Η προδοσία

Η προδοσία

(του υπολογιστή, όχι η σειρά με τους χαροκαμένους!)

  Αγαπητοί και μη αναγνώστες,

 Για δεύτερη φορά εν μέσω εξεταστικής ο υπολογιστής μου παθαίνει βλάβη, σε μένα γνωστή ως κοκομπλόκο γιατί δεν μπορώ να μπλέκομαι με πολύ τεχνικούς όρους. Ας μη σχολιάσω την ψυχολογία μου και την ένταση που μου δημιούργησε αυτή η κατάσταση. Ενδεικτικά και μόνο θα αναφέρω ότι μετά τις, φυσικά, αποτυχημένες προσπάθειες μου να διορθώσω την κατάσταση βγήκα έξω να περπατήσω οραματιζόμενος τον εαυτό μου ωσάν Katy Perry του εξωτικού Μελισσοχωρίου να τραγουδάω Roar. 

  Για να μην σας κουράζω, όμως, με αυτές τις ασήμαντες λεπτομέρειες θα επικεντρωθώ στα συναισθήματα που μου γέννησε η κατάσταση αυτή. Η αλήθεια είναι ότι πίσω από το θυμό μου ένιωθα προδομένος. Ναι καλά διαβάσανε τα ματάκια σας. Προδομένος. Γιατί όπως λέει και το πλήρες όνομα του υπολογιστή, pc (personal computer), είναι προσωπικός. Ο υπολογιστής μας ξέρει ποιες είναι οι αγαπημένες μας σελίδες, ποιοι είναι οι φίλοι μας στον πραγματικό κόσμο, ποια είναι τα αγαπημένα μας video clip μέχρι και ποιες τσόντες προτιμάμε. Μας δέχεται αδιαμαρτύρητα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, ντυμένους ή γυμνούς, βρώμικους ή καθαρούς. Αδιαφορεί γι αυτές τις ασήμαντες λεπτομέρειες. Κι εσύ από μέρους τον εμπιστεύεσαι. Του επιτρέπεις να αποθηκεύσει τις προτιμήσεις σου, τους κωδικούς σου, που ούτε στη μάνα σου δε θα έλεγες, να ανανεώνεται χωρίς να σε ρωτάει και να γίνεται καλύτερος. Μετά τα παλιομοδίτικα και άβολα ταξίδια στον πραγματικό κόσμο, πλέον φοράς τις πιτζάμες σου και παρέα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί αφήνεσαι στην μαγεία του διαδικτύου που σου προσφέρει ο προσφιλής υπολογιστής (τον οποίο πρέπει να ονομάσεις πλέον, σαν κάτι άλλο!) και διώχνεις το άγχος της καθημερινότητας που βαραίνει τους ώμους σου.

  Έτσι η ζωή κυλά όμορφα και χωρίς να την καταλαβαίνεις. Μέχρι που μια μέρα όλο και μια εξυπνάδα θα κάνεις ή κάποια από τις αναβαθμίσεις που κατεβάζει ο υπολογιστής έχει θέματα και τσουπ! Να το το κοκομπλόκο!. Βρε τι επανεκινήσεις, τι format αυτός τίποτα. Σε κοιτάει αγέρωχα και συ απελπισμένος βρίζεις τους θεούς της τεχνολογίας που είσαι τόσο άσχετος όσο ο μέσος άνθρωπος με την αγγείωση του εγκεφάλου στα διάφορα είδη των κατοικίδιων θηλαστικών!

  Αυτή η ανάρτηση γράφεται από αυτόν τον υπολογιστή. Μπορεί να διορθώθηκε κάπως το πρόβλημα αλλά η εμπιστοσύνη μου χάθηκε. Γιατί πίσω από τα χαριτωμένα screensavers και την εμπειρία του διαδικτύου που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής και άνετος κρύβεται απλά ένα μηχάνημα, ούτε κακό ούτε καλό. Μπορεί, πλέον, ο υπολογιστής μας να μας ξέρει καλύτερα από τους φίλους μας αλλά στην τελική όταν χτυπήσεις ο φίλος σου θα σπεύσει να σε βοηθήσει κι όχι ο υπολογιστής. 

