TFF summit Berlin 2013: The trip

You know when a lot of people say that the road is more important than the destination itself?
Well in my case I hope the destination will prove to be more important than ths road. Otherwise what i've learned so far is that sleeping on the airport floor is NOT comfortable and that airports never sleep even though a lot of travelers including me try to. What is more, apparently in the BGY airport in Milan the departures area is open to travelers only specific hours a day and of course not during my in-the-middle-of the night stay here. The sad thing is that you have to find it all by yourself as the information kiosks are not available during the night and the sfaff isn't very helpful or friendly. Thank God Greeks are everywhere and you can find one even when you sit to eat your napoli panino and drink your no-gas drink you orderd from an only-italian speaker.. Talking about desperation?? Yep i've had my share!
Furthermore, my flight with ryanair sucked majorly! I mean the crew was more intrested in selling snacks and perfumes than to explain the safety rules. They hardly spoke english with a heavy italian accent which made things really bad..  Plus it doesn't seem to be a decent wi-fi connection.. WTF???
Fortunately i've stolen a few hours of uncomfortable yet much needed sleep and my journey is bound to continue in a few hours.
I hope the shots i've taken shows you more than i can tell (or write in that case)!

The new Miley: Part 1 - We can't stop

Αναμφισβήτητα η Miley Cyrus μετά τις ,ίσως όχι τόσο πετυχημένες ταινίες της, έρχεται για να ανατρέψει την εικόνα της ριζικά. Όλοι γνώριζαν ότι έχει κόψει τα μαλλιά της με αποτέλεσμα η εμφάνιση της να ...προκαλεί αίσθηση αν μη τι άλλο. Προσωπικά τη θεωρώ πιο όμορφη με το μακρύ καστανό μαλλί αλλά και το νέο  look την κάνει πιο fashion icon.
Στο καινούριο της τραγούδι ,λοιπόν, με τίτλο we can't stop η Miley σε ένα προκλητικό video-clip μας δείχνει όλες τος τρέλες που γίνονται στα πάρτι του σκανδαλώδους Hollywood, όπως η ίδια ομολογεί σε μια συνέντευξη της. Πινιάτα με λουκάνικα, πάρτι σε πισίνα όπου γλωσσοφιλάει μια κούκλα, σάντουιτς χρημάτων, κρανία από τηγανητές πατάτες και φυσικά TWERKING. Η Miley άφοβη για τις κριτικές φέρνει στο φως τη ζωή που τόσοι ζουν κρυφά αλλά στο φακό κατακρίνουν.
Αποφασισμένη να μη δώσει σημασία στις κακές κριτικές καθώς only God can judge us η Miley δε σταματάει να χορεύει, να τραγουδάει, να περνάει καλά και να εκφράζεται όπως θέλει.
Συμφωνώ με τη γενική ιδέα. Όντως πλέον μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς ενοχές και φόβο για την κοινή γνώμη. Μήπως όμως αυτή την ελευθερία τη καταχρώμαστε? Δηλαδή αν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε στον κόσμο αυτό είναι να ξεσαλώνουμε, να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και τα τρελά πάρτι? Αυτός είναι ο κρυφός καταπιεσμένος εαυτός μας?
Σε αυτό διαφωνώ. Ελευθερία έκφρασης και σκέψης. Να μην σε νοιάζει αν θα ντυθείς πρόστυχα γιατί σου πάει αλλά να θυμάσαι τη Sophie Lancaster και το αγόρι της ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου γιατί ντύθηκαν gothic. Να δώσεις 5000Ε για στυλάτα γυαλιά αλλά να μην ξεχνάς τα 5000 παιδιά που πεθαίνουν καθημερινά από έλλειψη καθαρού νερού. Να κάνεις twerking όσο θες αλλά να μην ξεχνάς το gay και τη λεσβία στο σχολείο σου που έπεσαν θύμα ξυλοδαρμού γιατί έδειξαν ανοιχτά την προτίμηση τους.
Ναι Miley έχεις δίκιο. Στον κόσμο του Hollywood μπορείς να τα κάνεις όλα και το μόνο που θα έχει να αντιμετωπίσει είναι ο χλιαρός σχολιασμός από τα ΜΜΕ το οποίο έχει κάποιο ψυχολογικό βάρος. Αλλά μέσα στα 400.000 thumbs down έχεις και 700.000 thumbs up. Οι υπόλοιποι όμως δεν έχουν ούτε ένα φίλο για να κλάψουν στον ώμο του. Σε συγχαίρω για την ιδέα σου αλλά μήπως απορροφήθηκες τόσο πολύ στο δικό σου υποτιθέμενο πρόβλημα που ξέχασες τον παλιό σου ρόλο? Να είσαι διαφορετική με πιο εποικοδομητικό τρόπο? Αν θες να το θυμηθείς μπορείς να ανατρέξεις στο ίδιο σου το παρελθόν. Και για το βίντεο κλιπ, να από που θα μπορούσες να εμπνευστείς!

