη! Χωρίς εκρήξεις, χυδαίους θανάτους και περιττή βία, η ταινία καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τη θλίψη αλλά και να δώσει μια αισιόδοξη νότα στη μιζέρια που επικρατεί.
Η πρωταγονίστρια είναι ιδιαίτερα όμορφη, όχι με τον υπερβολικό χολλυγουντιανό τρόπο αλλά με ένα απέριττο και ίσως πιο γαλλικό τρόπο.
Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!!
Βαθμός:8.5/10
Η αγαπημένη μου Tarja Turunen πριν μερικές μέρες έβγαλε το καινούριο της video clip από το καινούριο single της με τίτλο Victim of Ritual, το οποίο θα συμπεριλαμβάνεται στο τρίτο studio album της Colours in the Dark.
Η καινούρια δουλειά της σοπράνο από τη Φιλανδία για ακόμη μία φορά αναμένεται πολλά υποσχόμενη, όπως φαίνεται από το Victim of Ritual αλλά και από τα Into the Sun και Never Enough, τα οποία παρουσίασε στο What Lies Beneath Tour. Ειδικότερα για το Never enough υπάρχει και ένα lyric video.
Επιστρέφοντας τώρα στο video clip και το τραγούδι...
Είναι ιδιαίτερο τραγούδι που δείχνει την εξέλιξη της Tarja ως συνθέτριας αλλά και ως ερμηνεύτριας. Τα φωνητικά της είναι άψογα. Η δυνατή και καθαρή φωνή της με την ιδιαίτερη χροιά, συναίσθημα, ένταση και εύρος δε θα αφήσει κανένα ασυγκίνητο. Έχοντας εξελιχθεί τόσο τεχνικά όσο και συναισθηματικά από το προηγούμενο album της η Tarja μας δίνει ένα εξαίρετο δείγμα της καινούριας της δουλειάς. Η μουσική εμπνευσμένη από το Bolero του Maurice Ravel με έντονη χροιά metal και δραματικές πινελιές που αναδεικνύουν την μοναδική φωνή της ερμηνεύτριας δημιουργούν ένα ιδιαίτερα επικό και δραματικό κομμάτι με έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Από την άλλη το video clip δίνει νόημα στους στίχους και συνάδει απόλυτα με το γενικότερο θεματικό πλαίσιο του Colours in the Dark. Τα γυρίσματα του έγιναν στο Βερολίνο και το αποτέλεσμα ικανοποίησε ιδιαίτερα τη καλλιτέχνιδα όπως λέει στο προσωπικό της ιστολόγιο.
Στο συγκεκριμένο video μεταφερόμαστε σε δύο δωμάτια όπου τρεις καλλιτέχνες μία μουσικός, ένας χορευτής και ένας ζωγράφος χαμένοι στην μονοτονία της μηχανικής επανάληψης είναι "νεκροί", χωρίς έμπνευση και ζωντάνια. Η Tarja εμφανίζεται διακριτικά κοντά τους και τραγουδώντας δίνει χρώμα-έμπνευση-ζωή σε αυτούς χωρίς όμως να την αντιλαμβάνονται. Τη δράση της παρακολουθούν 4 μαυροντυμένοι χαρακτήρες οι οποίοι παίρνουν πίσω τα δώρα δημιουργίας της Tarja και την κυνηγούν. Στη μάχη που εκτυλίσσεται μεταξύ τους η Tarja δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει μόνη και χάνει. Οι καλλιτέχνες που προηγουμένως είχαν δεχθεί τη βοήθεια της, έχοντας πια γνώση του δώρου της δημιουργίας αναλαμβάνουν πρωτοβουλία και έρχονται προς υπεράσπιση της και εντέλει οι τρεις τους ενωμένοι με χρώμα και έμπνευση διώχνουν το σκοτάδι και τον αποκλεισμό της ψυχής από τη δημιουργία. Στη συνέχεια, ντυμένοι στα λευκά, απαλλαγμένοι από το σκοτάδι που τους περιέβαλλε τόσο καιρό με το χρώμα της έμπνευσης τους δίνουν πάλι ζωή στη Tarja όπως είχε κάνει και εκείνη.
Ιδιαίτερα καλλιτεχνικό και ιδιαίτερα αλληγορικό, με έντονη ευρωπαϊκή χροιά απαλλαγμένο από την σωματική βία που βλέπουμε συχνά σε αντίστοιχα videos που ακολουθούν το αμερικανικό πρότυπο με σκηνές ωμές βίας, η Tarja με την κατάλληλη επιλογή των συνεργατών της δείχνει την μοναδική της προσωπικότητα και το στυλ της μουσικής της που απαλλαγμένο από φθηνές μιμήσεις και επαναλήψεις είναι κάθε φορά μια καινούρια εμπειρία. Στα κοντινά της πλάνα μπορείτε να δείτε τις ομοιότητες με τα video vlip της I feel imortal και Until my Last Breath.
Αυτό που δεν με ενθουσίασε καθόλου είναι οι στίχοι του τραγουδιού. Καθόλου πρωτότυποι, καθόλου ποιητικοί. Δυνατές λέξεις όπως tragical, critical, cynical, hysterical ταιριάζουν απόλυτα με τη μουσική και με την εκρηκτική φωνή της ερμηνεύτριας αλλά χωρίς το video clip δεν έχει να πει κάτι. Ίσως όμως να είναι αυτό που περνάει με το video clip της καθώς η μονοτονία συνθλίβεται μόνο όταν όλες οι τέχνες ενώνονται. Η μουσική, ο χορός, η ζωγραφική είναι όλα αναπόσπαστο μέρος της νέας δουλειάς της Tarja. Παρόλα αυτά θα ήθελα να έχει καλύτερους, πιο δυνατούς στίχους.
Απολαύστε το παρακάτω αν δεν το έχετε κάνει ήδη και υποκλιθείτε!!!