Το βιβλίο της Κατερίνας

Το βιβλίο της Κατερίνας

Από τον Αύγουστο Κορτώ

Την κριτική μου για το βιβλίο της Κατερίνας (καμία σχέση με το Book of Eli!) μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: (κριτική στο goodreads)

 Παρόλα αυτά μία συγκεκριμένη σελίδα νομίζω πως δείχνει ακριβώς τι εννοεί ο Αύγουστος όταν λέει ότι η Κατερίνα μεγαλούργησε ταπεινά χάρη στην αγάπη:
" Κι έτσι, αναπολώντας τα καλά και προσπαθώντας να ξεχάσω τα κακά, αυτά τα δύο χρόνια έχω κατορθώσει ως και τον εαυτό μου τον μισητό και τον σιχαμένο ν' αγαπήσω κάπως - ή, έστω, να τον συνηθίσω αφού με δαύτπν θα πορευτώ όσα χρόνια έχω τον γιο μου στο πλευρό μου. Κι εγώ που μια ζωή είχα συνηθίσει να μετράω τα κουσούρια μου, αυτά που με κάνανε λειψή στα μάτια του κόσμου κι ακόμα περισσότερο στα δικά μου, τώρα αθφνής με βλέπω σχεδόν συμπαθή. Στο κάτω-κάτ, λέω, για να με λατρεύει ο Πέτρος, για να λέει << Μάμα!>> και να φωτίζεται το πρόσωπο του, δεν μπορεί, κάτι καλό έκανα κι εγώ στη ζωή μου. Μπορεί να ήμουν άρρωστη, κι ανάποδη, και πικρόχολη, κι εγωίστρια, όμως κατάφερα κάτι που πολλές γυναίκες (πάρε παράδειγμα την αδελφή μου) το σκατώνουν τελείως: να μεγαλώσω ένα παιδί με τόση αγάπη, και τόση πίστη στον εαυτό του, που να μοιάζει ικανό να καταφέρει τα πάντα, που μιλάει και διαβάζει σε δύο ξένες γλώσσες άπταιστα, που αυτοσχεδιάζει υπέροχα κομμάτια στο πιάνο χωρίς μισό μάθημα σε ωδείο, και που σε δέκα-είκοσι χρόνια το πολύ θα κάνει την υφήλιο ολάκερη να ασχολείται με τα ιατρικά του επιτεύγματα. Λίγο το 'χεις; ''

Αυτή είναι η  Κατερίνα και πραγματικά μεγαλούργησε..

Ζητώ συγγνώμη για τυχόν παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν έχω κανένα σκοπό σε κέρδος ή εκμετάλλευση του μόχθου του συγγραφέα. Απλά ένιωσα ότι μέσα στο βιβλίο, αυτό το κομμάτι είναι η Κατερίνα.  

If I die young....Will I ever be able to talk to you again?

Noooo! I haven't turned suicidal (yet! cause studying to be a vet is starting to break me down!)
But after a fight I had today with my partner I thought what if.... this was the last time we had the time to talk to each other. What if when i went out to the street I got hit by a car and never had the chance to apologise?
  Many times i catch myself and other people too saying things they regret immediately. Sometimes we are so lost in our anger, fury and rage that we just want to hurt the person standing on the other side. We don't care about other people's feelings. We keep hurting them. We never listen. It's me myself and I!
 But when they're gone for good, not necessarily dead, but goners, never looking back, never giving a second glance behind when we loose the chance to say we're sorry, then what? Can we live for the rest of our lives knowing that we've hurt someone irreparably, in a way that he prefers to ignore our very existence.
What is more, what if we are that person that is getting hurt so much that we prefer to protect ourselves by shutting the others out or by never giving another chance. The say you fool me once shame on you, you fool me twice shame on me. So there is only a second chance and not another. Some people need more. But it doesn't necessarily means that we can handle more than one time.
 What if you keep trying to reach someone by being nice and kind. But he/she doesn't. Then when you turn rude and unkind everything is your fault. Then you're the one to blame. Because he/she never listened to what you had to say. It's funny when you're dead how people start listening. Cause oir thoughts much more when we're goners.
 So...the conclusion? I leave to you.

Tiger-Donis

Made with #Pixlr # - http://pixlr.com/mobile

City of Masks - Stravaganza bk.1

City of Masks

by Mary Hoffman

 Such a wonderful journey to another world yet so similar and different at the same time with ours.

Lucien is 16yo Londoner sick with brain cancer. After his first chemotherapy he is limited to his house as his exhausted body doesn't permit him any more activity than this. Until his fater brings him an old Italian, at east that's what he thinks, notebook. In fact this notebook is a talisman from Talia ,Italy in a parallel world, of the 16th century brough by the Bellezzan regent Rodolpho.

As Lucien falls to sleepholding his notebook he is transfered to Bellezza...and get hiself in trouble. He materialises in the Forbidden day, a day when no one except people born in Bellzza are allowed in the city. If not for Arriana he would be dead. From now on his life is tied with hers. Rodolpho, Silvia the Bellezzan Duchessa, Enrico, Guido Parola, Ferdinando do Chimici all entangled in a lethal dance in which two lives are about to be lost and all of them changed forever shaping the future of Talia!