City of Swords

City of Swords (Stravaganza #6)

by Mary Hoffman

Very close to 3 out of 5 stars but not quite there..

 It was a short trip back to Talia and the stravaganti world that really brought back happy memories. However, as a book it didn't stand to my expectations..

 The story-line is pretty strong: Laura ,a 16 year old desperate girl, resolves to self-harming to ease the pain of her demons. The reason why she turns to cutting herself i'll leave it to you to find out as i consider it to be one of the most moving scenes in the book (though i didn't like the way it was described...I expected a more personal and eotional scene). But being one of the sad in Islington, makes you a candidate Stravaganti. So when Prince Jaccobo di Chimici of Fortezza leaves his last breath, Talia is in danger of a great turmoil. So the time comes for a new stravaganti to appear and save the fragile peace of Talia once more. Laura is the chosen one this time but her role is more complicated than the others because duty and love divide Laura's heart.

Laura's task is to travel to Talia with fer talisman, a silver dagger (what an irony it is!) so she can help Princess Luccia to claim and keep her rightfull place on the throne of Fortezza. But on the same time Ludo, a Manoush we met earlier in the series appears to be Jaccobo's elder and only son, an illegitimate one though. The citizens of Fortezza are divided between their loyalty to the royal family and Luccia, a female ruler, and to to Ludo, the new-comer and a male ruler. Finally a civil war starts and Ludo fight for the throne. 

Now, we can all imagine what is the reaction of the rest of the di Chimici family members. So Fortezza is under siege from the army gathered to provide tha Luccia will rise to the throne. Laura's job is to travel between the city and the castle the prncess is held and help Puccia to get back on her throne. The only problem is her love for Ludo. Though in the end it is that love that will save so many lives including their own.

On the same time the other stravaganti are not idle. Rodolfo and Luciano travel tty to coordinate the Orders actions and travel to the City of Swords to provide their help so Luccia is crowned Princess and save as many lives as they can. Lucciano is to marry Arianna (great story!!) but he puts himself in immense danger many times.. 

Except for laura there are two new guest Stravaganti as a surprise. New friendhips are born and old problems emerge from the depth of the heros's hearts. But you have to read to find them out!

What I didn't like...:

Laura story is not fully developed. She keeps repeating the same things over and over. What is more she is cast aside from Lucianno, Nick annd the other stravagante. I know that we have to learn about the others but Laura is such a minor character that i got the feeling that the book wasn;t about her at all. 

The descriptions are shorter than the previous books. I didn't live Fortezza unlike Belezza or Giglia. Something was amiss. The writer developed a great plot with turns and twists (though not unexpected) but doesn't write about life in Fortezza. The city is just a name and not a city-state with its own rules and life.

Last but not least..I almost got bored. I expected everything that happened. There wasn't the element of surprise or the an unexpected turn. For heaven's shake even the previous Stravaganti expected that Laura would be the new one!!

For those who have read the previous books it is a must resd but don't expect to be thrilled.

Heaven by Alexandra Adornetto

Heaven 

by Alexandra Adornetto

1.5/5 stars
Ughh Ok I know i gave good critics to Hades and Halo, but heaven is so different. Beth has changed a lot.. unfortunately. Half the book she is not strong but totally fixated on Xavier and all-whiny! Too many twists in the story and new parallel stories are introduced to the readers but all of them left unanswered. I mean...(spoilers):
1. Xavier's identiry secret wtf???
2. Molly and Gabriel?
3. What happened to Emily?
4. What happened to Beth's friend to Hell?
5. What happened with the Dark Angels?
6. Now the Sevens are happy after seperating Xavier and Beth and have no     interest in his powers?
7. What about the Hell-Heaven war that is about to start?
8. Still waiting for what happened and beth was saved from the pyre....
9. What happened to Ivy after the combined Wade-Sevens intrusion?
10. You mean dear writer that you think with Beth's last words we assume they are going happily ever after??? C'mon!

After reading the book, if you make it, you feel as the story is incomplete.. There should me a sequel or something.
About mrs Adornetto's writing skill I'd say wow! She's really good for a girl her age.. Well she could find something different to write than 'I was scared like a vampire fears the sun' but comparing that to the others defects of her book it is minor.
About the plot.. well i knew what was gonna happen three chapters before except in some little turnp-points. After beth and Xavier decide to get married heaven turns against them while in the same time hell seeks revenge. They 're on the run until their pursecutors finally achieve in seperating them even temporarily (What a surprise!). But there is always a way for you to find your destiny.. Meanwhile we see how some people manipulate otheers in order for them to feel great and the vain and we can't-stop-partying American youth...But Beth and Xavier always perfect and there for each other but too absorbed in themselves to notice anything that goes around them.
Not impressed at all...
I expected much more...

Έβελυν by Evelyn Doyle

Βαθμολογία: 2/5

Ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι πολύ καλό αλλά τελικά δεν προσφέρει και πολλά.

Όταν το αγόρασα και ξεκίνησα την ανάγνωση του, νόμιζα ότι αφηγητής θα ήταν ο πατέρας. Τελικά αποδείχθηκε ότι η Έβελυν, το μεγαλύτερο από τα παιδιά, θα είχε αυτό τον ρόλο. Αν και αρχικά με ξένισε καθώς η αφήγηση ήταν πολύ παιδική, καμία σοβαρή περιγραφή και τα συναισθήματα καθώς και οι σκέψεις που αποτυπώνονταν ήταν συγκεχυμένα, καθώς προχωρούσε η υπόθεση το συνήθισα και τελικά μου άρεσε. Ήταν μια τελείως διαφορετική ματιά στην υπόθεση. Παρόλα αυτά σύντομα η αφήγηση αλλάζει οπτική γωνία και παρόλο που η Έβελυν είναι αυτή που αφηγείται, περιγράφει καταστάσεις από τις οποίες απουσιάζει: " ο μπαμπάς πήγε στο δικηγόρο/ γύρισε στο σπίτι αφηνιασμένος και μόνο η Τζέσι ήταν εκεί" Πάρα πολύ κακή η συγγραφή του βιβλίου. Επίσης, υπάρχουν και πολλές άστοχες παρατηρήσεις όπως : "μετά από εκείνη την στιγμή ποτέ δεν είδα τον μπαμπά να κλαίει ξανά " ενώ μετά από 5 σελίδες διαβάζουμε "τον είδα να γυρίζει από την άλλη πλευρά για να κρύψει ότι έκλαιγε". Υπάρχουν όμως και καλές στιγμές στο βιβλίο που παρουσιάζονται η αγωνία, η σύγχυση, οι σκέψεις αλλά και οι πραγματικές σκέψεις ενός κοριτσιού που ζει σε ένα βίαιο περιβάλλον καταπίεσης και εξαθλίωσης από την μία και έντονου θρησκευτικού πνεύματος από την άλλη.

Η πλοκή όμως και τα γεγονότα που παρουσιάζονται παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Βλέπουμε από τη μία την έλλειψη αναγνώρισης δικαιωμάτων στις μονογονικές οικογένειες, την αισχρή οικονομική κατάσταση της Ιρλανδίας μετά τον δεύτερο παγκόσμιοι πόλεμο, τη διάδοση των σχολείων εργασίας καθώς και την κυριαρχία του καθολιτικισμού στην Ιρλανδία αλλά και την αμοιβαία αντιπάθεια των Ιρλανδών με τους Άγγλους.

Όσων αφορά την πλοκή, η Έβελυν είναι η μεγαλύτερη από τα 6 παιδιά μιας φτωχής οικογένειας εργατών στην Ιρλανδία που ζουν  σε ένα διαμέρισμα εργατικών πολυκατοικιών. Η ιστορία ξεκινάει όταν ο πατέρας της έχει ένα ατύχημα και αναγκάζεται να παραμείνει στο νοσοκομείο για ένα μεγάλο διάστημα αφήνοντας την οικογένεια χωρίς κανένα εισόδημα. Βλέπουμε τα παιδιά να ζητιανεύουν για μερικές κούτες από το τοπικό παντοπωλείο και να τρώνε τις σταφίδες που έχουν μείνει μέσα. Πραγματικά θλιβερές καταστάσεις. Η μητέρα της οικογένειας δυστυχισμένη στο γάμο της συνάπτει παράνομο δεσμό με τον ξάδερφο του συζύγου της και παρακολουθούμε τις επιδράσεις που έχει αυτή η κατάσταση στην οικογένεια αλλά και την αντιμετώπιση της κοινωνίας. Συχνά η μητέρα λείπει και η Έβελυν αναγκάζεται να αναλάβει την επίβλεψη των μικρότερων αδερφών της με αποτέλεσμα πολλά τραγικά ατυχήματα. Όταν η μητέρα της εν τέλει εγκαταλείπει την οικογένεια ο πατέρας λόγω οικονομικής αδυναμίας να συντηρήσει την οικογένεια του, παραδίδει προσωρινά τα παιδιά του στην προστασία του κράτους. Τα παιδιά τοποθετούνται σε σχολεία εργασίας, δηλαδή μονές στις οποίες τα παιδιά συμμετέχουν στις δουλειές συντήρησης τους. Δεν είναι τόσο τραγικό όσο ακούγεται, τουλάχιστον σύμφωνα με τα λεγόμενα της ηρωίδας. Όταν ο πατέρας καταφέρνει να ορθοποδήσει και βρίσκει μια καινούρια σύντροφο την οποία εμφανίζει ως οικονόμο λόγω της συντηρητικής κοινωνίας και διεκδικεί τα παιδιά του πίσω σκοντάφτει στο νομικό πλαίσιο που απαιτεί και τη σύμφωνη υπογραφή της εξαφανισμένης όμως μητέρας. Εκεί ξεκινάει μια δικαστική διαμάχη διάρκειας ενός χρόνου με αμφίβολο το αποτέλεσμα.