A great book with a very strong plot and realistic, stong and interesting characters. I couldn't put it down easily the first time. A real page-turnen. I love Talia. A magical place where the rules of our world do not apply all the time.

A must read! 

Η αυτοβιογραφία του φωτός

Η αυτοβιογραφία του φωτός

Από το Γιώργο Γραμματικάκη

Ένα αριστούργημα! 

Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από τον Γιώργο Γραμματικάκη και πραγματικά με συνεπήρε. Ήταν δώρο της καθηγήτριας Φυσικής μου στο λύκειο, αμέσως μόλις τελείωσαν οι Πανελλήνιες εξετάσεις. Γνωρίζοντας το ενδιαφέρον μου για τη φυσική , θεώρησε ότι το βιβλίο αυτό ήταν ένας κατάλληλος σύντροφος για να περιηγηθώ στα μονοπάτια της εξέλιξης της επιστήμης αυτής. 

Τώρα θα αναρωτηθείτε: Τι σχέση έχει το φως με την εξέλιξη της φυσικής? Μήπως μας κοροιδεύει?

Όχι, δεν κάνω λάθος και φυσικά δε θα σας παραπλανούσα σκόπιμα. Το φως αποτελεί το μέσω με το οποίο ο γνωστός μας κόσμος φανερώνεται μπροστά μας. Μας αποκαλύπτει τα μυστικά του και κρύβει κάποια άλλα. Αποτέλεσε το πρώτο ερέθισμα για τον άνθρωπο να αναζητήσει την αιτία πίσω από τα φαινόμενα που παρακολουθεί. Μας προβλημάτισε με τη φύση του και αποτελεί πανταχού παρών μάρτυρα σε όλα τα σημαντικά γεγονότα. Από την γέννηση του σύμπαντος μέχρι το μαρασμό ενός μικρού λουλουδιού.

Συντροφεύει την ανθρώπινη διάνοια από την αρχή του χρόνου. Μας έδωσε πληροφορίες για πράγματα τόσο μεγάλα όπως ένα ηλιακό σύστημα αλλά και τόσο μικρά όσο τα υποατομικά σωματίδια. Άλλαξε τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και μέσω των ανακαλύψεων που οφείλονται στο ίδιο αλλά και μεταφορικά μέσω των παιχνιδιών του στα έργα τέχνης.

Ενέπνευσε ζωγράφους, γλύπτες, ποιητές, συγγραφείς, φιλοσόφους και επιστήμονες χωρίς διακρίσεις. Είναι, ήταν και θα είναι καθώς ο χρόνος δεν το αγγίζει. Από την αρχή του σύμπαντος μέχρι και σήμερα, 14 δισεκατομμύρια χρόνια μετά το φως δεν σταμάτησε να ταξιδεύει χωρίς όμως να περάσει ο χρόνος από πάνω του. 

Δεν γερνάει αλλά δεν μπορεί να σταθεί και να ξεκουραστεί ούτε μια στιγμή. 

Γιατί είναι το φως.

Και το φως συντροφεύει τη Ζωή από την αρχή.

Ο Γιώργος Γραμματικάκης μετά από μια πολυετή και επίπονη, όπως ο ίδιος ομολογεί, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό έργο τέχνης. Όμορφη γλώσσα, μαγευτικές εικόνες και καθαρότητα σκέψης χαρακτηρίζουν το έργο του χωρίς να λείπουν εδώ και εκεί τα προσωπικά του σχόλια που σε κάνουν να γελάς σιωπηλά.

TFF summit Berlin 2013: The trip

You know when a lot of people say that the road is more important than the destination itself?
Well in my case I hope the destination will prove to be more important than ths road. Otherwise what i've learned so far is that sleeping on the airport floor is NOT comfortable and that airports never sleep even though a lot of travelers including me try to. What is more, apparently in the BGY airport in Milan the departures area is open to travelers only specific hours a day and of course not during my in-the-middle-of the night stay here. The sad thing is that you have to find it all by yourself as the information kiosks are not available during the night and the sfaff isn't very helpful or friendly. Thank God Greeks are everywhere and you can find one even when you sit to eat your napoli panino and drink your no-gas drink you orderd from an only-italian speaker.. Talking about desperation?? Yep i've had my share!
Furthermore, my flight with ryanair sucked majorly! I mean the crew was more intrested in selling snacks and perfumes than to explain the safety rules. They hardly spoke english with a heavy italian accent which made things really bad..  Plus it doesn't seem to be a decent wi-fi connection.. WTF???
Fortunately i've stolen a few hours of uncomfortable yet much needed sleep and my journey is bound to continue in a few hours.
I hope the shots i've taken shows you more than i can tell (or write in that case)!