Θεωρώ ότι η συγγραφέας, που είναι η ίδια ή Έβελυν της ιστορίας, αντί να μας δώσει τις αναμνήσεις της, τις εντυπώσεις της αλλά και ίσως τη συνέχεια της ιστορίας με μεγαλύτερη ενάργεια κατέληξε να αναλώνεται στην αναφορά ποιών άρθρων να χρησιμοποιούσε η δικηγορική ομάδα του πατέρα της. Κρίμα.

Ελληνική Μυθολογία του Ν. Τσιφόρου - Τα κόμικς

Ήταν μία από τις κυριακάτικες προσφορές μιας πολύ γνωστής εφημερίδας.

Αν και δεν ήταν ο λόγος για να πάρω την εφημερίδα καθώς δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής των κόμικς (όλες αυτές οι εικόνες είναι κουραστικές!) τελικά αποδείχθηκε ο λόγος που θα συνεχίσω να την παίρνω τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρώσω τη σειρά!

Βασισμένη στην σατυρική εκδοχή της ελληνικής μυθολογίας του Ν. Τσιφόρου στη συγκεκριμένη σειρά παρακολουθούμε τις γνωστότερες ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας από ένα διαφορετικό πρίσμα. Πιο ανθρώπινο, λιγότερο απρόσωπο και ωραιοποιημένο για τα αυτιά των παιδιών. Η σεξουαλικότητα έκδηλη  και η γλώσσα απλή και σε ορισμένα σημεία γελοιοποιεί την αρχαίζουσα. Μια ευχάριστη επιστροφή στην παιδική μου ηλικία όπου οι μύθοι και οι ήρωες ήταν το πάθος μου. Αν και δεν απευθύνεται σε παιδιά ο λίγο πιο ώριμος άνθρωπος θα νιώσει χαρά να ανακαλύψει εκ νέου αυτούς τους τόσο γνώριμους χαρακτήρες.  Ένιωσα ικανοποίηση όταν είδα αυτούς τους ήρωες να γίνονται άνθρωποι. Ίσως αποτελέσει ισχυρό πλήγμα στον εγωισμό κάποιων Ελληναράδων να δουν το Θησέα να μπερδεύει τον μίτο με τον μύτο αλλά C'est la vie!

Το σχέδιο και τα χρώματα είναι εκφραστικά και δίνουν ζωή στο έργο. Τα πρόσωπα κρύβουν πονηριά, ερωτισμό και απορία.

Γενικά η ανάγνωση του ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα.

Ελπίζω να άρεσε και σε εσάς αλλά και να αποτελέσει κίνητρο να διαβάσετε την ελληνική μυθολογία του Ν. Τσιφόρου.

Wolf Hall

Wolf Hall

by Hilary Mantel

3.5 stars

I liked it (obviously from my rating)! 

It is the story of the turbulent times under king's Henry VIII, from the prespective of Thomas Cromwell.

The narration is great, even though sometimes it gets too much. Hilary Mantel has an excellent way of describing people. Her talent is unique. We can see them as the others do but on the next line we know what's going on inside their minds and hearts. That is also the talent of Mr Cromwell whose story is unique in every way. Sorrow few men have lived to tell, success like no other, pain that has not destroyed him but forged him stronger than rock and metal. All these but in the same time so human that makes you wonder. 

So why after all it's 3.5 stars?

Because the story is told with more details than needed to. What is more, for me it lacked emotion.. I couldn't live through the characters their emotions, I couln;t be a part of this world. It was like i watched everything from above, like a God, but not through Cromwell.

So all in all, if you have the time read it! But not because it won the Booker. It might not be what you're expecting..